Δραπετσώνα, 24/01/2020

Πως μάθατε για την Ομάδα Δημοσιογραφίας και είστε σήμερα μαζί μας;

Τυχαία! Με ενημερώσανε, δεν είχα ιδέα και μου έκανε εντύπωση. Λέω, δημοσιογραφική ομάδα εκεί; Τι σημαίνει αυτό; Μου δημιουργήθηκε μια ωραία απορία και περιέργεια να σας συναντήσω και να καταλάβω τι είναι αυτό, να δω τι μπορεί να προκύψει από αυτό. Ήθελα να δω τι είναι αυτό που θα μου πείτε και μέσα από τα λόγια άλλα μέσα από τα βλέμματα, μέσα από το συναίσθημα, αυτό που παράγεται όταν μιλάς. Καμιά φορά στον δρόμο μπορεί να συναντήσεις κάποιον άνθρωπο και να τον συμπαθήσεις χωρίς να μιλήσετε ή και να μην τον συμπαθήσεις χωρίς να μιλήσετε πάλι. Άρα τα λόγια είναι το λιγότερο. Τα λόγια είναι επικοινωνία αλλά δεν είναι βασική επικοινωνία. Η βασική επικοινωνία είναι τα αισθήματα, είναι αυτό που νιώθει κανείς, δεν είναι υποχρεωτικό να το λες αλλά είναι ωραίο να το αισθάνεται ο άλλος. Τη δύναμη που έχεις μέσα σου, αυτό να το αισθάνεται ο άλλος. Ουσιαστικά ήθελα να δω πώς είναι τα λόγια με συναισθήματα γιατί οι δημοσιογράφοι, όχι ότι δεν έχουν συναισθήματα, αλλά όπως τους συναντάει κάποιος στη δική μου περίπτωση, έχουν μπροστά τους ερωτήσεις, έχουν στο αφτί οδηγίες τι πρέπει να ρωτήσουν. Εσείς δεν έχετε οδηγίες στο αφτί άρα, αυτό που θα ρωτήσετε το σκεφτήκατε, το γράφατε και είναι αυτό που θα αισθανθείτε. Δεν έχετε εντολή από μέσα να λέει «και τώρα να του πεις αυτό, να του πεις το άλλο, τώρα κάνε του αυτό, το άλλο». Άρα, η συνέντευξη είναι πιο αληθινή, η συζήτηση θα είναι από μόνη της πιο αληθινή οπότε τυχαία το έμαθα, δεν είχα ιδέα για αυτό και χαίρομαι που είμαι το νούμερο 9 στις συναντήσεις αυτές και εύχομαι όσους θέλετε να συναντήσετε να περάσουν από δω και να μιλήσετε.

 

Ξέρετε τι είναι ο αυτισμός;

Ναι, ξέρω, με την έννοια αυτή που διαβάζω αλλά το να βιώνεις με έναν άνθρωπο που το περνάει αυτό, δηλαδή το να ξέρεις τους επιστημονικούς όρους δεν λέει τίποτα αν δεν βιώσεις. Έχω επισκεφτεί, καταλαβαίνω, ξέρω, όμως τίποτα ποτέ στη ζωή δεν το ξέρεις αν δε το ζήσεις. Αν δεν ζήσεις με έναν άνθρωπο δεν μπορείς να καταλάβεις τίποτα. Εσύ ξέρεις μέσα σου καλύτερα κι εγώ μπορώ να μάθω μόνο από εσένα καλύτερα αυτό που μόνο εσύ μπορείς να μου μεταφέρεις. Εγώ θα το διαβάσω σε ένα χαρτί, «αυτισμός είναι…». Ξαφνικά βρίσκεσαι με ανθρώπους που έχουν βλέμματα, που σε κοιτάνε, που σου μιλάνε, που καταλαβαίνεις, που σε καταλαβαίνουν και προσπαθείς να καταλάβεις τι είναι αυτό που καταλαβαίνουμε όλοι αλλά εμποδίζει την επικοινωνία. Τι να είναι; Είναι ένα πρωτόγνωρο αίσθημα, αλλά παράλληλα μέσα μας τρέχει η νόηση, τρέχει η κατανόηση, όλοι καταλαβαίνουμε τι λέμε και το καταλαβαίνω, το νιώθω και τώρα που μιλάμε. Άρα, ναι ξέρω αλλά ξέρω όπως ξέρει ο κόσμος σε μια μικρότερη ή μεγαλύτερη κλίμακα. Δεν το έχω ζήσει, δεν έχω τέτοια σχέση ώστε να μπορώ να πω «τώρα θα σου περιγράψω» ή «τώρα θα σου πω». Έχουν έρθει σε παραστάσεις, έχω κάνει άλλες δυο επισκέψεις αλλά ξέρω επιστημονικά, δεν ξέρω τόσο καλά.                

 

 

Πότε και που γεννηθήκατε; Μιλήστε μας λίγο για εσάς, τα παιδικά, τα νεανικά σας χρόνια, τα όνειρα και την οικογένειά σας.

