Τι ξέρετε για την Ομάδα Δημοσιογραφίας και πώς βρεθήκατε σήμερα εδώ μαζί μας;

Εδώ βρέθηκα γιατί με κάλεσε ο εκπαιδευτής σας ο κ. Δεπάστας, δεν ήξερα για εσάς, ρώτησα πληροφορίες κι έμαθα για εσάς. Συνειδητοποίησα ότι ήμαστε και γείτονες κι αφού μπορούσα να έρθω και με τα πόδια, είμαι σήμερα εδώ και χαίρομαι πάρα πολύ για αυτό.

 

Πείτε μας για την ζωή σας, πότε και που γεννηθήκατε, μιλήστε μας λίγο για εσάς, τα όνειρα σας, τα παιδικά, τα νεανικά σας χρόνια και την οικογένεια σας;

Γεννήθηκα το 1978, κατάγομαι από τα σύνορα της χώρας με την Τουρκία, το χωριό μου λέγεται Νέα Βύσσα και είναι το μοναδικό μέρος της Ελλάδας που χωρίζει ξηρά την Ελλάδα με την Τουρκία. Είναι μια λωρίδα γης 10 χλμ, τώρα εκεί υπάρχει ένας φράχτης μεγάλος ώστε να μην περνάνε λαθρομετανάστες. Μεγάλωσα εκεί, παλιά όταν δεν υπήρχαν φράχτες μπορούσες να δεις και να μιλήσεις με τον Τούρκο, την δεκαετία του 80’ που δεν υπήρχε αυτό το κλίμα με την μετανάστευση μπορούσαμε και ανταλλάζαμε πληροφορίες, στοιχεία, βιβλία, μουσική, μετά όταν μεγαλώσαμε ανταλλάζαμε τσιγάρα, διάφορα πράγματα, τώρα υπάρχει ένας τεράστιος φράχτης και στρατιωτική δύναμη. Κατάγομαι από αγροτική οικογένεια, ο παππούς μου και ο πατέρας μου ήταν κατασκευαστές σκούπας, ήταν οικογενειακή επιχείρηση, δεν μου άρεσε καθόλου και τους έλεγα ότι εγώ θέλω να κάνω κάτι με την δημοσιογραφία. Ίσως επειδή διάβαζα πολλά βιβλία και κόμικς και κάποια στιγμή άρχισα να φτιάχνω δική μου εφημερίδα μόνος μου, ήταν τετρασέλιδη. Αυτή την εφημερίδα την μοίραζα στους φίλους μου και τους ζήταγα και λεφτά. Μέσα είχε τα νέα της γειτονιάς και του σχολείου. Μετά έπαιρνα ένα κασετόφωνο και έκανα εγγραφή σε κασέτες, έκανα αφιερώσεις, χωρίς να με ακούει κανένας, το έκανα για μένα και μετά την κασέτα την μοίραζα σε φίλους. Πέρασα τις εξετάσεις μου, ήρθα στην Αθήνα, σπούδασα δημοσιογραφία και κατάφερα να κάνω αυτό που ήθελα. Στη δημοσιογραφία εξειδικεύτηκα στο αθλητικό ρεπορτάζ και με αρχή τον Sport FM 94,6 το 1996, την πρώτη μέρα που άνοιξε ήμουν εκεί, από τότε δεν έχω σταματήσει καμία ημέρα να εργάζομαι ως δημοσιογράφος, απλά τα τελευταία 10 χρόνια δεν κάνω αυστηρά δημοσιογραφική δουλειά, κάνω τον παρουσιαστή στο τηλεπαιχνίδι ο τροχός της τύχης.

 

Έχετε σπουδάσει κάτι;

Έχω σπουδάσει δημοσιογραφία, αποφάσισα να ασχοληθώ με το αθλητικό ρεπορτάζ γιατί κατάλαβα ότι η δημοσιογραφία μέσα από την πανεπιστημιακή μόρφωση δεν με οδηγούσε σε επαγγελματική αποκατάσταση και λυπάμαι που το λέω αυτό.Για να μπορώ να δουλεύω και να πληρώνομαι και να πληρώνω τις υποχρεώσεις μου αναγκάστηκα να αφήσω τις σπουδές μου στη μέση και να εργαστώ στο Sport FM. Όταν έπιασα την δουλειά, παράτησα και το πτυχίο μου, ντρέπομαι που το έχω κάνει αλλά από τότε που ξεκίνησα να δουλεύω έχω πάντα τρεις – τέσσερις δουλειές στον χώρο των media.

