Δραπετσώνα, 24/11/2017

---

 

Πως ήταν τα παιδικά σου χρόνια;

Περιελάμβαναν πολύ παιχνίδι, τα πέρασα στο Βόλο,  έπαιζα συνέχεια με τα παιδιά της γειτονιάς όπως και στο σχολείο. Ήταν ανέμελα είχαν πολύ ποδόσφαιρο, πολύ basket, κυνηγητό κ.τ.λ. Κάποια στιγμή αποφάσισα να γραφτώ σε μία ομάδα, τη Νίκη Βόλου και έτσι ξεκίνησα τα πρώτα μου βήματα στο basket.

Έχεις δεχτεί bulling όταν ήσουν μικρός;

Κάποιες φορές από τους μεγαλύτερους μέσα στα αποδυτήρια. Όπως όταν πας στο στρατό και σου κάνουν κάποια καψώνια οι μεγαλύτεροι έτσι και στον αθλητισμό τα παλαιότερα χρόνια συνήθιζαν οι ποιο μεγάλοι να βάζουν τους ποιο μικρούς να κάνουν κάποιες αγγαρείες. Άλλες φορές ήταν μέσα στα όρια, δηλαδή ένας μικρός να κουβαλάει τις μπάλες, ή να κουβαλάει τα νερά, ή να σκουπίζει το γήπεδο. Αυτό δεν είναι bulling αλλά κάποιες φορές υπήρχε bulling, τις περισσότερες φορές λεκτικό.

Τι θα συμβούλευες τα νέα παιδιά;

Είναι μία δύσκολη εποχή για τα παιδιά γιατί τα έχουν όλα έτοιμα τώρα, έχουν πολλές εύκολες λύσεις, ότι ζητάνε και ότι θέλουνε το έχουνε. Μπορούν να έχουν πρόσβαση σε πάρα πολλά πράγματα, είτε μέσω του internet, είτε ζητώντας το από τους γονείς του. Αυτό αλλοιώνει λίγο το χαρακτήρα τους, δεν τα κάνει τόσο σκληρά. Όταν αργότερα τελειώσει αυτή η επαφή, είτε με το σχολείο, είτε με την οικογένεια και πρέπει μόνοι τους να καταφέρουν κάποια πράγματα δυσκολεύονται πάρα πολύ, τα παρατάνε εύκολα και νομίζουν ότι πάντα θα υπάρχει κάποιος που θα έχει ένα δεύτερο σχέδιο για αυτούς όπως οι γονείς τους. Όμως δεν είναι έτσι τα πράγματα. Μεγαλώνοντας αναγκάζονται να κάνουν κάποια πράγματα που δεν τους αρέσουν πολύ, γιατί δεν έχουν μάθει να αντιδρούν έτσι. Θα τους συμβούλευα λοιπόν να προσπαθήσουν να ωριμάσουν πιο γρήγορα και να αντιμετωπίζουν τις καταστάσεις μόνοι τους, χωρίς βοήθεια. Ακόμα και να κάνουνε λάθος είναι καλύτερα, γιατί θα μάθουν πιο γρήγορα.

Έχεις αλλάξει από τότε που έγινες διάσημος;

Αυτό θα έπρεπε να σας το απαντήσουν οι φίλοι μου, όχι εγώ. Θεωρώ ότι το διαχειρίστηκα όλο αυτό με αρκετά καλό τρόπο. Διάσημος με διάσημο έχει διαφορά. Διάσημος μπορείς να γίνει κάποιος πχ. αν περπατήσει γυμνός στο Σύνταγμα. Τη δημοσιότητα που πήρα από το μπάσκετ θεωρώ πως τη διαχειρίστηκα καλά. Είχα κάποιους φίλους από μικρός τους οποίους τους κράτησα, πρόσθεσα λίγους φίλους. Η ζωή μου άλλαξε γιατί με αναγνώριζαν στο δρόμο, πχ. μου μιλούσε ο περιπτεράς. Όταν παίζεις σε μία μεγάλη ομάδα το καταλαβαίνεις αυτό. Έχεις και καθημερινή επαφή με ανθρώπους που έρχονται και σου μιλάνε και σου λένε τον καημό τους και τον πόνο τους. Αυτό εμένα μου άρεσε, νομίζω μου έκανε καλό. Αν θα έπρεπε να δώσω μια απάντηση πιστεύω δε με άλλαξε προς το κακό αυτή η προβολή μου στην τηλεόραση, το internet ή τις εφημερίδες.