Γεννήθηκα στη Λάρισα. Ο πατέρας μου ήταν υπάλληλος ιδιωτικός, στην Ένωση Γεωργικών Συνεταιρισμών, δηλαδή σε αυτούς που πήγαιναν και διάλεγαν τα σιτηρά, γυρνούσε στα χωριά, πήγαιναν στις σιταποθήκες να δουν αν είναι καλό το σιτάρι, αν ήταν καλά τα βαμβάκια, τα καπνά, τα οινοποιεία, δηλαδή την αγροτική ανάπτυξη, τα προϊόντα τα αγροτικά, τα μαζεύαν, τα συγκέντρωναν. Επειδή ακολουθούσα τον πατέρα μου, μου άρεσε αυτό, γύριζα όλα τα χωριά της Λάρισας και της Θεσσαλίας, μου άρεσε να πηγαίνω σε αυτές τις μεγάλες αποθήκες, μου άρεσε να ακούω αυτούς που ήθελαν να πουλήσουν, πώς προσπαθούσαν να πετύχουν μια καλύτερη τιμή, άρα από παιδί έζησα όλη αυτή την αγωνία των αγροτών. Δεν ήταν αγροτική η οικογένειά μου αλλά η δουλειά του πατέρα μου είχε να κάνει μόνο με αγρότες στην περιοχή της Θεσσαλίας. Με έφερε σε επαφή με πολλούς ανθρώπους που δεν ήξερα. Άρχισα από πολύ μικρός να παρακολουθώ και να βλέπω τα βλέμματά τους, τι διεκδικούσαν, τι θέλανε, πώς το ζητούσαν κι άρχισα από παιδί να ξεχωρίζω τα πονηρά βλέμματα, τα άτιμα βλέμματα, τα αληθινά βλέμματα. Όταν βλέπει ένα παιδί πολλά πρόσωπα γύρω-γύρω, δεν τρομάζει, εγώ τουλάχιστον τρόμαζα, δε μιλούσα, ήμουν σιωπηλός, δεν ανοιγόμουν καθόλου εύκολα, δε μιλούσα, νομίζω στο δημοτικό δε μίλησα καθόλου και στο γυμνάσιο… μμμ… εντάξει μίλησα. Δεν ήμουν να κάνω παραστάσεις, να μιλάω, να κάνω τίποτα από αυτά. Η μητέρα μου ήταν νοικοκυρά και ήταν καθαρίστρια, καθάριζε σκάλες μαζί με τη γιαγιά μου σε κάτι κλινικές. Μεγάλωσα σε μία οικογένεια που είχε τα απαραίτητα χωρίς να έχει τα περισσευούμενα. Είχαμε μετρημένα πράγματα π.χ. ήξερα ότι το Πάσχα θα πάρω ένα ζευγάρι παπούτσια ή ήξερα ότι τα Χριστούγεννα θα πάρω ένα παλτό. Αυτό δε μου στέρησε καμία χαρά, δεν αισθανόμουν στερημένος γιατί σχεδόν όλα τα παιδιά γύρω-γύρω ήταν κάπως έτσι. Η οικογένειά μου είχε αγάπη κι αγάπη προς εμάς και μεταξύ τους. Αυτό σημαίνει ότι δε μεγάλωσα σε ένα σπίτι που βριζόντουσαν, σε ένα σπίτι που πέταγε ο ένας στον άλλον τασάκια. Μεγάλωσα σε ένα σπίτι που μου έμαθαν να αγαπάω. Ο πατέρας μου ήταν ένας άνθρωπος που δε ζήλευε. Το μεγαλύτερο κακό που έχουν οι ελληνικές οικογένειες είναι ο φθόνος και η ζήλια που έχουν για τους άλλους κι αυτό το πράγμα επιστρέφεται, οι άλλοι μετά σε φθονούν και μεγαλώνουν τα παιδιά με μία αίσθηση ότι υπάρχουν κάποιοι δίπλα που είναι έτσι. Δεν σου μαθαίνουν να μη φοβάσαι, σου μαθαίνουν να φοβάσαι. Εμένα στο σπίτι μου δε μου έμαθαν να φοβάμαι τους ανθρώπους, δε μου έμαθαν ότι πρέπει να είμαι συνέχεια σε μία υποψία για τους άλλους ανθρώπους αλλά στο γεγονός ότι ένας άνθρωπος μπορεί να αποδειχθεί στην πορεία καλός ή κακός αλλά δεν έγινε και κάτι. Η ζωή είναι μια διαδρομή, ένας δρόμος. Έχει και τον φούρνο, έχει και το ένα έχει και το άλλο, δεν έγινε και κάτι. Δε χρειάζεται όλοι οι δρόμοι να είναι καλοί. Όλα μου τα παιδικά χρόνια ήταν στην Λάρισα, σπούδασα στη Κομοτηνή Νομική. Εμένα η επαρχία μου άρεσε, μου άρεσε που μπορούσε ο ένας να μιλήσει με τον άλλον πιο εύκολα. Μου άρεσε που στη γειτονιά μου μαζεύονταν οι γειτόνισσες και μιλάγανε και κάνανε διάφορα, γελάγανε, είχε πολύ μεγάλο ενδιαφέρον. Τα παιδικά μου χρόνια θεωρώ ότι ήταν ωραία, ήσυχα όπως τα πιο πολλά παιδιά τότε στην επαρχία. Έπαιζα χωρίς να παίζω, θέλω να πω ότι έπαιζα πιο πολύ μόνος μου, δε μου άρεσε να παίζω με τα άλλα παιδιά, δεν έπαιζα ποδόσφαιρο, δεν έπαιζα μπάσκετ, δεν έπαιζα ομαδικά παιχνίδια γιατί ντρεπόμουν, ένιωθα ότι μπορεί να μην ήμουν τόσο ικανός να τρέξω με την μπάλα, τόσο ικανός να παίξω μπάσκετ οπότε θα χαλούσα το παιχνίδι των άλλων. Εγώ ένιωθα ότι μου αρέσει το θέατρο αλλά το κράταγα μέσα μου, δε το έλεγα πουθενά. Οπότε δεν έπαιξα πολλά ομαδικά παιχνίδια, έπαιζα περισσότερο κρυφτό, κυνηγητό, τέτοια, που δεν έχουν ανταγωνισμό. Έπαιζα παιχνίδια που δε σε ένοιαζε αν θα χάσεις ή αν θα κερδίσεις. Μάλιστα οι άλλοι δε με παίζανε επειδή δεν εκνευριζόμουν όταν έχανα. Άρα θεωρώ ότι μεγάλωσα ήσυχα στην Λάρισα. Για την Αθήνα έφυγα όταν τελείωσα το πανεπιστήμιο, δηλαδή 22 χρονών περίπου.

 

Ποια η άποψή σας για τα Άτομα με Αναπηρία;