 

Πώς θα περιγράφατε τη ζωή σας με 5 λέξεις;

Είμαι πάρα πολύ τυχερός άνθρωπος. Και είμαι πάρα πολύ τυχερός επειδή κάνω την δουλειά που μου αρέσει, πάω στην δουλειά μου και χαίρομαι, έχω δύο υπέροχα παιδιά 16 και 13 ετών, μία υπέροχη σύζυγο, μπορώ να ταξιδεύω και κάνω πράγματα που αγαπώ.

Μιλήστε μας για το επάγγελμα του παρουσιαστή, τι χαρακτηριστικά πρέπει να έχει κάποιος για να γίνει καλός παρουσιαστής;

Αρχικά να πούμε ότι η παρουσίαση δεν είναι το ίδιο για όλα, για παράδειγμα, παρουσιάζω εγώ ένα τηλεπαιχνίδι δε νομίζω ότι θα ήμουν ένας καλός παρουσιαστής για να παρουσιάσω ένα δελτίο καιρού, ένα δελτίο ειδήσεων ή να συντονίσω μια πολιτική συζήτηση. Έχω εξειδικευτεί σε ένα συγκεκριμένο κομμάτι που λέγεται ψυχαγωγία. Αυτό το οποίο χρειάζεται ένας παρουσιαστής ψυχαγωγικής εκπομπής είναι σίγουρα η γρήγορη σκέψη και σωστή αντίδραση. Στο αθλητικό ρεπορτάζ χρειάζεται προσαρμογή, για παράδειγμα μπορεί να έχεις ετοιμάσει μία συνέντευξη και εντέλει να προκύψουν άλλες ερωτήσεις, αυτό κάνει και τον καλό δημοσιογράφο. Πρέπει να προσαρμοζόμαστε σε αυτά που ακούμε ανάλογα με ποιον έχουμε απέναντί μας στην συνθήκη που συμβαίνει. Η προσαρμογή λοιπόν είναι σημαντική, πρέπει να προσαρμοζόμαστε ανάλογα με το θέμα που έχουμε εκείνην την στιγμή.

Κύριε Πέτρο, πείτε μου πώς και γίνατε ραδιοφωνικός παραγωγός και παρουσιαστής;

Είχα μεγάλη αγάπη στο να ακούω παλιά λαϊκά τραγούδια στο ραδιόφωνο. Κάποια στιγμή άκουγα ένα θρυλικό ραδιοφωνικό παραγωγό τον Γιώργο Πολυχρονίου, εκείνος μιλούσε για την ιστορία κάποιων τραγουδιών, και έτσι συνειδητοποίησα ότι το τραγούδι πλέον ήταν διαφορετικό, είναι διαφορετικό να ξέρεις μόνο το τραγούδι και διαφορετικό να ξέρεις για ποιον λόγο γράφτηκαν αυτά τα λόγια. Έτσι είπα ότι θέλω να γίνω ραδιοφωνικός παραγωγός και να λέω την ιστορία των τραγουδιών που θα παίζω. Αυτό δεν το έχω καταφέρει ακόμα, δεν έχει καμία σημασία αλλά με αυτόν τον τρόπο ξεκίνησα να αγαπώ το ραδιόφωνο. Η τηλεόραση ξεκίνησε ξεκάθαρα από τα αθλητικά. Μου άρεσαν πολύ οι αγώνες ποδοσφαίρου, ήθελα να κάνω περιγραφές αγώνων ποδοσφαίρου, kickboxing, πυγμαχίας που είναι τα αγαπημένα μου αθλήματα τα έκανα, από ό,τι μου έλεγαν ήμουν καλός, δούλεψα σε πολλά κανάλια (Mega, Cosmote TV, Alpha) και από την δουλειά που έκανα στα αθλητικά, με εντόπισε η παραγωγή του «Τροχού της Τύχης» και μου ζήτησαν να κάνω ένα δοκιμαστικό για αυτό το παιχνίδι, τους άρεσα σαν παρουσία και το κάνουμε εδώ και δέκα χρόνια. Ήμουν τηλεθεατής, ήμουν ακροατής, το αγαπούσα αυτό που γινόταν και έγινε το όνειρό μου πραγματικότητα.