Από μικρός ήθελες να γίνεις μπασκετμπολίστας;

Νομίζω ναι! Όταν ανακάλυψα το μπάσκετ περίπου 12-13 χρονών το αγάπησα πολύ, έπαιζα συνέχεια. Μετά μεγαλώνοντας το παρακολουθούσα και στην τηλεόραση, μου άρεσε, πήγαινα έβλεπα αγώνες, ήθελα τα καλοκαίρια μου αντί για να πηγαίνω στη θάλασσα να πηγαίνω σε camps μπάσκετ. Το κατάλαβα νωρίς και επειδή ήμουν και τυχερός και με βοήθησαν κάποιοι άνθρωποι να πάω στον Πανιώνιο, στάθηκα τυχερός μετά στα 18 μου γιατί αυτό που αγαπούσα πολύ να γίνω δηλαδή μπασκετμπολίστας κάποιοι άνθρωποι μου δώσαν τη δυνατότητα να το κάνω. Αισθάνομαι ευλογημένος γιατί κατάφερα να κάνω δουλειά μου αυτό που αγαπώ και να μπορώ να αμείβομαι και να περάσω 19 χρόνια επαγγελματικά μέσα από τον αθλητισμό.

Ποιά ομάδα αγάπησες πιο πολύ;

Επειδή μεγάλωσα στο Βόλο αγαπούσα πιο πολύ τη Νίκη Βόλου. Μεγαλώνοντας επειδή τότε υπήρχαν δύο μεγάλες ομάδες στο basket ο Άρης και ο Π.Α.Ο.Κ επειδή δεν ήθελα να είμαι με τον καλύτερο που ήταν ο Άρης, ήθελα να είμαι με τον δεύτερο για να υπάρχει λίγη κόντρα. Ήμουνα λίγο με τον Π.Α.Ο.Κ. Θαύμαζα πάρα πολύ τον Γκάλη και τον Γιαννάκη, αργότερα είχα τον Γιαννάκη προπονητή μου στην Εθνική ομάδα. Μετά έγινα Παναθηναϊκός γιατί έπαιξα εκεί εννιά χρόνια και την ομάδα την αγάπησα και με αγάπησε. Τώρα αν με ρωτήσεις τι ομάδα είμαι νομίζω ότι θα έλεγα Παναθηναϊκός.

Ποιά θεωρείς κορυφαία στιγμή στην καριέρα σου;

Κορυφαία στιγμή στην καριέρα μου θεωρώ τι στιγμή που κατέκτησα με την εθνική ομάδα των εφήβων (18 ετών) το παγκόσμιο πρωτάθλημα (στην Ελλάδα). Αυτή η στιγμή νομίζω χαρακτήρισε όλη μου τη ζωή και αγωνιστικά και εξωαγωνιστικά.

Ξέρεις τι είναι ο αυτισμός;

Ακριβώς δεν ξέρω, έχω ακούσει δεν έχω διαβάσει, δεν ξέρω τους ιατρικούς όρους, αλλά με την επαφή μου εδώ (Ε.Ψυ.Με) έχω καλύτερη εικόνα στο τι είναι ο αυτισμός.

