Δραπετσώνα, 25/01/2019

 

Ποια τα συναισθήματά σας και οι σκέψεις σας όταν λάβατε την πρόσκληση από την Ομάδα Δημοσιογραφίας της Ε.ΨΥ.ΜΕ;

Χάρηκα ιδιαιτέρως, λίγο αγχώθηκα, χάρηκα γιατί άκουσα το ένστικτό μου. Σε μια τέτοια πρόσκληση δεν μπορείς να πεις όχι, όχι από ηθικής άποψης. Βασικά είχα  πολύ λαχτάρα να μιλήσω με εσάς, να δω πως είναι αυτή η εμπειρία. Οπότε όταν μου έγινε η πρόσκληση με βρήκε απροετοίμαστο, εξεπλάγην θετικά και χαίρομαι γιατί αυτό που μου συμβαίνει είναι όντως σαν εκείνο που σκέφτηκα εκείνη την ώρα. Η πρόσκληση μου έγινε πριν τις γιορτές και ήθελα να δω αν ο φόβος που μου δημιουργήθηκε εκείνη την ώρα θα ξεπερνιόταν εύκολα και όντως… ευχαριστώ που με καλέσατε!

 

Το 2014 βραβευτήκατε με το βραβείο “Χορν” για την ερμηνεία σας στη θεατρική παράσταση “Mistero Buffo”. Ποια τα συναισθήματά σας για αυτή τη διάκριση;

Αυτό το βραβείο το πήρα για ένα μονόλογο που ήταν 9 σελίδες, έκανα 6 μήνες να τις μάθω. Ήταν ο Σταμάτης Φασουλής στο κοινό που ήταν ένας από την επιτροπή των βραβείων και θυμάμαι να κάθεται και να ανασηκώνεται στην καρέκλα του και να μένει με ανοιχτό το στόμα. Μου είπε ότι αυτό που είδε δεν το έχει ξαναδεί. Εκεί κατάλαβα ότι θα με προτείνει για το βραβείο το οποίο κανονικά το παίρνεις όταν είσαι νέος, μόλις βγαίνεις από την σχολή για να σε προωθήσουν. Εμένα ξεχάστηκε το ονομά μου για πολλά χρόνια, οπότε επειδή δεν το έπαιρνα ήμουν αρκετά θυμωμένος. Όταν λοιπόν με πήραν και μου είπαν ότι είμαι υποψήφιος, έφυγε ο θυμός μου. Την ίδια περίοδο ζούσα στην προσωπική μου ζωή κάτι πολύ δύσκολο οπότε ταυτόχρονα είχα ένα μαύρο και ένα άσπρο μέσα μου και πήγα και πήρα το βραβείο με βαριά καρδιά για εκείνο το θέμα αλλά ήρεμος που το πήρα. Την ημέρα που το πήρα είχα παράσταση και δεν το χάρηκα αλλά μετά το βραβείο ησύχασε η ψυχή μου, το αποθήκευσα μέσα μου και είμαι χαρούμενος και ευγνώμων που το πήρα και λέω μπράβο στον εαυτό μου που το κατάφερα.

 

Ξέρετε τι είναι ο αυτισμός;

Όχι, για να είμαι ειλικρινής! Ξέρω περίπου, ξέρω περίπου αυτό που λέει ο κόσμος, δεν ξέρω τι είναι στα αλήθεια. Η επαγγελματική μου ζωή με έφεραν να κάνω πρόβες σε μια παράσταση που τελικά δεν είμαι αλλά είχε να κάνει με το Asperger. Σιγά σιγά άρχισα με τους άλλους ηθοποιούς, γιατί ο ήρωας του έργου είχε Asperger, είχα κάνει μια έρευνα αλλά πήρα πολύ απόσταση και μετά έφυγα από την παράσταση για άλλους λόγους, οπότε δεν μου δόθηκε η ευκαιρία να μάθω τι είναι ο αυτισμός. Θα ήθελα όμως. Ξέρω δεν είναι ένας.