Δεν υπάρχει άποψη με την έννοια ότι να υπάρχει άποψη για τα άτομα με αναπηρία. Έχουν ένα πρόβλημα κι αυτό το πρόβλημα οφείλεις να το σεβαστείς γιατί σε μία κοινωνία ο καθένας οφείλει να αποδέχεται τον άλλο όπως είναι και να τον βοηθάει ότι και να έχει όπως και να είναι και όπου μπορεί να τον διευκολύνει,να τον διευκολύνει. Όπως μπορεί εγώ αύριο στην υγεία μου να πάθω κάτι και θέλω να με βοηθήσουν οι άλλοι σε αυτό που θα περάσω, έτσι κι εγώ πρέπει να βοηθάω κι αυτό λέγεται κοινωνική συμπεριφορά. Δεν θέλω δηλαδή να πάρω το αμάξι και να το παρκάρω σε ένα σημείο που είναι η μόνη δίοδος για να περάσει και να πάω εγώ σαν γαϊδούρι, νευριάζω πάρα πολύ που το βλέπω, ώρες ώρες πραγματικά θέλω να κάνω κάποια σκληρή πράξη. Έχω ένα φίλο που είναι πιο τολμηρός και όταν δει να έχουν παρκάρει σε ράμπα ανεβαίνει πάνω στο αμάξι και το πατάει και περπατάει πάνω. Ο αδελφός του έχει πρόβλημα. Το πρώτο είναι να έχεις καλή κοινωνική  συμπεριφορά κι αυτό αφορά όλους, αυτό στην Ελλάδα δεν είναι κατανοητό, δεν το ξέρουν. Το δεύτερο είναι ότι συνυπάρχουμε. Υπάρχουν όλοι οι άνθρωποι, υπάρχουν όλα τα προβλήματα τα οποία είναι ψυχικά, είναι σωματικά, βλέπεις ανθρώπους που μπορεί να σου φέρονται καλά, αλλά μέσα τους να μην είναι καλά, δεν είναι υποχρεωτικό κάτι να φαίνεται. Έχουμε πλήθος ανθρώπων με ψυχικές ασθένειες, υπάρχουν άνθρωποι που δεν μπορούν να επικοινωνήσουν και τα έχουν όλα, λεφτά, αυτοκίνητα και δεν έχουν καμιά καρδιά κι αυτό είναι μια αναπηρία, δεν είναι όμως η αναπηρία που έχουμε μάθει με τους όρους ότι αυτός αντιμετωπίζει αυτό το πρόβλημα. Άρα δεν θέλω να έχω άποψη για το τι είναι και το τι δεν είναι. Θέλω να μπορώ να ζω σε μια κοινωνία η οποία να συμπεριφέρεται καλά ο ένας στον άλλο και να συμπεριφέρεται με μεγαλύτερη προσοχή σε έναν άνθρωπο που έχει περισσότερα προβλήματα όποια και να είναι αυτά είτε είναι κινητικά, είτε ψυχικά είτε είναι μεγαλύτερα προβλήματα από έναν συνήθη άνθρωπο. Το γεγονός ότι κάποιος έχει κάποιες ειδικές δεξιότητες, κάποια ειδικά θέματα πρέπει να τον συμμεριστείς και να συνδράμεις και κυρίως σε αυτό ευθύνεται η πολιτεία. Πρώτα το κράτος νομοθετεί, δηλαδή, πρέπει τα άτομα με αυτισμό να εργάζονται, μπορούν να εργαστούν, έχουμε χώρες που υπάρχει νομοθετικό πλαίσιο που δεν χρειάζεται η μητέρα σου ή ο πατέρας σου να τους βγει η ψυχή ανάποδα για να μπορέσουν εσένα να σε τακτοποιήσουν κάπου αφού μπορείς να προσφέρεις αλλά το κράτος να ξέρει πού μπορείς να προσφέρεις εσύ, που μπορείς να προσφέρεις, ενώ σας βοηθάνε οι άνθρωποι που είστε μαζί και ξέρουν τι καλύτερα μπορείτε να κάνετε και αξιοποιείτε το χρόνο σας, τη ζωή σας, τη δουλειά σας. Η άποψη μου είναι ότι πρώτα το κράτος, πρώτα η πολιτεία, πρώτα οι πολίτες αποφασίζουν ότι όλοι εντάσσονται (αυτοί που μπορούν να ενταχθούν) με οποιοδήποτε τρόπο μέσα στην κοινωνία. Αυτό είναι για μένα το βασικό, ότι κανένας δεν πρέπει να μείνει ανέντακτος, ότι η κοινωνία πρέπει να του βρει μια θέση στην κοινωνία, μια θέση στην εργασία. Μπορεί να προσφέρει! Μπορεί να πάει αυτό από εκεί εδώ, είναι μια εργασία. Ή να είσαι σε ένα εργοστάσιο και να σου λέει δέσε αυτό, κάνε το πεντακόσιες φορές κι εσύ να το κάνεις και να νιώσεις καλά με αυτό. Άρα όλοι μπορούν να προσφέρουν. Η ζωή, η κοινωνία τους χρειάζεται όλους, αυτή είναι η άποψη μου.

 

 

Υπάρχει κάποιος άνθρωπος που θαυμάζετε πολύ και γιατί;

Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που θαυμάζω. Θαυμάζω τους ανθρώπους που δεν είναι ανάγκη να είναι γνωστοί, να είναι πολύ διάσημοι. Θαυμάζω ηθοποιούς που να μου αρέσουν με τον τρόπο που παίζουνε, μπορεί να θαυμάζω προσωπικότητες όπως είναι ο Αϊνστάιν που έκανε την θεωρία της σχετικότητας. Νομίζω στην ζωή μου θαυμάζω ανθρώπους που έχω γνωρίσει, που δεν τους ξέρει κανένας, που για μένα ήταν άνθρωποι που με κινήσανε να κάνω πράγματα, να συμπεριφερθώ σωστά. Πιο πολύ θαύμασα ανθρώπους που έχουν ψυχική δύναμη, που μπορούν να αγαπήσουν. Αυτόν που θαυμάζω περισσότερο, είναι αυτός που μπορεί να αγαπήσει δυνατότερα τους άλλους. Αυτόν δηλαδή που διώχνει ότι κακό και δεύτερο υπάρχει δίπλα του. Πηγαίνοντας στο Άγιο Όρος, υπάρχει ένας γέροντας, ο γέροντας Φιλόθεος σε ένα μοναστήρι, που με το που τον βλέπεις καταλαβαίνεις πως δεν έχει περάσει ποτέ μια κακή σκέψη από πάνω του, κι αυτό φαίνεται στο πρόσωπό του, το νιώθεις. Αυτόν τον άνθρωπο τον θαυμάζω, σε όλους μας περνάνε κακές σκέψεις που μπορεί να τις διώξουμε, να τις αφήσουμε στην άκρη, να τις πετάξουμε, μπορεί κάποιες να τις κρατήσουμε αλλά περνάνε και λέω πώς γίνεται να υπάρχει ένας άνθρωπος που δεν περνάνε, που δεν πέρασαν ποτέ και που δεν χρειάζεται να το πει, το βλέπω. Αυτόν θαυμάζω, που είναι σαν δρόμος καθαρός, που είναι σαν νερό καθαρό, που είναι αληθινά καθαρός και πως οι άνθρωποι στη ζωή έρχονται και σε δηλητηριάζουν. Κατά τα άλλα θαυμάζω τον Αλ Πατσίνο, τον Ρόμπερτ Ντε Νίρο. Κυρίως ηθοποιούς θαυμάζω για τον τρόπο που παίζουνε κι Έλληνες, τους Έλληνες κωμικούς τους αγαπούσα πάρα πολύ, τον Χατζηχρήστο, τον Βέγγο, τον Φωτόπουλο, όλους αυτούς τους έχω πολύ μεγάλο θαυμασμό και μεγάλη αγάπη γιατί είναι οι δικοί μου δάσκαλοι. Εγώ δεν πήγα σχολή θεάτρου, πήγα μόνο νομική σχολή άρα ό,τι έχω μάθει το έχω μάθει από δασκάλους φυσικούς. Είναι σαν να διδάχθηκα στη φύση τι έπρεπε να κάνω. Επειδή έγραφα θεατρικά έργα είχα την τύχη να τους γνωρίσω όλους αυτούς από κοντά. Οπότε θαυμάζω περισσότερο αυτούς που μπορούν να αγαπάνε περισσότερο από τους άλλους.