Τι νομίζετε ότι φταίει και έχουμε βία στα γήπεδα;

Βία στα γήπεδα έχουμε γιατί δεν έχουμε παιδεία. Τα παιδιά στο σχολείο παίζουνε όχι για να χαρούνε το παιχνίδι, αλλά για να κερδίσουνε. Και αυτό προκαλεί τη βία, δεν ανέχονται την ήττα, τσαντίζονται και ξεσπούν. Το ίδιο πράγμα συμβαίνει και με τις ομάδες. Ένας οπαδός μίας ομάδας πηγαίνει στο γήπεδο για να δει την ομάδα του μόνο να κερδίζει. Δεν τον ενδιαφέρει τίποτα άλλο. Δεν τον ενδιαφέρει αν η ομάδα του παίξει καλά ή όχι, δεν έχει μάθει να σέβεται τον αντίπαλο, δεν έχει μάθει να ξεχωρίσει αν ο αντίπαλος είναι ανώτερος και κερδίζει δίκαια. Έχει το αίσθημα του αδικημένου και στην προκειμένη περίπτωση αυτός που τον αδικεί είναι ο διαιτητής, έχει πολλές απαιτήσεις από την ομάδα του, θέλει η ομάδα του μόνο να κερδίζει, δεν ανέχεται την ήττα και αυτό προκαλεί τη βία. Ο βασικός λόγος είναι ότι στην Ελλάδα δεν έχουμε γενικότερα παιδεία, αλλά δεν έχουμε και αθλητική παιδεία, δηλαδή δεν το ευχαριστιόμαστε αυτό που κάνουμε, το κάνουμε μόνο για να κερδίσουμε. Παίζεις για να κερδίζεις, όμως το πιο σημαντικό είναι να μάθεις να χάνεις. Και εγώ τώρα που ασχολούμαι με τα παιδιά το πιο σημαντικό που τους μαθαίνουμε είναι ότι όταν πηγαίνεις σε ένα γήπεδο, άσχετα το πόσο καλός παίκτης είσαι, ή το πόσο καλή ομάδα έχεις, πρέπει να τα δίνεις όλα για να κερδίζεις. Το θέμα είναι ότι στο τέλος ότι και να γίνει είτε κερδίσεις είτε χάσεις να είσαι ευχαριστημένος, να αισθάνεσαι ότι τα έχεις δώσει όλα, ότι έχεις προσπαθήσει, να μάθεις επιτέλους να σέβεσαι τον αντίπαλό σου και αν κερδίσει να του λες συγχαρητήρια. Έτσι φεύγεις σαν κύριος από το γήπεδο.

Θυμάστε με ποιόν παίχτη ή προπονητή είχατε πολύ κακή συνεργασία;

Με ένα προπονητή που είχα στο Άρη, είναι Ιταλός, λέγετε Andrea Matson. Δεν είχα καλή συνεργασία γιατί ήταν ένας άνθρωπος που εκείνη την περίοδο αισθανόμουν ότι με κοροϊδεύει και υποτιμά την νοημοσύνη μου. Ενώ τον σεβόμουν επειδή ήταν προπονητής μου δεν ήθελα να χω άλλες σχέσεις μαζί του. Από παίχτες δεν είχα κάποιον συμπαίχτη να χα κακή συνεργασία. .Άλλους συμπαθούσα πιο πολύ και άλλους πιο λίγο. Λίγους όμως έκανα φίλους.

Είστε ικανοποιημένος από το επίπεδο και τις συνθήκες που εργάζεστε στις ακαδημίες του Παναθηναϊκού;

Ναι, είναι εξαιρετικά! Οι συνθήκες εργασίας είναι πολύ καλές, είναι μια Ακαδημία – πρότυπο. Έχουμε βάλει ως στόχο να την κάνουμε μια από τις καλύτερες Ακαδημίες στην Ευρώπη μέσα στα επόμενα χρόνια. Έχουμε τη στήριξη της Α’ ομάδας και νομίζω ότι επειδή οι άνθρωποι που ασχολούνται με τις Ακαδημίες είναι άνθρωποι που έχουν αθλητικές φιλοδοξίες θα τα καταφέρουμε κιόλας.

Έχετε σπουδάσει κάτι;

Είχα όνειρο μικρός να γίνω αρχιτέκτονας και όταν μπορούσα να περάσω σε όποιο πανεπιστήμιο θέλω είχα πάει στην αρχιτεκτονική, αλλά δεν την τελείωσα ποτέ. Αργότερα, πήγα στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών στη σχολή επικοινωνίας και μέσων μαζικής ενημέρωσης που από εκεί μπορείς να γίνεις δημοσιογράφος. Αλλά δεν κατάφερα ούτε αυτό να το τελειώσω, πέρασα κάποια μαθήματα, αλλά λόγο των επαγγελματικών υποχρεώσεων που είχα με την ομάδα, δεν μπορούσα να δώσω εξετάσεις επειδή έλειπα συχνά με την ομάδα και έτσι δεν το τελείωσα ποτέ, έχω τελειώσει μόνο το Λύκειο.