Είχατε δεχτεί bulling όταν ήσασταν μικρός και ποια η άποψή σας για αυτό το φαινόμενο;

Πάρα πολύ bulling. Στο σχολείο εμάς συνέβαινε το εξής, εμείς ήμασταν οι φτωχοί επειδή η Ρόδος είναι ένα νησί νεόπλουτων, οι φτωχοί είναι πραγματικά φτωχοί. Στο σχολείο αυτό γινόταν με το τι ρούχα φοράς, δε σε έκαναν παρέα επειδή τα ρούχα σου δεν ηταν τα απαραίτητα, τα κορίτσια δε σε ήθελαν επειδή δεν είχες μηχανάκι, σε κοροϊδεύανε που πήγαινες εκκλησία, σε κοροϊδεύαν που νήστευες. Εγώ στο σχολείο ήμουν αυτός που ήταν πάντα μόνος του στην άκρη, δεν ήμουν ποτέ μέλος στο 15μελές. Βρήκα μια διέξοδο με τη θεατρική ομάδα, εκεί αισθάνθηκα λίγο ασφάλεια. Στο σχολείο η θεατρική ομάδα αυτή διαλύθηκε γιατί ήθελαν όλοι να προλάβουν το φροντιστήριο και έτσι κράτησα τη θεατρική ομάδα μόνος μου για να αισθάνομαι ασφαλής, για να αισθάνομαι καλά κι έτσι στις γιόρτες έπαιζα μόνος μου για να μπορώ να είμαι κάποιος. Μετά από αυτές τις εμπειρίες που εγώ έγραφα κείμενα και τα έπαιζα μπροστά σε όλο το σχολείο και με θαύμαζαν, με αγκάλιασαν οι συμμαθητές και οι δάσκαλοι δίνοντάς μου σημασία. Μέχρι τότε δηλαδή την ηλικία των 17, το bulling ξεκίνησε από το νηπιαγωγείο και δεν σταμάτησε για αρκετά χρόνια. Η άποψή μου για αυτό είναι ότι δεν μπορείς να το αποφύγεις, είναι η αδικία της φύσης το bulling. Bulling κάνουν και τα ζώα μεταξύ τους δεν μπορείς να τα κατηγορήσεις. Το ίδιο κάνουν και οι άνθρωποι. Κάνουν bulling σε κάτι που τους φαίνεται περίεργο. Δεν το γλιτώνει κανένας το bulling. Ακόμα και η πιο όμορφη του σχολείου τρώει bulling, η κοπέλα που έχει μεγάλο στήθος τρώει bulling, ο αυτιστικός τρώει bulling, ο ομοφυλόφιλος τρώει bulling. Δεν μπορείς να το αποφύγεις. Κάποιος ξεχωρίζει για κάποιο λόγο, δεν μπορείς να το αποφύγεις. Τρώει bulling αυτός που είναι ο καλύτερος μαθητής! Δεν θα σταματήσει ποτέ, απλά πρέπει να κάνουμε το θυμό δημιουργικότητα. Εγώ έτρωγα bulling από τα παιδιά στο σχολείο και από τον πατέρα μου στο σπίτι, γιατί ο μπαμπάς μου ήταν βίαιος μέχρι τα 16 μου, μόνο πάνω μου, μου βγήκε στο θέατρο, μου έδωσε δύναμη για να πω: «Εγώ τώρα θα φύγω και θα μπω στη σκηνή». Οπότε το bulling που έφαγα το γύρισα σε κάτι δημιουργικό και θετικό. Δεν το αποφεύγει πάντως κανένας.

 

Έχετε σπουδάσει κάτι;

Μόνο ηθοποιός, αυτό μόνο. 18 χρονών πήρα το απολυτήριο λυκείου, δεν έδωσα άλλες εξετάσεις π.χ. πανελλαδικές. Πήγα και έδωσα στη σχολή την αίτησή μου, έκανα μόνο δύο μονολόγους audition, ένα τραγούδι και σπούδασα τρία χρόνια ηθοποιός.