 

Ποια είναι η εμπειρία σας στο τηλεπαιχνίδι «Ο Τροχός της Τύχης»;

Είναι η καλύτερη δουλειά στην ζωή μου γιατί υπάρχουν δουλείες δύσκολες όπως αγρότης, οικοδόμος, να δουλεύεις πολλές ώρες, να δουλεύεις νύχτα. Εγώ δούλεψα ως αθλητικός ρεπόρτερ που έχει πολλούς κινδύνους και μετά δούλεψα στο «Τροχό της Τύχης» που είναι ψυχαγωγία, που ευχαριστεί τον κόσμο, δίνει χρήματα στον κόσμο και αυτοί που το βλέπουν περνάνε ωραία για μια ώρα. Η εμπειρία μου είναι εξωπραγματική, είναι η πιο ωραία δουλειά που έχω κάνει στην ζωή μου, η πιο ευχάριστη και η δουλειά που μου έχει φέρει τα περισσότερα χρήματα στην ζωή μου για να μπορώ να ζω καλύτερα με την οικογένειά μου. Ειλικρινά, αν μπορούσα να πω να μείνω για πάντα εκεί θα το έκανα, μου έχουν μείνει άλλα 20 χρόνια για να πάρω σύνταξη.

 

Πώς κρίνετε την ελληνική τηλεόραση γενικά;

Υπάρχουν κάποιες πολύ ωραίες σειρές, κάποιες αναλαμπές, αλλά σε γενικές γραμμές νομίζω ότι η ελληνική τηλεόραση δεν είναι αυτό που θα έπρεπε να είναι, δεν είναι 2023-2024, είναι λίγο παλιακή, τι εννοώ, οι περισσότεροι νέοι άνθρωποι σύμφωνα με έρευνες δεν βλέπουν πολύ τηλεόραση, βλέπουν πολύ internet, πλατφόρμες και δεν εμπιστεύονται την ελληνική τηλεόραση, δεν τους αρέσει πάρα πολύ, αυτό πρέπει να μας δείξει ότι κάτι δεν πάει καλά. Σκεφτείτε ότι ο «Τροχός της Τύχης» ξεκίνησε στην Αμερική από το 1978, τα talk shows άνθισαν στην Αμερική το 1960. Γενικότερα είμαστε πολύ πίσω στην κουλτούρα της τηλεόρασης, επίσης ο πληθυσμός που απευθύνεται η ελληνική τηλεόραση είναι μικρός άρα και λιγότερα τα χρήματα που υπάρχουν.

Ξέρετε τι είναι αυτισμός;