 

Συμφωνείτε με την άποψη ότι ασκήσατε μεγάλη επιρροή στην ελληνική κοινωνία με το Al tsantiri news;

Για να συμφωνούν τόσο πολλοί άνθρωποι ότι άσκησα επιρροή και να βγω εγώ και να πω ότι δεν άσκησα επιρροή, δεν έχει καμία αξία. Αν εσύ λες ότι επηρεάζεσαι από μια άποψη, εγώ να σου πω ότι δεν σε επηρέασα. Εγώ ξέρω το εξής. Ο ήλιος όταν ανατέλλει, φωτίζει, αυτό δεν σημαίνει ότι ασκεί επιρροή στο σκοτάδι, δεν το κάνει εναντίον τους σκότους, το κάνει γιατί αυτό είναι αυτό. Εγώ είμαι αυτός που είμαι, είπα αυτά που σκέφτομαι, δεν είχα στο αφτί μου εντολές, δηλαδή να μου λένε τι να πω, τα έλεγα μόνος μου, του μυαλού μου πράγματα. Άρα λοιπόν, κάτι που ένας σκέφτεται αληθινά και το λέει, το ακούει μια κοινωνία, δεν είναι επηρεάζω. Η λέξη «επηρεάζω» ξεκινάει από τους δημοσιογράφους οι οποίοι θέλουν να επηρεάζουν. Οι δημοσιογράφοι με τα αφεντικά τους θέλουν να επηρεάζουν τον κόσμο, να κατευθύνουν τον κόσμο για να πάει εκεί. Αν λοιπόν ένας έχει την δύναμη να σας πει «εκεί που σας πάνε οι δημοσιογράφοι, είναι εκεί που θέλουν να σας πάνε τα αφεντικά τους για αυτόν και για αυτόν τον λόγο», αυτός είναι εμπόδιο και τότε λέμε «αυτός επηρεάζει την κοινωνία» γιατί επηρεάζει τους δημοσιογράφους να κάνουν την δουλειά τους. Αυτό που πραγματικά έκανα είναι, «εμπόδιζα» ή και πραγματικά, να κάνουν την δουλειά των αφεντικών τους με το να λένε αυτά που είχαν εντολές. Άρα, η έννοια της επιρροής έχει να κάνει μόνο με το αν έχεις πάρει κάποιες εντολές για να επηρεάσεις. Αν πει κάποιος «είναι καλό να αγαπάμε», και εσύ τον ακούς, αυτός δεν σε επηρεάζει, σου λέει μια γνώμη, μια σκέψη. Δεν το κάνει για να σε πάρει από εδώ και να σε πάει εκεί. Έχει την σκέψη του όπως όλοι. Σε μια τηλεόραση που όλοι λένε την σκέψη τους από το πρωί ως το βράδυ, σε πέντε κανάλια, δε μπορείς να διαλέξεις έναν και να λες ότι σε επηρεάζει και να πετάς όλους τους υπόλοιπους. Δε μπορεί να μιλάνε χίλιοι και να επηρεάζει ένας. Μπορεί εννιακόσιοι ενενήντα εννιά να λένε συγκεκριμένα πράγματα και ένας να μην τα λέει. Αν λοιπόν κατάφερα να μην ελέγχομαι και να είμαι μέσα σε αυτούς, να είμαι μέσα στις τηλεοράσεις, να πληρώνομαι από αυτούς και να μπορώ να λέω αυτά που σκέφτομαι, μάλλον για κάλο το παίρνω αυτό. Οπότε η άποψή μου για το αν επηρεάζω έχει να κάνει με το ότι δεν περνούσε η δικιά τους γνώμη. Ενώ πλήρωναν ανθρώπους να λένε συγκεκριμένα πράγματα, μπορούσε κάποιος να πει «ναι, αλλά εκεί που πάτε είπατε αυτό το ψέμα» και αυτό στον κόσμο περνούσε. Βέβαια αυτό οι δημοσιογράφοι έχουν τον τρόπο να μεταστρέφουν τα πράγματα, να στρέφουν τον κόσμο εναντίον, ότι θέλουν μπορούν να κάνουν, πολλά μπορούν να κάνουν αλλά εγώ είμαι της άποψης ότι ο χρόνος πάντα φανερώνει την αλήθεια των πραγμάτων. Αν ένα κτίριο είναι καλό, ο σεισμός θα το δείξει, αν ένα χρώμα αντέχει, ο χρόνος θα το δείξει, αν ένα αυτοκίνητο είναι καλό, ο χρόνος θα το δείξει κι αν ένας δημιουργός είναι καλός, ο χρόνος θα το δείξει, αν αυτά που έχει πει τα πιστεύει ή τα έχει πει για να επηρεάζει.                

 

 

Ποιος είναι ο μεγαλύτερος φόβος σας;

Δεν ξέρω τι να διαλέξω! Ο φόβος μου, όταν ήμουν μικρός, ήταν ότι θα μπορούσα να μη μιλήσω επειδή ντρεπόμουν, ντρεπόμουν πάρα πολύ και νόμιζα ότι δε θα μπορούσα να πω ποτέ αυτό που σκέφτομαι. Είχα τον φόβο ότι αν έλεγα όσα σκεφτόμουν… ότι δε θα μπορούσα, είχα ένα φόβο να μιλήσω. Ενώ ήξερα τα μαθήματά μου, διάβαζα, όταν μου έλεγαν σήκω να μιλήσεις ήταν το χειρότερό μου. Αν μου έλεγαν γράψε αυτά που σκέφτεσαι, τα έλεγα καλύτερα από τον καθένα. Πάλευα μέσα μου κι έλεγα πως πρέπει να βρω τη δύναμη να μιλάω. Μετά σκέφτηκα το θέατρο, μάλλον έτσι μου ήρθε τώρα που το σκέφτομαι. Ένας τρόπος για να μιλάω ήταν να παίζω άλλους ρόλους, που ήταν γραμμένα τα έργα. Ο μεγαλύτερός μου φόβος ήταν αυτός, ότι μπορεί να έρθει η μέρα ότι εγώ μπορεί να μη μιλάω. Ίσως για αυτό έκανα κι αυτή τη δουλειά, για να ξεπεράσω το μεγαλύτερό μου φόβο. Σε πολλά μου όνειρα, παιδί, έβλεπα ότι μου κόβεται η φωνή και σηκωνόμουν και δεν υπήρχε φωνή μέσα μου ή ένιωθα ότι έχανα τον ήχο.

 

Έχει όριο η σάτιρα;

Όχι, δεν έχει, όπως δεν έχει και η σκέψη όριο. Αν είχε η σκέψη όρια, δεν θα είχαμε φτάσει στο φεγγάρι, είναι φυσιολογικό κανείς να σκεφτεί ότι θα πάμε στο φεγγάρι; Όχι! Το σκέφτηκε όμως και το κατάφερε! Γιατί; Γιατί  η σκέψη δεν έχει όρια κι αφού δεν έχει η σκέψη όρια δεν έχει και η σάτιρα όρια. Δεν γίνεται η σκέψη να μην έχει όρια και η σάτιρα να έχει. Σκέψη είναι και η σάτιρα, η σατιρική σκέψη. Καμία σκέψη δεν έχει όρια άρα και η σάτιρα δεν έχει όρια. Στη σάτιρα θέλουν να βάλουν όρια αυτοί που θέλουν να κάνουν τις δουλειές τους και η σάτιρα τους ενοχλεί. Για αυτό και τώρα όπως βλέπετε σιγά-σιγά στις τηλεοράσεις η σάτιρα θα κοπεί γιατί δεν θέλουν κανέναν να σχολιάζει, θέλουν μόνο καθοδηγούμενους δημοσιογράφους. Μόνο αυτούς θέλουν, μόνο αυτούς χρειάζονται. Η απάντηση είναι μία, η σκέψη δεν έχει όρια και η σάτιρα δεν έχει όρια και όσο πιο κοντά η σκέψη και η σάτιρα είναι στη φαντασία, τόσο καλύτερα. Ο άνθρωπος φαντάζεται ελεύθερα, σκέφτεται ελεύθερα, σατιρίζει ελεύθερα κι αυτό είναι η ουσία. Όχι κακία, όχι δηλητήριο, να θες να θίξεις τον άλλον αλλά να θες να πεις αυτό που είναι ακόμα και σκληρό να είναι, και να στο πούνε, όχι  να το πεις μόνο, να το δεχτείς. Κι εγώ έχω δεχτεί ουκ ολίγα, εντάξει ακούω.