 

Πότε και που γεννηθήκατε;

Γεννήθηκα το 1980 στη Ρόδο. Η Ρόδος είναι πολύ μακριά από την Αθήνα, είναι στην άλλη άκρη της Ελλάδας. Στο χάρτη που είχαμε στο σχολείο ήταν πάντα σε ένα κουτάκι. Είναι πολύ κοντά η Τουρκία. Έχω τρεις αδελφούς και τρεις αδελφές. Μεγάλωσα εκεί μέχρι τα 18 μου που έφυγα για την Θεσσαλονική για να σπουδάσω θέατρο. Στη Ρόδο μεγάλωσα τη μισή περίοδο στην πόλη και την άλλη μισή στο χωριό που δούλευαν στο χωράφι με την μαμά μου, τον μπαμπά μου και τα αδέλφια μου. Μαζεύαμε ελιές, καρπούζια, πεπόνια, κολοκύθια, ντομάτες και φτιάχναμε κρασί. Είμαι παιδί αγροτών.

 

Πως βλέπετε την κατάσταση στη χώρα μας; Υπάρχει περίπτωση να αλλάξει;

Ναι, με παρά πολύ υπομονή. Το πρόβλημα που έχουμε ως Έλληνες είναι ότι θέλουμε τα πράγματα να γίνονται γρήγορα θετικά. Όλοι θέλουν να πάρουν σύνταξη γρήγορα, όλοι θέλουν να γίνουν εισοδηματίες γρήγορα, όλοι θέλουν να αλλάξει η χώρα γρήγορα. Δεν γίνεται αυτό, είναι σα να ξεκινάς δίαιτα και να θέλεις να αδυνατίσεις σε τρεις μέρες. Η χώρα για να αλλάξει έπρεπε να συμβεί κάτι πάρα πολύ κακό, έτσι συμβαίνουν πάντα στην ιστορία του κόσμου. Πόλεμος, σεισμός, ο άνθρωπος ξυπνάει πάντα όταν συμβεί κάτι βίαιο. Ο κόσμος είναι ακόμα κοιμησμένος, τώρα λίγο ξυπνάει. Για να αλλάξει η χώρα πρέπει να αλλάξει μία-μία η μονάδα, κάθε μονάδα είναι ένας άνθρωπος. Η χώρα θα αργήσει να αλλάξει αλλά θα αλλάξει απλά όχι αύριο και σίγουρα όχι με την επόμενη κυβέρνηση.

 

Ποια η άποψή σας για τα ναρκωτικά;

Είναι μια υπέροχη έξοδος με τη χειρότερη είσοδο. Όταν τα παίρνεις πρέπει να είσαι απόλυτα σίγουρος ότι θα το πληρώσεις και δεν εννοώ λεφτά. Είναι μια επιλογή. Άντε αποφάσισε τώρα τι θέλεις. Είναι η καλύτερη έξοδος, πάρε το και παίρνα όσο χειρότερα γίνεται, αυτή είναι η ζυγαριά. Αυτό είναι το πρόβλημα όμως ότι είναι υπέροχα και ότι δεν μπορεί να τα παλέψει η κοινωνία. Το αλκοόλ είναι χειρότερο απο τα ναρκωτικά κι όμως κυκλοφορεί ελεύθερο. Τα ναρκωτικά είναι για ηλίθιους και χέστες τη στιγμή που τα ναρκωτικά μπαίνουν στη φάση κάνουν ότι θέλουν το μυαλό, το κομμάτι που λέγεται ναρκωτικό είναι πονήρο, δεν είναι έξυπνο αλλά πονηρό και μπορεί να μπει εύκολα παντού. Φαντάσου το σαν ένα ξωτικό που σου λέει «Έλα ωραία θα είναι» και σε πιάνει στο αδύναμο σημείο. Τα ναρκωτικά είναι ενα ον, αυτά θα υπάρχουν. Αυτό που χρειάζεται να κάνουμε είναι να τα αποφεύγουμε.  