Γνωρίζω, θέλω να σας πω μάλιστα ότι στην πατρίδα μου στην Νέα Βύσσα με αφορμή τον αδερφό του καλύτερου μου φίλου ο οποίος γεννήθηκε με αυτισμό ήμουν εξοικειωμένος Ο Αλέξανδρος σήμερα είναι 40 ετών. Μαζί του έζησα όλα τα στάδια του αυτισμού και σε κάθε ηλικία αυτό που διδάχτηκα όλα αυτά τα χρόνια είναι ότι το πρόβλημα αυτό βρισκόταν κρυμμένο πίσω από τις πόρτες των σπιτιών ενώ δεν θα έπρεπε. Ειδικά στην επαρχία είναι ακόμα πιο δύσκολα τα πράγματα για τους ανθρώπους με αυτισμό διότι οι ίδιες οι οικογένειες τους έχουν δυσκολία να παρουσιάσουν τα παιδιά τους στην κοινωνία. Εγώ αυτό που διδάχτηκα είναι ότι δεν υπάρχει κανένας λόγος να συμβαίνει αυτό. Το λέω αυτό γιατί όταν άνοιξε ένα αντίστοιχο Κέντρο με το δικό σας, ο Αλέξανδρος άλλαξε 100% σαν άνθρωπος. Εδώ να πω ότι για χιλιάδες ανθρώπους στην βόρεια Ελλάδα υπάρχουν μόνο 2-3 Κέντρα σαν το δικό σας. Του Αλέξανδρου του άρεσε να μαγειρεύει, ήταν σαν να ξαναγεννήθηκε σε αυτό το Κέντρο. Με τη δουλειά που έκανε σε αυτό το Κέντρο σήμερα είναι ο σεφ, του άλλαξε τη ζωή όλο αυτό. Οι άνθρωποι με αυτισμό πρέπει να είναι έξω στην κοινωνία και όχι κλεισμένοι στο σπίτι. Η παλιά νοοτροπία ότι τα άτομα με αυτισμό πρέπει να είναι κλεισμένα στο σπίτι είναι μία σαχλαμάρα, Οι άνθρωποι στο φάσμα του αυτισμού, ο καθένας στον τομέα του είναι πολύ ικανός και καμιά φορά πιο ικανούς κι από άλλους ανθρώπους που δεν έχουν αυτισμό. Ως κοινωνία είμαστε πολύ πίσω, είχα δει αντίστοιχο φορέα στην Γερμανία κι είχα πάθει σοκ, ήταν σαν παραγωγική μονάδα, παρήγαγε έργο. Ο αυτισμός δεν είναι κανένα αμάρτημα.

 

Αληθεύει ότι είστε φίλος με τα ΑμεΑ και πώς αντιμετωπίζετε αυτά τα άτομα;

Έχω πολύ καλές σχέσεις με δύο-τρεις κοινότητες, εκεί που μεγάλωσα. Μία με δύο φορές τον χρόνο που πηγαίνω στο πατρικό μου δεν υπάρχει καμία περίπτωση να μην πάω να περάσω έστω ένα πρωινό μαζί τους να παίξουμε να συζητήσουμε, μία φορά τους είχα πάει έναν τροχό της τύχης και παίζαμε όλη μέρα. Μου δίνει μεγάλη χαρά να βλέπω τον άλλον να χαίρετε. Και επειδή όταν πηγαίνω χαίρονται, το κάνω πάντα. Επειδή αυτό γίνεται όμως μία φορά τον χρόνο, να είναι καλά η τεχνολογία, μιλάμε μία ώρα μέσω υπολογιστή, αυτοί από τον Έβρο κι εγώ από την Αθήνα. Επειδή τους δίνει χαρά θα το κάνω όσο μπορώ.

Διαβάσαμε πως κινητοποιηθήκατε ώστε να συγκεντρωθεί ένα σεβαστό ποσό για το βαφτισιμιό σας όπου ήταν σοβαρά άρρωστος. Θέλετε να μας μιλήσετε λίγο για αυτό;