Εκτός από το μπάσκετ έχετε κάποια άλλη ασχολία ή χόμπι;

Τα προηγούμενα χρόνια δεν είχα χρόνο για κάποια ασχολία η χόμπι. Τον ελεύθερο μου χρόνο που ήταν πολύ περιορισμένος από τον καιρό που έκανα οικογένεια ασχολούμαι με την οικογένειά μου. Τώρα προσπαθώ όσο ελεύθερο χρόνο έχω να κάνω κάποια πράγματα που πάλι έχουν να κάνουν με τον αθλητισμό. Να πηγαίνω λίγο στο γυμναστήριο, να τρέχω λίγο. Γενικά δεν έχω πολύ ελεύθερο χρόνο. Ασχολούμαι πολλές ώρες με την Ακαδημία αλλά κάποιο συγκεκριμένο χόμπι δεν έχω. Δηλαδή ο ελεύθερός μου χρόνος έχει να κάνει με την οικογένεια και τους φίλους.

Όταν ήσασταν παιδί τι ομάδα ήσασταν και ποιός ήταν ο αγαπημένος σας καλαθοσφαιριστής;

Ήμουν Νίκη Βόλου, λίγο Π.Α.Ο.Κ και μετά έγινα Παναθηναϊκός. Ο αγαπημένος μου καλαθοσφαιριστής ήταν ο Παναγιώτης Γιαννάκης από τον Άρη που μετά τον είχα και προπονητή μου στην Εθνική Ομάδα των ανδρών και από τον Π.Α.Ο.Κ ο Bane Prelevic που τώρα είναι πρόεδρος στον Π.Α.Ο.Κ και τώρα είμαστε φίλοι.

Στην Ελλάδα έχουμε μεγάλη ανεργία. Τι άποψη έχεις για όλους αυτούς που έφυγαν και πήγαν στο εξωτερικό;

Νομίζω είναι ένα πρόβλημα παγκόσμιο, Πανευρωπαϊκό και ακουμπάει πολύ και εμάς και λόγω της κρίσης έχει γίνει πολύ μεγαλύτερο. Θεωρώ ότι η λύση του εξωτερικού είναι εξαιρετική γιατί είναι κρίμα κάποιοι άνθρωποι που έχουν σπουδάσει κι έχουνε μεγάλες δυνατότητες να μη μπορούν αυτές να αξιοποιηθούν. Έτσι κι εμείς λοιπόν στα παιδιά που έχουμε στον αθλητισμό, τους λέμε στα 18 τους αν δε καταφέρουν να περάσουν σε ένα πανεπιστήμιο στην Ελλάδα να πάνε στην Ευρώπη, στην Αμερική, σε κολέγιο, να πάνε έξω να σπουδάσουν, να παίξουν και μπάσκετ ή αθλητισμό, να έχουν στα 22 τους ένα δίπλωμα και γυρνώντας στην Ελλάδα να είναι πιο έτοιμοι (αν θέλουν να γυρίσουν) αν θέλουν να παίξουν μπάσκετ ή να βρουν μια δουλειά.

Όταν ξεκίναγες την καριέρα σου, πίστευες ότι θα συνεργαζόσουν με κορυφαίους προπονητές όπως ο Ivkovic και o Obradovic;

Όχι, δεν το πίστευα. Για εμένα ήταν τότε κάτι που δεν μπορούσε να συλλάβει το μυαλό μου. Ήταν πολύ καλοί προπονητές και με βοήθησαν πολύ σε όλα τα βήματα που έκανα από εκεί και πέρα. Έπαιξα επαγγελματικά basket 19 χρόνια και νομίζω ότι αυτοί οι δύο άνθρωποι ήταν πολύ σημαντικοί σε όλη την καριέρα μου.