 

Τι αγαπάτε περισσότερο να κάνετε στη ζωή;

Είναι κάτι το οποίο ανακαλύπτω τώρα. Μου αρέσει αρκετά όταν παίζω με την κόρη μου και κάνουμε κωλοτούμπες στα χαλιά, μου αρέσει πολύ το κολύμπι και μου αρέσει να κάθομαι με ακουστικά στο σπίτι με κεριά. Ταξιδεύω με την μουσική κι αυτό με ηρεμεί. Επίσης την ώρα της παράστασης είμαι πολύ ευτυχής, όσο δύσκολη κι αν είναι η παράσταση, και αν το έργο δεν είναι ωραίο, ακόμα και αν δεν μου αρέσει ο συνάδελφος, ακόμα και αν δεν ξέρω οτι έχει πολύ κόσμο, την ώρα της σκηνής πάνω στο θέατρο έχω μια περίεργη ησυχία που δεν την έχω την υπόλοιπη μέρα. Είμαι πολύ αναστατωμένος και το μυαλό μου τρέχει πάρα πολύ ενώ εκείνη την στιγμή είμαι ισορροπημένος για κάποιο περίεργο λόγο. Προσπαθώ την ηρεμία που έχω επί σκηνής, γιατί κάνω πολύ δουλειά με ψυχοθεραπεία, να μπορώ να έχω ησυχία και την υπόλοιπη μέρα. Κάτι που με ηρεμεί που ίσως μπορεί να φτάνει στα όρια του αυτισμού είναι ότι φτιάχνω ενα πάζλ 2000 κομμάτια, τα έχω χωρίσει σε ένα ταμπλό σε σχήματα, μετά σε χρώματα, με έχει πάρει έξι μήνες για να το κάνω αυτό. Το μισό είναι φτιαγμένο, είναι η «Κιβωτός του Νώε». Κάθε μέρα βάζω τρία κομματάκια, αυτό βλέπω οτι με ηρεμεί. Ένα άλλο πράγμα που με ηρεμεί επίσης πολύ και ίσως είναι και αυτό στα όρια του αυτισμού είναι ότι το σπίτι πρέπει να είναι πολύ καθαρό αλλιώς είμαι αναστατωμένος. Σκουπίζω ακόμα και τις στάλες στον νεροχύτη, πρέπει να είναι σκουπισμένο το σπίτι, πρέπει να είναι ίσια τα κάδρα, πρέπει να είναι στρωμένο το κρεβάτι, το στρώμα να πέφτει δεξιά και αριστερά το ίδιο, τέτοιες λεπτομέρειες που στο σπίτι με κρατάνε ήρεμο. Δεν υπάρχει περίπτωση ποτέ στο σπίτι να υπάρχουν σκουπίδια, όλα πρέπει να είναι μαζεμένα, η ντουλάπα είναι οργανωμένη. Κάποιος που δεν το κάνει θα το έλεγε αυτισμό ή ψυχαναγκασμό, εγώ δε το βλέπω έτσι γιατί είμαι μέσα σε αυτό. Από τη στιγμή που η λειτουργία μου δεν κάνει κακό σε κάποιον, δεν μπορώ να πω ότι είναι αρνητική. Με έχει ηρεμήσει πάρα πολλές φορές να βγω σε ένα πάρκο και να μαζέψω όλα τα σκουπίδια που υπάρχουν. Σε παραλία με πιάνει μια παλαβομάρα , άγχος να μαζέψω όλες τις γόπες και με βλέπουν οι άνθρωποι μες το λιοπύρι, να μαζέυω τις γόπες αλλά με πιάνει μια λύσσα να μην υπάρχει ούτε μια. Αυτή η διαδικασία μου προκαλεί ησυχία.

Έχετε οικογένεια; Μιλήστε μας λίγο για εκείνη.