Ο βαφτισιμιός μου ο Βαγγέλης σε ηλικία δύο ετών διαγνώστηκε με καρκίνο. Ήταν μία σπάνια μορφή καρκίνου στο επινεφρίδιο και οι γιατροί στην Ελλάδα δεν του έδιναν πολύ χρόνο, το πολύ δύο χρόνια. Επειδή ο οργανισμός του ήταν πολύ μαχητικός αποφάσισαν οι γονείς του να κάνουν μία πειραματική θεραπεία για το συγκεκριμένο καρκίνο στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η συγκεκριμένη θεραπεία ήταν ακριβή, χρειαζόταν ένα ποσό της τάξεως του μισού εκατομμυρίου ευρώ, τολμώ να πω ότι εκμεταλλεύτηκα το ότι είμαι ένας γνωστός άνθρωπος και να αναδείξω μία ανάγκη με σκοπό την συλλογή των χρημάτων. Χρησιμοποίησα τα media για αυτό, τα media έχουν πολλά κακά αλλά έχουν και πολλά καλά αν χρησιμοποιηθούν σωστά. Πήρα λοιπόν το κινητό μου τηλέφωνο και έκανα ένα βίντεο. Να ξέρετε η μία από τις δύο ειδήσεις που βλέπετε στα μέσα είναι ψέματα για αυτό θα πρέπει να διασταυρώνεται τις ειδήσεις σας. Βγήκα λοιπόν και είπα την αλήθεια μου και ζήτησα όποιος μπορεί να δώσει ένα ευρώ μόνο. Τα χρήματα μαζεύτηκαν σε είκοσι τέσσερις ώρες! Ποιο το αποτέλεσμα; Ο Βαγγέλη πήγε στην Αμερική έκανε την θεραπεία και άλλα πολλά, πέρασε δύσκολα, έκανε μεταμόσχευση νωτιαίου μυελού και δύο φορές μάλιστα. Το αποτέλεσμα ο Βαγγέλης σήμερα είναι δώδεκα ετών γύρισε στην Ελλάδα, πηγαίνει κανονικά σχολείο, παίζει κανονικά ποδόσφαιρο ξεπέρασε τον καρκίνο, ευχόμαστε για πάντα. Από όλη αυτήν την περιπέτεια έμεινε λίγο κοντούλης, όμως είναι υγιέστατος και όλα αυτά επειδή ενώθηκε ο κόσμος και μαζί με τα λεφτά, του έδωσε και την ευχή του.

Σας έχει βοηθήσει η δημοσιότητα ή σας έχει βλάψει;

Όχι δεν με έχει βλάψει καθόλου, και χαρακτηριστικότερο παράδειγμα είναι αυτό που ανέφερα πριν. Αν δεν ήμουν γνωστός δεν θα μπορούσαμε να συγκεντρώσουμε χρήματα, μπορεί να μη συγκεντρωνόταν και ποτέ. Σε γενικές γραμμές δεν με έχει δυσκολέψει, περισσότερο μου δίνει χαρά. Κάνω μία ευχάριστη εκπομπή οπότε οι περισσότεροι που με συναντάνε λένε καλά λόγια, όταν έκανα τα αθλητικά καταλαβαίνετε ότι δεν ήταν έτσι, έτρωγα και κανένα βρισίδι. Τώρα είμαι καλά, με τα αθλητικά ήταν λίγο πιο δύσκολα.

 

Έχουμε μάθει πως η μικρή σας αδελφή ήταν ΑμεΑ και ξαφνικά πέθανε. Θέλετε να μας μιλήσετε λίγο για εκείνη;

Ναι θα ήθελα. Η αδερφή μου η Μαρία πέθανε σε ηλικία 33 ετών, ήταν εξαιρετική, μαχήτρια. Η ασθένεια της ήταν πάρα πολύ σπάνια λέγεται «υπογαμασφαιρινεμία», είναι δύσκολα ακόμη και να το πεις. Αυτή η ασθένεια την εποχή εκείνη, τη δεκαετία του 80’ ήταν σπάνια και δεν ήταν ιάσιμη, σήμερα με ένα φάρμακο είσαι εντάξει. Σκεφτείτε ότι θα πέθαινε σαν μωράκι, παρόλα αυτά από την αρχή της ζωής της έκανε διάφορες πειραματικές θεραπείες, πέρασε δύσκολα, πέρασε από νοσοκομεία περίπου 6 με 7 χρόνια (όχι συνεχόμενα) και στην Ελλάδα και στο εξωτερικό και τελικά κατάφερε να ζήσει περίπου 33 χρόνια. Σπούδασε νοσηλεύτρια και έγινε, δούλεψε ελάχιστα γιατί στη συνέχεια επιδεινώθηκε η υγεία της και περίπου 33 ετών έφυγε από τη ζωή από βαρύ πνευμονικό οίδημα, αλλά το πάλεψε πάρα πολύ.