Τι έχεις να θυμάσαι από τον Ivkovic και τι από τον Obradovic;

Είχα πρώτα το Ivkovic. Ο Ivkovic ήταν ένας άνθρωπος ο οποίος όταν έμπαινε σε έναν χώρο ήταν τόσο σημαντική η προσωπικότητα που είχε, ήταν τόσο σημαντικός προπονητής, που ήταν όπως όταν πηγαίνεις σε μία εκκλησία και μπαίνει μέσα ο Πάτερ αυτόματα όλος ο κόσμος σταματάει να μιλάει. Τον κοιτάνε όλοι, τον σέβονται, δεν μιλάνε άσχημα μπροστά του, προσέχουν πώς ντύνονται, προσέχουν πώς μιλάνε μπροστά του, έτσι ακριβώς ήταν ο Ivkovic για το basket. Ήταν σαν αρχιεπίσκοπος. Όπου πήγαινε όλοι σταματούσαν, τον κοιτούσαν και περιμένανε να μιλήσει. Τον σεβόντουσαν πάρα πολύ και ήταν απέναντί του πολύ μαζεμένοι. Ο Obradovic για εμένα ήταν σαν δεύτερος πατέρας, εκτός ότι τον είχα επτά χρόνια και μου έμαθε πολλές λεπτομέρειες για το basket και πέρασα μαζί του πολλές στιγμές χαράς και λύπης. Ήταν ένας άνθρωπος που με βοήθησε πάρα πολύ και στη διαμόρφωση του χαρακτήρα μου. Μου έμαθε πάρα πολλά πράγματα που τα χρησιμοποιώ και στη έξω ζωή μου από το γήπεδο. Ήταν πολύ ζωντανός άνθρωπος, πολύ αληθινός, πολύ δίκαιος και γενικά ένας ωραίος τύπος που ήθελες να τον κάνεις παρέα.

Σου έγινε ποτέ πρόταση να πας στο N.B.A;

Όχι, ποτέ. Τα χρόνια που έπαιξα εγώ μπάσκετ να πας στο Ν.Β.Α ήταν πολύ δύσκολο Είχανε πάει στο Ν.Β.Α πραγματικά οι καλύτεροι της Ευρώπης. Τώρα είναι πολύ πιο εύκολο να πας στο Ν.Β.Α, έχει ανοίξει η αγορά, έχουν πάει πολλοί Έλληνες. Αυτή τη στιγμή μάλιστα έχουμε ίσως τον καλύτερο παίχτη του κόσμου, τον Γιάννη Αντετοκούμπο. Από την Ευρώπη μου είχε γίνει πρόταση, πήγα, έπαιξα, είχα ξανά 1-2 φορές την δυνατότητα να πάω αλλά επέλεξα να μείνω στον Παναθηναϊκό και μου βγήκε σε καλό.

Ποιόν θεωρείς τον καλύτερο συμπαίχτη που είχες ποτέ;

Είχα πολλούς καλούς και είναι δύσκολο να πω μόνο ένα. Καλύτερος συμπαίχτης δε σημαίνει ότι είναι και ο καλύτερος παίχτης της ομάδα. Θα πω πάλι τον Φραγκίσκο Αλβέρτη. Για ένα χρόνο μπορεί να είχα καλύτερο συμπαίχτη τον Μανώλη Παπαμακάριο που παίξαμε μαζί αλλά αν το βάλω και στα 19 χρόνια που έπαιξα θα πω τον Φραγκίσκο.

Θα πήγαινες να παίξεις στον Ολυμπιακό;

Όταν είσαι επαγγελματίας αθλητής πρέπει να εξετάζεις όλα τα ενδεχόμενα. Θα απαντούσα ότι μπορεί να πήγαινα. Είχε τεθεί κάποια στιγμή αυτό το δίλλημα σε μένα αλλά έφυγε γρήγορα από το μυαλό μου γιατί δε μετρήσανε μόνο τα λεφτά. Ήμουνα πάρα πολλά χρόνια στον Παναθηναϊκό, έπαιζα πολύ, ήμουνα πολύ ευχαριστημένος, είχα κάνει πολλούς φίλους, αισθανόνουν την ομάδα σαν οικογένεια κι όταν είσαι κάπου που σου αρέσει, όπως είστε κι εσείς εδώ, δύσκολα την αφήνεις να πας αλλού. Για όλους πάντως νομίζω πως η απάντηση είναι ναι, πρέπει να τα σκέφτεσαι και να τα μετράς όλα.