Η οικογένειά μου ζει στη Ρόδο. Εγώ δεν έχω κάνει δική μου, δεν είμαι παντρεμένος. Έχω μεγαλώσει με πολύ κόσμο σε ένα σπίτι. Έχω φύγει από μικρός και μένω μόνος μου. Την κόρη μου την βλέπω δύο φορές την εβδομάδα, με την μητέρα της είμαστε σε απόσταση. Είναι η οικογένειά μου σιγά σιγά αυτή η μικρούλα, αλλά δεν έχω αυτό το μοτίβο οικογένειας που ξέρουμε όλοι με τη μαμά, τον μπαμπά και τα παιδιά μέσα σε ένα σπίτι, εγώ δεν το έχω κάνει αυτό. Το έζησα μέχρι τα 18 μου με πολύ κόσμο, με πολύ εκκλησία, με πολύ πειθαρχεία στο σπίτι (21:00μ.μ. έπρεπε να είμαστε όλοι πίσω). Εγώ ο ίδιος δεν μπορώ να αναπαράγω κάτι τέτοιο, δεν μου άρεσε καθόλου όπως περνούσα σαν παιδί σε αυτό το πλαίσιο. Θέλω να βρω μία κοπέλα που να την αγαπάω και να με αγαπάει και να θεωρώ αυτήν οικογένεια. Προς το παρόν δεν έχω κάτι που να μοιάζει με οικογένεια. Πολλές φορές η οικογένεια θεωρείται και στη δουλειά, με κάποιον κόσμο αισθάνεσαι οικογένεια, αλλά επειδή αυτό αλλάζει συχνά φεύγουν, δουλεύεις αλλού, διαλύεται μία οικογένεια και φτιάχνεις μία άλλη και αυτό κάθε φορά πονάει. Η οικογένεια είναι ένα ζήτημα.

 

Πιστεύετε θα μπορούσε ένα άτομο με αναπηρία να εργάζεται ως ηθοποιός;

Ναι, βέβαια, εννοείται. Δεν υπάρχει ένας τρόπος για να παίζεις θέατρο, ούτε ένας τρόπος για να βλέπεις θέατρο. Έχω δει παράσταση που ήταν για τυφλούς και φτιάξαμε το ηχητικό πλαίσιο της παράστασης αλλά μπορούσε κι αυτός που έβλεπε την παράσταση άλλα μπορούσες να την δεις αν έκλεινες και τα μάτια μαζί με κάποιους τυφλούς. Πώς ακούς ραδιόφωνο και έχει θέατρο; Με σωματική αναπηρία εννοείται ότι μπορείς να παίξεις. Ο πρώτος ηθοποιός γεννήθηκε στις σπηλιές. Παλιά οι άνθρωποι για να φάνε, έπρεπε να βγουν για να κυνηγήσουν. Αυτός που ήταν ανάπηρος για να φάει στην κοινωνική ομάδα τότε έπρεπε να πει μια ιστορία και του δίνανε ένα κομμάτι κρέας. Έτσι ξεκίνησαν οι ηθοποιοί. Αυτό μετά έγινε ο γελοτοποιός που έχει συνήθως την εικόνα του ανάπηρου και λέει αστεία. Μια τέτοια πορεία έχει κάνει ο άνθρωπος. Με οποιαδήποτε αναπηρία μπορεί να γίνει κάποιος ηθοποιός. Μην ξεχνάμε ότι υπάρχει και η ψυχική αναπηρία, δεν μπορούν όλοι οι ηθοποιοί να παίξουν τα πάντα. Μπορούν όλοι να παίξουν θέατρο αρκεί να παίξουν σωστά, δεν γίνεται αν έχεις ένα συγκεκριμένο πρόβλημα να παίξεις όλους τους ρόλους, δεν μπορεί να παίξει όλους τους ρόλους ούτως ή άλλως αλλά όλοι μπορούν να παίξουν θέατρο και να κάνουν θέατρο.

 

Τι όνειρο είχατε όταν ήσασταν παιδί;

Αυτό που ζω τώρα! Όνειρο είχα σαν παιδί να παίζω στο θέατρο και το πραγματοποιώ απλά στο όνειρο είναι ακόμα πιο καλά. Στην πραγματικότητα δεν είναι, εγώ δηλαδή όταν έβλεπα τους ηθοποιούς να είναι χαρούμενοι την ώρα της παράστασης νόμιζα ότι είναι όλη μέρα χαρούμενος κι αυτό ήταν το όνειρό μου να ‘μαι κάθε μέρα χαρούμενος όταν μπήκα στη δουλειά είδα ότι δεν είναι έτσι αλλά το όνειρό μου να παίζω εκεί πάνω το ζω. Και θέλω να αγοράσω ενα φάρο στην Ιρλανδία.