 

Πώς βιώνετε την κλιματική αλλαγή στην Ελλάδα;

Δεν έχει να κάνει μόνο με την Ελλάδα αλλά με όλο τον κόσμο. Το καλοκαίρι ήθελα να φτάσω στον βόρειο πόλο. Εκείνες τις μέρες στη Νορβηγία, μια πολύ οργανωμένη χώρα, πνίγηκαν περίπου 40 άνθρωποι από τις πλημμύρες. Η κλιματική αλλαγή είναι ένα φοβερό θέμα, νιώθω με αυτά που έχουμε κάνει στη φύση ότι καλά μας κάνει γιατί δεν της έχουμε φερθεί και πολύ ωραία. Ψάξτε να βρείτε φωτογραφίες πως ήταν η Αθήνα πριν 100 χρόνια, θα δείτε ποτάμια, θα δείτε λίμνες, θα δείτε δάση μέσα στην Αθήνα. Θα μου πείτε «μα πρέπει να φτιαχτούν σπίτια». Και για να φτιαχτούν σπίτια πρέπει να κοπούν δάση, να μπαζωθούν ποτάμια και λίμνες; Η απάντηση είναι προφανώς όχι. Η κλιματική αλλαγή οφείλεται ξεκάθαρα στα λάθη που κάνουν οι άνθρωποι, εμείς κάνουμε υπερκατανάλωση. Η κλιματική αλλαγή είναι η τιμωρία της φύσης στον άνθρωπο, και καλά μας κάνει.

Φέτος δυστυχώς είχαμε τη μεγάλη φωτιά στη Δαδιά Έβρου κοντά σχεδόν στο τόπο που γεννηθήκατε. Τι εικόνα έχετε από τη μεγάλη πυρκαγιά, πώς το βιώσατε; Ποιες οι σκέψεις και τα συναισθήματά σας;

Το βίωσα πολύ άσχημα, γιατί ; Αρχικά γιατί το δάσος της Δαδιάς ήταν ένα στολίδι για την περιοχή μου και δυστυχώς για μένα όλοι οι καλοί μου φίλοι (αν όχι όλοι, οι μισοί) που ζουν στα μέρη μου είναι πυροσβέστες, αυτό σημαίνει ότι είχα πληροφορίες από πρώτο χέρι. Φίλος μου έστελνε βίντεο με δέντρα να καίγονται και ζωντανά ζώα. Ψυχολογικά με επηρέασε πάρα πολύ, η στεναχώρια που είχα από αυτό έκανε να μου περάσει μια εβδομάδα, μου είχε κοπεί η όρεξη, το βίωσα πολύ άσχημα.

 

Γιατί υπάρχει αισχροκέρδεια σε όλα τα τρόφιμα στην Ελλάδα και τόση ακρίβεια στις αγορές;

Δεν είμαι οικονομικός αναλυτής, εγώ αυτό που μπορώ να διακρίνω έχοντας περισσότερο εμπειρίες από άλλες χώρες ως ταξιδιώτης είναι ότι στην Ελλάδα κάνουμε πολύ κακή διαχείριση των οικονομικών και αυτό ξεκινάει πάντα από τους πολιτικούς, όχι τώρα, πάντα, γινόταν μια κακή διαχείριση. Όταν γίνεται κακή διαχείριση δημιουργούνται χρέη, και όταν αρχίζεις να χρωστάς δημιουργούνται προβλήματα. Έτσι ακρίβυναν τα προϊόντα και δεν ανέβαιναν οι μισθοί. Όταν υπάρχει κακή διαχείριση στα οικονομικά μιας χώρας την πληρώνει πάντα ο απλός άνθρωπος, πάντα ο απλός άνθρωπος την πληρώνει όταν κάτι δεν πηγαίνει καλά. Όταν μια χώρα έχει πόλεμο ποιοι πιστεύετε ότι πάνε και πολεμάνε, οι πολιτικοί; Όταν έχει φτώχεια ποιοι πεινάνε; Σε όλα ο αντίκτυπος είναι στους απλούς ανθρώπους.

 

Πείτε μας την άποψή σας για τον πόλεμο στην Ουκρανία και στο Ισραήλ.