Ήσουν συμπαίχτης με τον Σπανούλη και τον Διαμαντίδη. Ποιον θεωρείς καλύτερο και τι έχεις να θυμάσαι από τον καθένα;

Είναι αλήθεια, ήμουν συμπαίχτης και με τους δύο στον Παναθηναϊκό. Να ξέρεις ότι πρόκειται για δύο εξαιρετικά παιδιά και είναι εξαιρετικά γιατί προέρχονται από οικογένειες που δε τους έχουν επηρεάσει αρνητικά καθόλου, για αυτό έφτασαν να είναι οι κορυφαίοι στην Ευρώπη. Από τον Σπανούλη έχω να θυμάμαι το πείσμα του. Ήταν ένας αθλητής ο οποίος κάθε μέρα ήθελε να είναι ο καλύτερος στην προπόνηση, όπου κι αν ήταν ήθελε να είναι πρώτος, δε του αρκούσε ποτέ να είναι δεύτερος. Ήθελε να φεύγουμε από την προπόνηση και να λέμε πάντα ότι «Ο Βασίλης ήταν ο καλύτερος στην προπόνηση». Το ίδιο συνέβαινε και στα παιχνίδια. Ήταν πάρα πολύ ανταγωνιστικός, ήταν και είναι πολύ δουλευταράς, ότι έχει κερδίσει το έχει κερδίσει με απίστευτη δουλειά, με πολλές πολλές ώρες. Εγώ τον είχα όταν ήταν μικρός στον Παναθηναϊκό. Είναι εξαιρετικό παιδί, πολύ σκληρός χαρακτήρας. Αυτά είναι τα χαρακτηριστικά του. Ο Διαμαντίδης είναι ένας εξαιρετικός άνθρωπος, είναι ευχαριστημένος με λίγα και απλά πράγματα και ο τρόπος που παίζει, κάνοντας τους διπλανούς του καλύτερους, αντικατοπτρίζει και το χαρακτήρα του. Του αρέσει αν μοιράζεται, του αρέσει να ηγήται. Και στους δύο αρέσει όταν η μπάλα πρέπει να πάει κάπου ή πρέπει να μπει καλάθι να είναι αυτοί που θα κάνουν το τελευταίο σουτ ή θα δώσουν την τελευταία πάσα ή την λύση άσχετα αν θα μπει η μπάλα ή όχι. Θέλουν να είναι αυτοί που θα αποφασίσουν. Πρόκειται για ανθρώπους που έρχονται από δύο εξαιρετικές οικογένειες που ποτέ δε τους πιέσανε ούτε να γίνουν οι καλύτεροι ούτε στην Ελλάδα ούτε στην Ευρώπη, ούτε στον κόσμο. Για αυτόν ακριβώς τον λόγο, γίνανε.

 Πως προέκυψε η γνωριμία και η συνεργασία σου με την Εταιρεία Ψυχοκοινωνικών Μελετών και ποια τα συναισθήματα σου που είσαι σήμερα μαζί μας;

Πριν λίγα χρόνια διοργάνωσε η Ε.Ψυ.Με ένα all–star game, εγώ τότε είχα σταματήσει το basket και έπαιζα στην ομάδα του Σ.Π.Α.Κ.Ε (Σύλλογος Παλαιμάχων Καλαθοσφαιριστών Ελλάδος), δέχτηκα μία πρόσκληση να παίξουμε ένα ωραίο παιχνίδι στο κλειστό της Δραπετσώνας. Έτσι γνωρίστηκα πρώτη φορά με την ομάδα και από τότε έρχομαι κάθε χρόνο και προσπαθώ να είμαι παρόν στις εκδηλώσεις που κάνετε. Κάθε φορά που έρχομαι τα συναισθήματα είναι χαρά, γιατί σας αισθάνομαι σαν φίλους, έχουμε πολύ μεγάλη ικανοποίηση, όλα είναι θετικά και πολύ ευχάριστα.