 

 

Περιγράψτε μας τον εαυτό σας με πέντε λέξεις.

Υπομονετικός, πειθαρχημένος. Λέω τα καλά μου, αυτά που εγώ ακολουθώ σαν κανόνα στη ζωή, τα ελαττώματά μου μπορούν να τα περιγράψουν για μένα άλλοι. Έχω πειθαρχεία, έχω σεβασμό, έμαθα να συναναστρέφομαι και να μοιράζομαι αυτό που έχω από το σπίτι μου και μερικές φορές η υπομονή μου γίνεται πείσμα και ξεροκεφαλιά, κολλάω, κολλάει το κεφάλι μου καμιά φορά, δεν ξεκολλάω εύκολα, δηλαδή αν μου μπει κάτι, με πιάνει… έχω μία επιμονή σε κάτι που μπορεί να μην είναι κάτι σωστό, να επιμείνω. Είναι ένα πείσμα παιδικό.

 

Ποια η γνώμη σας για την πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα;

Η πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα διαμορφώνεται κάθε φορά κατά πως οι περισσότεροι θεωρούν ότι πρέπει να πάνε τα πράγματα. Είναι ένας ολόκληρος κόσμος, ας πούμε, που ξαφνικά θεωρεί ότι ο Γιώργος Παπανδρέου είναι ο καλύτερος που πρέπει να κυβερνήσει. Οι ίδιοι άνθρωποι σε 4 χρόνια νομίζουν πως είναι ο χειρότερος που πέρασε. Είναι οι ίδιοι, δεν είναι άλλοι. Άρα η πολιτική κατάσταση είναι, επιλέγω αυτόν που θεωρώ ότι θα με πάει μπροστά. Αν αύριο θεωρήσω ότι αυτός δεν με πάει μπροστά, αυτός φεύγει κι αυτή είναι η δύναμη της δημοκρατίας και αυτή είναι η δύναμη της εκλογής. Να επιλέξεις έναν που νομίζεις και να τον διώξεις αν δεν είναι επαρκής σε αυτό που κάνει. Δεν μου αρέσει ως σύστημα, δηλαδή σε κανέναν δεν αρέσει, η δικτατορία, δηλαδή να επιβάλλεται κάποιος με το ζόρι στις κοινωνίες ως αρχηγός αλλά το να επιλέγει κανείς ως πολίτης ποιος θα τον κυβερνήσει, εμένα αυτό με εκφράζει. Δε με ενδιαφέρει αν αυτός που είναι πάνω είναι της δικής μου πολιτικής θέσης, με ενδιαφέρει να εκφράζει τους περισσότερους κι αυτό θεωρώ ότι πρέπει να έχει σεβασμό από όλους. Μπορεί να διαφωνείς αλλά οφείλεις να σεβαστείς αυτό που έχει διαλέξει η πλειοψηφία του κόσμου. Ζούμε σε μία Ευρώπη που δεν έχουμε πολλά περιθώρια κινήσεων, η Γερμανία κυρίως αποφασίζει και για το τι θα πούμε και για το πως θα ζήσουμε και για το πως θα μιλήσουμε! Αν η Γερμανική πρεσβεία αποφασίσει ότι δεν της αρέσουν κάποιοι ή κάποιες κουβέντες, έχουν τη δυνατότητα, έχουν τη δύναμη να επιβάλλουν αυτό που θέλουν στη χώρα αυτή και σε πολλές χώρες. Στην Ελλάδα, επειδή είμαστε μια χώρα που δανειστήκαμε μας έχουν λίγο του πεταματού, λίγο τελευταίους. Που δήθεν τους δίνουν λίγους πόντους και τώρα είναι λίγο καλύτεροι και τώρα μιλάνε λίγο καλύτερα και τώρα συμπεριφέρονται λίγο καλύτερα και τώρα τα πάνε καλά. Αν δούμε πως έχουν την Ελλάδα στην Ευρώπη, την έχουν σαν ένα μαθητή ο οποίος πότε τους αρέσει και πότε δεν τους αρέσει και είμαστε συνέχεια σε ένα διαρκή έλεγχο για το αν αρέσουμε η δεν αρέσουμε στους ξένους. Αυτό το έχει ο Έλληνας, θέλει να αρέσει, δεν θέλει να ξέρει ποιος είναι, θέλει να αρέσει, θέλει να έχει μια καλή εικόνα γιατί ως λαός έχουμε ελάττωμα την υποκρισία, είμαστε πολύ υποκριτικός λαός. Παρότι στο Θεό πιστεύω, πιστεύω ότι οι πιο υποκριτικές φάτσες μαζεύονται κυρίως στις εκκλησίες. Αν θες να δεις φάτσες που υποκρίνονται πήγαινε στην εκκλησία. Θα δεις δέκα καθαρούς ανθρώπους και ενενήντα που λένε λόγια άσχημα πριν μπούνε, ρίχνουν κατάρες και μετά μπαίνουν, ζητούν συγχώρεση και ξαναβγαίνουν. Από την πολιτική κατάσταση ξεκινήσαμε αλλά η πολιτική κατάσταση δεν είναι τίποτε άλλο παρά αυτοί οι άνθρωποι οι οποίοι ψηφίζουν.

 

 

Τι έφταιξε κι έχουμε οικονομική κρίση στην Ελλάδα;