Ξέρετε πόσους πολέμους έχουμε αυτή τη στιγμή στη γη; 111! Αυτή τη στιγμή που μιλάμε στην Ερυθραία ή στη Νιγηρία μπορεί να σκοτώνονται 250 παιδιά, το έχετε δει πουθενά; Όχι! Τα μέσα δε προβάλλουν τους υπόλοιπους πολέμους γιατί οι πόλεμοι στην Ουκρανία και στο Ισραήλ είναι πιο «δημοφιλή». Ο πόλεμος έχει παντού το ίδιο αποτέλεσμα, φτώχεια, θάνατοι, δυστυχία. Όλοι οι πόλεμοι έχουν οικονομικό υπόβαθρο που αφορά τις μεγάλες πολυεθνικές επιχειρήσεις και με τη βοήθεια όλων των θρησκειών (όλες οι θρησκείες του κόσμου είναι περίπου 2500-μόνο στις ΗΠΑ υπάρχουν περισσότερες από 650). Οι θρησκείες είναι ένας μοχλός πίεσης για να μπορούν να κατευθύνουν. Το αποτέλεσμα είναι νεκροί άνθρωποι. Ο κόσμος θα ήταν πολύ, πολύ καλύτερος αν δεν υπήρχαν σύνορα. Αν μπορούσαν οι άνθρωποι στο Σουδάν να φύγουν από την περιοχή γιατί δεν έχει νερό και να μετακινηθούν σε μια περιοχή που να έχει νερό δε θα πέθαιναν κάθε μέρα 500 παιδιά από έλλειψη νερού. Γιατί δε μπορούν να μετακινηθούν; Γιατί υπάρχουν σύνορα. Και τι θα γίνει αν περάσουν τα σύνορα; Θα τους  σκοτώσουν.

Κύριε Πολυχρονίδη, λέγεται ότι σε διάφορα τηλεπαιχνίδια τα λεφτά που κερδίζουν οι παίκτες δεν τα παίρνουν. Ισχύει το ίδιο και στον “Τροχό της Τύχης”;

Δεν ισχύει για κανένα παιχνίδι νομίζω και κυρίως για αυτά που είναι σε μεγάλα τηλεοπτικά δίκτυα, εννοείται πως δεν ισχύει και για τον «Τροχό της Τύχης» και ο λόγος είναι πολύ απλός. Σε ένα παιχνίδι ένας παίκτης συνήθως θα κερδίσει 2000-3000 ευρώ, μία εκπομπή μπορεί να κοστίζει περίπου 30000. Μία εκπομπή λοιπόν που κοστίζει τόσο πολύ θα τσιγκουνευτεί να δώσει χίλια ευρώ; Θα κάνει πολύ κακό στην φήμη της αν δεν πληρώσει κάποιον. Ας δούμε όμως και κάτι άλλο, στον «Τροχό της Τύχης» έχουμε κάνει περίπου 2000 επεισόδια που θα πει περίπου 6000 παίκτες και 2000 νικητές, σωστά; Πιστεύετε κανένας δεν θα είχε βγει να πει ότι του έκλεψαν τα λεφτά του; Δεν υπάρχει αυτό, αυτό είναι απλά φήμες από κάποιους που θέλουν να πουν μία εξυπνάδα επειδή δεν μπορούν να κάνουν αυτό. Σε καμία εκπομπή από μεγάλα σοβαρά κανάλια δεν γίνεται αυτό.

 

Έχετε δεχθεί ποτέ bulling και ποια η άποψη σας για αυτό το φαινόμενο;

Σε προσωπικό επίπεδο δεν δέχτηκα bulling, ή δέχτηκα και δεν το κατάλαβα επειδή είναι τέτοιος ο χαρακτήρας μου, όμως είχε δεχτεί σκληρό bulling ο γιος μου. Εργασιακό bulling υπάρχει στην δουλειά μας. Έχω δει σκληρούς εργοδότες να μιλούν και να φέρονται πολύ άσχημα σε συνανθρώπους, ιδίως γυναίκες. Έχω δει με τα μάτια μου και ντρέπομαι για αυτό. Και ειδικά στο αθλητικό ρεπορτάζ. Ποια είναι η γνώμη μου; Να μιλάμε! Πρέπει να το κόβεις από την ρίζα, την ώρα που ξεκινάει, την ώρα που το κρατάς δίνεις θάρρος στον νταή και συνεχίζει να σου φέρεται έτσι.