Με απλά λόγια, πως θα περιέγραφες την καριέρα σου;

Θα την περιέγραφα μεγάλη. Ήταν η ζωή μου. Όταν είσαι αθλητής είσαι στρατιώτης. Ότι και να κάνεις φτιάχνεις έτσι τη ζωή σου ώστε να υπηρετείς αυτό που κάνεις, το basket, όπως ένας στρατιώτης υπηρετεί τον στρατό, εγώ υπηρετούσα το basket. Οπότε τα 19 χρόνια που έπαιξα επαγγελματικά κινούνταν γύρω από τον αθλητισμό. Ο αθλητισμός έχει πιο πολλές λύπες από χαρές. Μου έμαθε τόσα πολλά πράγματα που έφυγα από αυτόν τόσο πολύ γεμάτος και ικανοποιημένος και δεν θα το άλλαζα με τίποτα.

Θεωρείς πως η ζωή σου έχει επηρεαστεί από την οικονομική κρίση; Αν ναι, πως;

Η ζωή μου σαφώς έχει επηρεαστεί από την οικονομική κρίση γιατί όλοι αυτή τη στιγμή δουλεύουμε πιο πολύ και αμειβόμαστε πιο λίγο. Αισθάνομαι πιεσμένος να κάνω όνειρα για το μέλλον. Ασχολούμαι πιο πολύ με την καθημερινότητα ή το προσεχές μέλλον και δυστυχώς λόγω της κρίσης δεν μπορώ να κάνω όνειρα για το μέλλον όπως έκανα παλιότερα.

Με ποιον παίχτη και με ποιόν προπονητή θεωρείς ότι είχες την καλύτερη συνεργασία;

Για προπονητή είναι εύκολο να απαντήσω, είναι ο Obradovic. Από παίχτες με αρκετούς είχα καλή συνεργασία. Με αυτόν που συνεχίζω να συνεργάζομαι ακόμα και σήμερα είναι με τον Φραγκίσκο Αλβέρτη. Υπήρξαμε μαζί εφτά χρόνια συμπαίχτες στον Παναθηναϊκό, τέσσερα χρόνια συμπαίχτες στην Εθνική Ομάδα, ήμασταν και ήμαστε καλοί φίλοι και είμαστε και συνεργάτες τώρα στην Ακαδημία του Παναθηναϊκού όπου ο Φραγκίσκος είναι διευθυντής και εγώ προπονητής. Οπότε αν μπορώ να ξεχωρίσει κάποιον αυτός θα ήταν ο Φραγκίσκος Αλβέρτης.

 

 

Γιώργο σε ευχαριστούμε…!

 

Ομάδα Δημοσιογραφίας Ε.ΨΥ.ΜΕ

Συνεντευκτές: Γιάγκος Στράτος, Κοκολής Νικόλαος, Κύρης Γεώργιος, Λεμπέσης Μάριος, Τζαμπούλης Βασίλειος, Φωτάκης Αδαμάντιος.

Επικοινωνία: psihiomadas@gmail.com, info@ploes.org.gr

 

Υπεύθυνος Ομάδας Δημοσιογραφίας Ε.ΨΥ.ΜΕ – Επιμέλεια συνέντευξης:

Χαράλαμπος Δεπάστας

Κοινωνικός Λειτουργός

MSc Επαγγελματικής και Περιβαλλοντικής Υγείας

Διαχείρισης και Οικονομικής Αποτίμησης

Επικοινωνία: charalamposdepastas@gmail.com

 

ΠΛΟΗΓΗΣΗ ΑΡΘΡΩΝ

Χρησιμοποιώντας τη φόρμα αποδέχεστε την αποθήκευση και επεξεργασία των δεδομένων που πληκτρολογείτε.
Πολιτική Απορρήτου & Cookies    Όροι Χρήσης