Χάσαμε τον εαυτό μας, δεν ξέρουμε ποιοι είμαστε, δεν ξέρουμε τι παράγουμε, δεν ξέρουμε τι χώρα είμαστε. Κάποτε διάβαζες στα παλιά βιβλία «η Ελλάδα είναι μία αγροτική χώρα», είναι μία αγροτική χώρα; Σαν να χάσαμε κι αυτό. Καλλιεργούν ότι θέλουν οι ξένοι. Αυτές οι αλλαγές που γίνονται στα χώματα αχρηστεύουν τα χωράφια σιγά-σιγά, άρα το σώμα της Ελλάδας χάνει τη δύναμή του. Τι ακριβώς είμαστε; Δεν μπορούμε να έχουμε σπόρους δικούς μας για να φυτεύουμε, πρέπει να έρχονται σπόροι από έξω; Άρα, αυτό που θα φάμε είναι αυτό που θέλουν οι ξένοι να φάμε, όχι αυτό που παράγει η ελληνική γη αλλά αυτό που παράγει ο σπόρος από έξω. Αν αυτός ο σπόρος που στέλνουν από έξω έχει εκατό πληροφορίες για να αρρωστήσουμε εμείς, εμείς δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα για αυτό, εμείς πρέπει να φάμε αυτό τον σπόρο, πρέπει να φάμε αυτή την ντομάτα η οποία μπορεί να είναι μεταλλαγμένη, μπορεί αυτοί να έχουν φτάσει στο σημείο να πουν, δεν ξέρω λέω, ότι υπάρχει υπερπληθυσμός και πρέπει να πεθάνουν από καρκίνο οι περισσότεροι, μπορούν να το επιβάλλουν αυτό. Δεν υπάρχει πια τίποτα που να είναι καθαρά ελληνικό κι αυτό που είναι ελληνικό που είναι η ψυχή και το μυαλό του Έλληνα, που περιγράφεται στην Οδύσσεια από τον  Όμηρο, που περιγράφεται από τους αρχαίους, αυτό έχει σταματήσει να υπάρχει. Δηλαδή και την ψυχή του Έλληνα θέλουν να διαλύσουν και τη δύναμή του και τα μυαλά του όλα να πειθαρχούν. Ή τα πειθαρχούν ή τα μεταναστεύουν. Φύγανε τόσα πολλά παιδιά για να μπορέσουν να βρουν δουλειά αλλού. Αυτοί οι Έλληνες εδώ δεν μπορούσαν να δημιουργήσουν;  Τι ακριβώς λείπει από την Ελλάδα; Το κτίριο στο οποίο θα πάνε αυτά τα παιδιά θα σκεφτούνε, τι ακριβώς λείπει; Αυτό που λείπει είναι ότι αυτοί που θέλουν να ζήσουν στη χώρα αυτή, είναι σαν τη χώρα που έχουν ανέβει τα ποντίκια και την τρώνε, αυτό είναι Ελλάδα. Την τρώνε και δεν θα αφήσουν τίποτα υγιές και σωστό. Την κρίση τη φέραμε εμείς που δεχτήκαμε να χάσουμε την ταυτότητά μας, που δεχτήκαμε να χάσουμε την προοπτική μας, που δεχτήκαμε να χάσουμε τον δρόμο μας, που δεχτήκαμε να γίνουμε έρμαια μιας καλοπέρασης η οποία δεν έχει καμία ουσία. Το θέμα είναι να έχεις ουσιαστική ζωή. Ουσιαστική ζωή είναι οι κουβέντες, είναι οι παρέες, είναι οι φίλοι, είναι τα ταβερνάκια, είναι η Ελλάδα, είναι το καλοκαίρι, είναι μία θάλασσα, είναι η αγκαλιά με την μάνα σου, είναι η αγάπη των δικών σου, αυτό είναι Ελλάδα κι όλα τα υπόλοιπα. Δεν είναι η Ελλάδα με τα πούρα, αυτοί που κάθονται στα μαγαζιά και κάνουνε, δεν ξέρω τι κάνουνε. Αυτή η εικόνα είναι ξένη, όλοι αυτοί οι οποίοι παριστάνουν ότι είναι κάποιοι, είναι σαν ηθοποιοί. Αυτοί που βλέπεις που κάνουν επιδείξεις είναι σαν ηθοποιοί, δεν είναι κανονικοί άνθρωποι. Υπάρχουν και κάποιοι, δηλαδή να δεις στην Κούβα αυτούς που καπνίζουν τα πούρα, είναι μαζί με την εικόνα τους, αυτή είναι η ζωή τους, ταιριάζει αυτό που κάνουν. Σε εμάς όλα αυτά είναι σαν ψεύτικα. Παίρνεις μία Rolls Royce για να την έχεις στο Κολωνάκι. Αφού έχεις έναν δρόμο τόσο, γιατί έχεις ένα αυτοκίνητο τόσο; Τι λογική είναι αυτή; Αυτό είναι η Ελλάδα. Η Ελλάδα είναι ένας στενός δρόμος που αγοράζει ένα μεγαλύτερο αυτοκίνητο και προσπαθείς να το χωρέσεις. Ε λοιπόν δεν χωράει. Για αυτό πάθαμε την κρίση, αυτή είναι η κρίση.        

 

Τι είναι ρατσισμός και γιατί υπάρχει;

Ο ρατσισμός υπάρχει γιατί οι άνθρωποι νομίζουν ότι είναι ανώτεροι από τους άλλους, γιατί οι άνθρωποι νομίζουν ότι έχουν κάτι που είναι παραπάνω από τους άλλους, γιατί οι άνθρωποι νομίζουν ότι δεν είναι ίσοι, καμιά φορά λένε ότι δεν είναι οι ίδιοι. Μπερδεύουν την φάτσα με τα συναισθήματα, μπερδεύουν τα δικαιώματα που έχει ο κάθε άνθρωπος με τα χρήματα που έχει ο καθένας. Αφού αυτός έχει λεφτά για να πάρει ένα καλύτερο κοστούμι άρα είναι καλύτερος από σένα που δεν έχεις λεφτά να πάρεις το κοστούμι. Ο ρατσισμός ξεκινάει από το κόμπλεξ των ανθρώπων στην ανάγκη τους να είναι καλύτεροι ή να είναι πιο σπουδαίοι επειδή ακριβώς δεν είναι τίποτα. Τον ρατσισμό τον έχουν οι άνθρωποι που δεν είναι τίποτα, που είναι άδειοι, που δεν έχουν κανένα συναίσθημα, είναι ανύπαρκτοι, κι επειδή θέλουν να υπάρξουν βρίζουν τους άλλους και νομίζουν ότι επειδή βρίζουν τους άλλους γίνονται κάποιοι αυτοί. Δηλαδή βρίζοντας έναν μαύρο τοίχο εγώ είμαι καλύτερος ο άσπρος τοίχος, αμ δεν είμαι. Άρα λοιπόν ο ρατσισμός είναι μία ασθένεια ανθρώπων οι οποίοι δεν έχουν τίποτα μέσα τους, είναι άδειοι, παντελώς άδειοι, είναι τενεκέδες. Δεν μπορεί ένας άνθρωπος που ξέρει γράμματα, που έχει συναισθήματα, που έχει μεγαλώσει σε μία οικογένεια να μην δέχεται τον οποιονδήποτε άλλον άνθρωπο. Άλλο έχω προβλήματα, άλλο είμαι μία κοινωνία, είμαι ένα χωριό κι έρχονται εδώ και ζούνε άλλοι, στην Σάμο ας πούμε, δεν είναι ρατσισμός, λένε, είμαστε σε ένα χωριό, είμαστε κάποιοι άνθρωποι, υπάρχει μία κατάσταση και βρίσκονται 10.000 άνθρωποι. Αυτοί οι άνθρωποι πρέπει να ζήσουν κάπως. Δεν μπορεί να τους ζήσει ένα χωριό. Ψάχνουν να βρουν λύσεις. Μέσα στις λύσεις, αυτοί που βγαίνουν μπροστά είναι αυτοί που βγάζουν το μίσος, πάντα το μίσος έχει μπροστά μία θέση. Αλλά μην μπερδεύουμε το μίσος με μία πραγματικότητα ή με ένα πρόβλημα γιατί έτσι ούτε το πρόβλημα μπορούμε να δούμε σωστά, ούτε και τη λύση του, παρά βλέπουμε ανθρώπους οι οποίοι βγάζουν το μίσος και τον ρατσισμό. Κι εγώ που δεν έχω ρατσισμό καταλαβαίνω ότι δεν μπορούν να ζήσουν όλοι στο νότο. Γίνεται ένας πόλεμος, φεύγουν οι άνθρωποι από εκεί, τους πυροβολούν, κι εσένα αν σε πυροβολούσαν θα έφευγες. Γίνεται η χώρα που πηγαίνεις να σου λέει «πήγαινε εκεί που σε πυροβολούν»; Πρέπει να το δούμε σαν κόσμος, σαν κοινωνία, σαν Ευρώπη πως θα αντιμετωπίσουμε αυτή την κατάσταση. Δεν μπορούμε όμως εμείς σαν χώρα να λέμε «τώρα θα στείλουμε στρατιώτες να σκοτώσουμε εκεί τους άλλους ανθρώπους αλλά αυτοί που θα σκοτωθούνε και οι οικογένειές τους να μείνουν εκεί». Αποφάσισε ή δεν θα κάνεις πολέμους και θα αφήσεις τους ανθρώπους ήσυχους ή  από την ώρα που κάνεις πολέμους θα υπάρχουν συνέπειες. Είναι οι συνέπειες ενός κόσμου που αλλάζει και που δεν αλλάζει επειδή αποφασίζει μόνος του να φύγει από εκεί αλλά επειδή εσύ τον πυροβολείς και μετά εσύ λες «μην έρχεστε μέσα στο σπίτι μου». Στο σπίτι σου να μην έρχονται, τη βόμβα σου γιατί μου τη στέλνεις; Τα πράγματα έχουν άλλες ερμηνείες και μετά φτάνουμε στους ρατσισμούς κλπ, κλπ.