 

Έχετε δεχθεί ποτέ σεξουαλική παρενόχληση στο χώρο εργασίας σας;

Ναι, όταν ήμουν 17 χρονών με είχε δει ένας κύριος σε μια παράσταση ημίγυμνο και με κυνηγούσε 5-6 χρόνια με μυνήματα στο τηλέφωνο και με απειλές ότι αν δεν γίνει αυτό που θέλει δεν θα δουλέψω στο θέατρο ποτέ. Δεν ήξερα ποιος είναι, του έκανα ένα ραντεβού και τον είδα και του μίλησα πάρα πολύ άσχημα και μου ζήτησε πάρα πολλές φορές συγγνώμη. Αυτός ο άνθρωπος ζει και εργάζεται κανονικά, θα μπορούσα να τον έχω πάει δικαστικά. Κάποιος που με άγγιξε για αστείο του είπα ότι θα του κόψω το χέρι αν το ξανακάνει, αυτό έγινε πέρσυ που δεν φοβόμουν τόσο αλλά πιο μικρός ήμουν πιο εκτεθημένος. Επειδή είχα πει στον πατέρα μου ότι ήθελα να γίνω ηθοποιός κι αυτός είχε πει «όχι», δεν μπορούσα να το πω ούτε στον πατέρα μου γιατί θα μου έλεγε «στα έλεγα εγώ». Δεν το είχα πει σε κανέναν κι ήμουν ένας τρεμάνεμος νεαρός μην τυχόν και αυτός με καταστρέψει. Τελικά βρήκα δύναμη και πήγα και τον συνάντησα και του είπα «Θα σε σκοτώσω» και φοβήθηκε εκείνος μετά.

 

Τι σας έκανε να ασχοληθείτε με την ηθοποιία και το θέατρο; Το θέλατε πολύ;

Σε ηλικία 11-12 ετών γίνεται μια παράσταση, έπαιζα έναν δήμαρχο. Βγαίνω και λέω τις πρώτες λέξεις, γέλαγε όλο το θέατρο και αισθάνθηκα πολύ περήφανος. Λίγο μετά, στο χωριό μια κυρία που είχε ένα ψιλικατζίδικο έπαιρνε εμένα και την αδερφή μου να κάτσουμε σε δύο καρέκλες μπροστά σε ένα ψυγείο που από πάνω είχε τηλεόραση. Αυτή έβλεπε σίριαλ χωρίς να ξέρει να διαβάζει, διάβαζα εγώ τα μισά λόγια και τα άλλα μισά η αδερφή μου είδαμε ότι αυτό μας άρεσε. Μετά είδα πάνω στη σκηνή ήμουν πολύ ήρεμος και ότι μου αρέσει να γελάει ο κόσμος από κάτω είπα πως αυτό θέλω να κάνω το ήξερα από 12 χρονών.

 

Πείτε μου κάποιον που θαυμάζετε και γιατί;

Δεν μπορώ να σου πω ότι θαυμάζω κάποιον από την δουλειά μου, αυτό δεν είναι έπαρση ότι είμαι εγώ κάτι. Θαυμάζω ας πούμε… τον Μπάμπη (σ.σ. Χαράλαμπο Δεπάστα – κοινωνικό λειτουργό / εκπαιδευτή ομάδας δημοσιογραφίας). Τον θαυμάζω γιατί κάνει κάτι πολύ δύσκολο να το διαχειριστούν όλοι οι άνθρωποι. Ο Μπάμπης λοιπόν έχει ένα ρόλο σε αυτό το σύστημα που είναι θαυμαστός γιατί κουβαλάει μία σοφία, ψυχραιμία και καλή ενέργεια. Κάνει μία δουλειά η οποία είναι και λειτούργημα και η ισοροποία είναι πάρα πολύ δύσκολη για να μπορέσεις να αντέξεις στο χρόνο κάτι τέτοιο.