 

 

Ποια η άποψή σας για τα ναρκωτικά;

Η εποχή αυτή που ζούμε έχει παρά πολλά ναρκωτικά, αυτό το ξέρουν όλοι. Ο ίδιος δεν έχω κάνει ποτέ καμία χρήση, όσο κι αν φαίνεται παράξενο αλλά δεν θέλω να πω εγώ τι κάνω και τι δεν κάνω.Ο κάθε άνθρωπος θα κάνει αυτό που θέλει, αυτό που φέρνει η στιγμή, αυτό που έχει ανάγκη. Δεν μπορείς να πεις σε ένα παιδί που πέφτει στα ναρκωτικά «γιατί τα κάνεις». Πρέπει να βρεις γιατί τα κάνει, τι είναι αυτό μέσα του το κενό, τι θέλει να αναπληρώσει και πως μπορείς να τον βοηθήσεις αν κι αυτός θέλει να βοηθηθεί. Οι χημείες αλλάζουν τη φυσιογνωμία του ανθρώπου, ένας άνθρωπος δεν αντέχει ένα κομμάτι του εαυτού του και θέλει να γίνει ένα άλλο το οποίο του δημιουργεί μεγαλύτερη ευχαρίστηση, του δημιουργεί μεγαλύτερη χαρά ,του δίνει μεγαλύτερη δύναμη για να νομίζει ότι είναι κάποιος. Είναι ένας άλλος άνθρωπος που μπαίνει μέσα σου και ισχυρίζεται ότι είσαι εσύ, αυτά είναι τα ναρκωτικά. Ζούμε σε μια κοινωνία που το μαύρο χρήμα καταδυναστεύει τα πάντα. Με το μαύρο χρήμα ζούνε πολιτικοί, αστυνομίες, πάρα πολλοί ζούνε, δεν ζούνε μόνο οι έμποροι ναρκωτικών. Τα ναρκωτικά για να περάσουν πρέπει κάποιος να κάνει ότι δεν βλέπει, ένας άλλος να πάρει λεφτά έτσι ώστε όταν φτάσει η καταγγελία να μην τον πάνε μέσα, ένας άλλος να πάρει λεφτά για να τον βγάλει έξω από τις φυλακές, κάποιος άλλος για να τον βοηθήσει μέσα στις φυλακές να περάσει καλύτερα, άρα δεν βγάζει μόνο ο έμπορος ναρκωτικών, βγάζουν πάρα πολλοί και πολλοί δεν φαίνονται. Άρα λοιπόν όσο υπάρχει μαύρο χρήμα θα υπάρχουν ναρκωτικά κι όσο τα παιδιά περνάνε δυσκολίες μέσα τους ψυχολογικές και δεν ξέρουν τι γίνεται, δεν υπάρχει καμία κατεύθυνση, δεν υπάρχει κοινωνία για να τους δώσει κάτι, θα ψάχνουν να βρουν έναν άλλο εαυτό. Και οι πολιτισμένες κοινωνίες το έχουν αυτό, δεν είναι ότι πας στην Ελβετία που είναι λυμένα τα προβλήματα και δεν παίρνουν, παίρνουν μια χαρά, παντού. Άρα είναι μία κατάσταση που υπάρχει πάρα πολύ από ορισμένους ανθρώπους. Στο πιο χαλαρό είναι το τσιγάρο και τα ήπια και μετά τα πιο σκληρά ναρκωτικά. Δε θα πω ότι είναι καλό ή κακό, τι σημασία έχει αυτό; Το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε οι άνθρωποι είναι να καταλάβουμε ότι η καλύτερη ουσία είναι η φαιά ουσία, η ουσία του μυαλού. Όσο το μυαλό είναι καθαρό, αυτό που παράγει είναι καθαρό, δε μπορεί ποτέ να το παράγει ένα μυαλό νοθευμένο. Τα ναρκωτικά νοθεύουν το μυαλό και την ψυχή. Μπορεί κανείς να θέλει να ζει με νοθευμένα το μυαλό και τη ψυχή, δε θα είμαι εγώ ο τροχονόμος της ζωής του άλλου. Δε θα πω εγώ τι να κάνεις, εγώ διαλέγω να ζω με το μυαλό και τη ψυχή καθαρά και θα ήθελα οι νέοι άνθρωποι να γνωρίζουν πως μπορούν να δημιουργήσουν καλύτερα με το μυαλό καθαρό. Καταλαβαίνω όμως κιόλας την εποχή τους, τις δυσκολίες τις ψυχικές, τα καταλαβαίνω όλα αυτά, τα δέχομαι και πάντα να είμαστε ο ένας δίπλα στον άλλο σε ότι αντιμετωπίζει. Εγώ θα προτιμούσα την καθαρότητα.

 

Πείτε μας την άποψή σας για τη σημερινή κυβέρνηση.

Η σημερινή κυβέρνηση, μέχρι τώρα τουλάχιστον, όσο αναφορά την αστυνομική επιβολή, ας πούμε, στους νεότερους κυρίως ή στα πανεπιστήμια, για τα οποία εγώ δεν είμαι σύμφωνος. Σε όποιο κομμάτι ελαφραίνει φορολογικά, θεωρώ ότι είναι σημαντικό, είτε κερδίσουν πέντε είτε εκατό είναι σημαντικό. Σε όποια μέτρα έχουν να κάνουν με το να αυξηθούν κάποιες συντάξεις, με το να αυξηθεί το εισόδημα των Ελλήνων, θεωρώ πως είναι θετικά μέτρα και ως θετικά τα κρίνω και έτσι τα βλέπω και εγώ και όλοι οι Έλληνες, άρα στο κομμάτι αυτό θα είμαστε όλοι μαζί. Το γεγονός ότι επελέγη μια πρόεδρος γυναίκα που είναι πάρα πολύ αξιόλογη είναι πάρα πολύ θετικό, είναι θετικό ότι συμφωνήσανε όλοι και υπάρχει μία κοινή εκτίμηση στο πρόσωπο της καινούριας προέδρου της δημοκρατίας μας. Ο χρόνος θα δείξει. Δεν συμφωνώ πολύ με τους χειρισμούς που γίνονται στα ελληνοτουρκικά. Δεν πιστεύω ότι πρέπει να πάμε στη Χάγη εμείς, να αμφισβητήσουμε εμείς τη συνθήκη της Λοζάνης ή τη δική μας κατάσταση στα νησιά, αυτό είναι κάτι που δεν συμφωνώ. Είμαι περισσότερο της γραμμής του Ανδρέα Παπανδρέου ότι αν θέλουν κάποιοι να αμφισβητήσουν εμάς ας μας πάνε αυτοί, αλλά εμείς από μόνοι μας δεν έχουμε λόγο να αμφισβητήσουμε τα κυριαρχικά μας δικαιώματα. Πιστεύω ότι στήνεται ένα σκηνικό έντασης για να οδηγηθούμε σε συνεκμετάλλευση στο Αιγαίο, δεν είμαι σύμφωνος, δεν ξέρω τι θα γίνει στο τέλος αλλά σε μία τέτοια προοπτική δεν είμαι σύμφωνος. Άρα η πολιτική κατάσταση προς το παρών δείχνει ότι έχει μια σχετικά καλή πορεία με προβλήματα αλλά κρίνεται θετική μέχρι τώρα.

 

 

Τι θα συμβουλεύατε τους νέους;

Να κάνουν αυτό που σκέφτονται, να κάνουν αυτό που ονειρεύονται, να μην φοβούνται να λένε αυτό που σκέφτονται και να καταλαβαίνουν ότι αυτό που οι ίδιοι αγαπάνε για τον εαυτό τους είναι πιο ισχυρό από τα όνειρα των δικών τους. Αγαπούσα τον πατέρα μου, αγαπούσα την μητέρα μου, οι οποίοι δεν ζουν πια, αλλά ήθελα να γίνω αυτό που ήθελα εγώ. Δεν μου αρέσει ένα πράγμα στους γονείς και κυρίως στους Έλληνες γονείς, θέλουν ότι δεν έκαναν αυτοί να τα κληρονομήσουν στα παιδιά τους. Το όνειρο δεν κληρονομιέται, το όνειρο το έχει ο καθένας μόνος του, τελεία και παύλα, είναι το μόνο πράγμα που ο καθένας το έχει μόνος του και πρέπει το καθένα παιδί να έχει τη δύναμη να επιβάλει το δικό του όνειρο για τον εαυτό του. Δεν μου αρέσουν τα παιδιά-χελώνες, που έρχονται οι γονείς και τους βάζουν ένα καβούκι από πάνω και του λένε θέλω να γίνεις αυτό, εκείνο, το άλλο. Τα παιδιά δεν είναι εντολοδόχοι των γονέων, είναι αυθύπαρκτες υπάρξεις που τους βοηθάμε, τους συνδράμουμε, είμαστε δίπλα τους αλλά πρέπει να κάνουν αυτό που ονειρεύονται οι ίδιοι.

 

Ποιες οι εντυπώσεις και τα συναισθήματά σας από τη σημερινή μας συνάντηση;

Εγώ είδα ότι επικοινώνησα, κατάλαβα ότι μιλούσα σε κάποιους που καταλαβαίνανε τι έλεγα και κυρίως το ένιωσα αυτό όχι μόνο από τα μάτια σας αλλά κι από όλο το σώμα. Το σώμα όλο έχει μία ικανότητα να δείχνει τι ακριβώς συμβαίνει. Επειδή ήμασταν γύρω από ένα τραπέζι έτσι, κι εσείς με εμένα κι εγώ με εσάς, δεν δείχνει μια δυσκολία στο να καταλάβει ή να μην καταλάβει κάτι. Ένιωσα ότι λέγαμε ότι έκανε σωστή βόλτα γύρω-γύρω, ακριβώς όπως το φαγητό που μοιραζόμαστε, έτσι και οι σκέψεις αυτές τις κάνουμε βόλτα γύρω-γύρω. Άρα μπορώ να πω ότι επικοινωνήσαμε. Κατάλαβα κι αυτό που είπε ο εκπαιδευτής σας για το πόσο βοηθάει η επικοινωνία, το νιώθω, το καταλαβαίνω τώρα που κάθομαι εδώ, πόση δύναμη έχει ο λόγος, όταν κοιτάς τους άλλους στα μάτια και καταλαβαίνεις ότι όλα εννοούνται και ψάχνεις να βρεις μετά τι είναι αυτό που εμπόδιζε τελικά, που εμπόδιζε μέχρι τώρα. Είναι ότι μερικά πράγματα δεν τα ξέρουμε για τις δυνατότητες των ανθρώπων. Εγώ πιστεύω ότι περνώντας οι εποχές και η επιστήμη, θα βοηθήσει να ξεπεραστούν πάρα πολλά. Όπως ο άνθρωπος έφτασε στο φεγγάρι θα καταφέρει κάποια στιγμή να φτάσει και ο άνθρωπος στον άνθρωπο. Πιο δύσκολη απόσταση δεν είναι από τη γη στο φεγγάρι αλλά από άνθρωπο σε άνθρωπο. Αυτή είναι η δυσκολότερη διαδρομή που έχει να διανύσει κάποιος στη ζωή.

 

Ομάδα Δημοσιογραφίας Ε.ΨΥ.ΜΕ

Επικοινωνία: psihiomadas@gmail.com

info@epsyme.gr

 

Συνεντευκτές: Γιάγκος Στράτος, Γκούμας Γεώργιος, Κοκολής Νικόλαος, Κύρης Γεώργιος, Μακεντούδης Κωνσταντίνος, Μαρίνος Φάνης, Πολυκανδριώτη Αλεξάνδρα.

 

Υπεύθυνος Ομάδας Δημοσιογραφίας Ε.ΨΥ.ΜΕ – Επιμέλεια συνέντευξης:

Χαράλαμπος Δεπάστας

Κοινωνικός Λειτουργός

MSc Επαγγελματικής και Περιβαλλοντικής Υγείας

Διαχείρισης και Οικονομικής Αποτίμησης

Επικοινωνία: charalamposdepastas@gmail.com

ΠΛΟΗΓΗΣΗ ΑΡΘΡΩΝ

Χρησιμοποιώντας τη φόρμα αποδέχεστε την αποθήκευση και επεξεργασία των δεδομένων που πληκτρολογείτε.
Πολιτική Απορρήτου & Cookies    Όροι Χρήσης