 

Αν δε γινόσασταν ηθοποιός, τι δουλειά θα θέλατε να κάνετε;

Νοσοκόμος! Πάρα πολύ την αγαπάω αυτή την δουλειά. Δούλευα σε φαρμακείο 6-7 χρονιά, ξέρω να χτυπάω ενέσεις ενδομυϊκές σε κόσμο που έχει την μέση του, στον εαυτό μου. Γενικά μπορώ να φροντίσω κάποιον όταν είναι άρρωστος, το έχω εύκολο. Δεν πανικοβάλομαι με τα αίματα. Ο νοσοκόμος, πάντα σκεφτόμουν ότι θα ήταν κάτι ωραίο. Επίσης έχω πολύ καλή κατανόηση με την διακόσμηση, ξέρω πολύ καλά που πρέπει να μπει τι σε ένα σπίτι. Το μυαλό μου φτιάχνει την χωροταξία του σπιτιού πάρα πολύ καλά. Μου αρέσει και διακοσμιτής λοιπόν, κάθε δύο μήνες αλλάζω θέσεις στα πάντα στο σπίτι μου και με πιάνει αυτό το πράγμα 01:30 με 05:00 το πρωί. Διακοσμητής ή νοσοκόμος θα ήταν δύο δουλειές που θα τις έκανα με μεγάλη ευχαρίστηση.

Πως έχει επηρεάσει η οικονομική κρίση εσάς και το θέατρο;

Δεν έχει καμία διαφορά από τότε που βγήκα εγώ από τη σχολή. Η δουλειά μου έχει κρίση ούτως η άλλως. Όταν εγώ βγήκα από τη σχολή η Ελλάδα δεν ήταν στην κρίση. Από τότε που βγήκα από τη σχολή μέχρι και σήμερα ζω την κρίση ως εξής: Κάθε έξι μήνες είμαι άνεργος, ψάχνω δουλειά, παίρνω τηλέφωνα, τελειώνει το συμβόλαιό μου, τα λεφτά δεν μου έρχονται σε όλες τις δουλειές στην ώρα που πρέπει. Πάντα μου χρωστάνε, πάντα μου καθυστερούν, ότι ζει όλος ο κόσμος, οι ηθοποιοί το ζουν από την αρχή της καριέρας τους. Ακόμα και στην τηλεόραση για να σας λύσω την απορία και την ψευδαίσθηση, ότι στη τηλεόραση υπάρχουν πολλά λεφτά. Στην τηλεόραση όταν παίζεις, έκανα παράδειγμα γυρίσματα τον Ιούνιο του 2008 και πληρώθηκα τον Ιούνιο του 2011. Τρία χρόνια λοιπόν εγώ δεν πληρωνόμουν μέχρι να έρθουν αυτά τα λεφτά, άρα όταν ήρθαν εγώ τα χρωστούσα ήδη. Το μόνο καλό που έκανε η κρίση στο θέατρο είναι να ξεχωρίσει εκείνους που είναι με καλή αισθητική από αυτούς που νομίζουν ότι έχουν καλή αισθητική. Τώρα η κρίση έχει ανακατέψει λίγο τους ηθοποιούς μεταξύ τους και δουλεύουν λίγο όλοι με όλους κάτι που παλιά ήταν πολύ χωρισμένο, ήταν «οι ποιοτικοί» και «οι μη ποιοτικοί», το οποίο το κληρονομήσαμε εμείς από κάποιους παλιούς που δεν το θέλαμε. Αυτό είναι το καλό της κρίσης, ότι πλέον όλοι δουλεύουν με όλους, δουλειά είναι, ποιος μπορεί να κρίνει ποιος είναι ποιοτικός και ποιος όχι;

 

Ποια η άποψή σας για την παρούσα κυβέρνηση;

Η παρούσα κυβέρνηση είναι κινούμενη από αλλού. Δεν έχει σθένος, δεν είχε ούτε η προηγούμενη, δεν θα έχει ούτε η επόμενη. Η φράση «κωλοτούμπα» έχει βγει από αυτή την κυβέρνηση. Ο κόσμος ότι και να του πεις το πιστεύει. Θεωρώ αδύναμη την κυβέρνηση και ότι θα περάσει απαρατήρητη και θα ξεχαστεί. Αυτό που παλεύει ρομαντικά να κάνει δεν γίνεται. Σε ένα καπιταλιστικό πλανήτη δεν γίνεται αυτό. Η αριστερή νοοτροπία μπορεί να λειτουργήσει μόνο από άνθρωπο σε άνθρωπο, όχι μαζικά. Εγώ δεν έχω ψηφίσει ποτέ, η πολιτική μου πράξη είναι ότι καθαρίζω την παραλία και το πάρκο μόνος μου, προσπαθώ να μην έχω αυτοκίνητο και μηχανή, προσπαθώ να προστατεύω το περιβάλλον, κάνω ανακύκλωση και προσπαθώ να βοηθήσω ένα κορίτσι στην θεραπευτική ιππασία και έναν άστεγο έξω από το θέατρο. Κρατάω απόσταση από τις κυβερνήσεις, πληρώνω τους φόρους μου, δεν έχω κλέψει ποτέ την εφορία, θέλω πάντα να κόβω απόδειξη και πάντα όταν με προσλαμβάνουν να είμαι ασφαλισμένος, να τα πηγαίνω όλα με το νόμο. Με τσούζει οικονομικά, αλλά αυτή είναι η πολιτική μου πράξη. Και δεν έχω εμπιστοσύνη σε αυτή την κυβέρνηση. Δεν είμαι σίγουρος ότι αν εγώ πάθω κάτι θα με φροντίσει το κράτος. Με θυμώνει ότι δεν φροντίζει έναν μετανάστη, με θυμώνει πολύ όταν καίγεται ένα δάσος. Είμαι απόλυτα σίγουρος ότι η κυβέρνηση έκαψε το Μάτι, ακόμα και ότι δεν το προστάτευσε είναι σαν να το έκαψε. Οπότε δεν τους έχω εμπιστοσύνη. Εμπιστοσύνη έχω μόνο στον εαυτό μου. Θα πάω με τα νερά τους, θα πληρώσω τους φόρους, αυτό.

 

Τι θα συμβουλεύατε τα νέα παιδιά;

Υπομονή! Η πιο ωραία δύσκολη λέξη του κόσμου. Δεν την έχω, δεν το παίζω έξυπνος, είμαι ο πιο ανυπόμονος του κόσμου. Αν βρω το κόλπο να πατάω φρένα στο μυαλό μου… ειδικά στα αγόρια είναι στην φύση τους η ανυπομονησία, είναι θέμα κατασκευής.

 

Ποια είναι η άποψή σου για το κλείσιμο του Mega;

Μέσα μου έχω και μια μαύρη και μια άσπρη σκέψη για αυτό. Το Mega είναι ένα κανάλι στο οποίο εγώ είμαι ευγνώμων επειδή στο Mega έγινα γνωστός, στο Mega έβγαλα λεφτά, τα οποία δεν διαχειρίστηκα σωστά. Δεν μπορώ να θυμώσω επειδή έκλεισε, επειδή έπαιζε επανάληψη σειρές μου χωρίς να με πληρώνει. Θα έπρεπε να με πληρώνει τα τελευταία 10 χρόνια δικαιωματικά, αλλά λυπάμαι που αρκετός κόσμος έμεινε έξω από αυτή τη δουλειά, μόνο για τους ανθρώπους λυπάμαι. Δεν έχω ακριβώς χαρά ή λύπη γιατί το Mega κάποτε δεν περίμενε κανένας ότι θα κλείσει, γιατί κάποτε το Mega ήταν το ποιο μεγάλο κανάλι της χώρας και ήθελαν όλοι να δουλέψουν στο Mega. Και αν ήταν μία δουλειά στον ANT1 έλεγες «εεε…». Ενώ άμα ήταν στο Mega έλεγες «ΝΑΙ». Δεν μου αρέσει που υπάρχει ένα μαύρο πράγμα στην τηλεόραση, για να είμαι ειλικρινής.

 

Μάγκες σας ευχαριστώ πάρα πολύ, καραγούσταρα όμως!!!

 

Ομάδα Δημοσιογραφίας Ε.ΨΥ.ΜΕ

ΠΛΟΗΓΗΣΗ ΑΡΘΡΩΝ

Χρησιμοποιώντας τη φόρμα αποδέχεστε την αποθήκευση και επεξεργασία των δεδομένων που πληκτρολογείτε.
Πολιτική Απορρήτου & Cookies    Όροι Χρήσης