 

Ποια είναι τα χόμπι σας;

 Μου αρέσει απερίγραπτα όλος ο χώρος της ποπ κουλτούρας. Διαβάζω χιλιάδες κόμικς και πολλά βιβλία (μυθιστορήματα και φαντασίας), τα ταξίδια, έχω υποσχεθεί στον εαυτό μου να κάνω 2-3 ταξίδια το χρόνο. Μέχρι στιγμής, έχω ταξιδέψει περίπου σε 70 χώρες. Θυσιάζω να βγαίνω πχ. να βγαίνω σε ένα νυχτερινό κέντρο για να πιω ένα ποτό, δεν το κάνω. Θυσιάζω να πάω σε ένα πολύ ακριβό εστιατόριο, προτιμώ να φάω 2 σουβλάκια με σκοπό να γεμίσω το κουμπαρά μου. Δεν έχω αυτοκίνητο, κινούμαι με μοτοσικλέτα και το λεωφορείο για να εξοικονομώ χρήματα. Τα ταξίδια είναι η μόρφωση των ανθρώπων. Ένα τρίτο μου χόμπι είναι η επαγγελματική πάλη, είμαι διοργανωτής τέτοιων αγώνων στην Ελλάδα (ΖΜΑΚ), παλεύουν με βάση ένα σενάριο, σαν θεατρική παράσταση.

 

Πώς βιώσατε την πανδημία του κορωνοϊού;

Τέλεια! Ήταν από τα πιο ωραία πράγματα της ζωής μου! Επειδή δουλεύω πάρα πολλές ώρες την ημέρα, περίπου 14 ώρες την ημέρα, κάνω το τηλεπαιχνίδι, κάνω τέσσερις ώρες ραδιόφωνο την ημέρα στον Δρόμος 89,8 FM, κάνω το ΖΜΑΚ, οπότε όλα αυτά μου τρώνε γύρω στις 14 ώρες την ημέρα. Δεν έχω πολύ χρόνο να δω τα παιδιά μου, την γυναίκα μου, να ασχοληθώ με τα δικά μου, να γράψω το βιβλίο που θέλω. Όταν λοιπόν ήρθε η πανδημία έμεινα σπίτι μου και γνώρισα τα παιδιά μου, βρισκόμασταν από καθόλου ως μία-δύο ώρες την ημέρα. Ντρέπομαι που το λέω, ξέρω ότι ο περισσότερος κόσμος υπέφερε αλλά εγώ πέρασα πολύ ωραία γιατί για πρώτη φορά ήμουν πολύ καιρό με την οικογένειά μου.

 

Κύριε Πέτρο, αν μπορούσατε να πραγματοποιήσετε 3 ευχές, ποιες θα ήταν;

Αυτή η ερώτηση είναι του ενός εκατομμυρίου. Δεν ξέρω αν πρέπει να κάνω τρεις ή μία που να τις περιέχει όλες. Έλεγα πάντα σε όλους «να είστε τυχεροί». Γιατί στον Τιτανικό όλοι ήταν υγιείς , τυχεροί δεν ήταν. Οπότε να είμαστε τυχεροί! Στην πραγματικότητα όμως η ευχή που θέλω να δώσω είναι μία. Θα ήθελα πραγματικά όλοι οι άνθρωποι του κόσμου, όλοι να έχουμε τη μαγική ικανότητα να βλέπουμε τον κόσμο με τα μάτια του άλλου, με τα μάτια του συνομιλητή τους. Θα ήθελα να μπορώ να βλέπω τον κόσμο μέσα από τα δικά σου τα μάτια. Θα ήθελα να μπορούσα να βλέπω τον κόσμο με τα δικά σου μάτια γιατί έτσι θα μπορούσα να καταλάβω πώς εσύ νιώθεις. Μπορεί να βλέπουμε κάποιους ανθρώπους και να θέλουμε να ήμασταν στη θέση τους όμως αν μπορούσαμε να δούμε τον κόσμο με τα μάτια τους να καταλαβαίναμε ότι είναι δυστυχισμένοι. Αν αυτοί που κάνουν τους πολέμους μπορούσαν να δουν με τα μάτια αυτών που σκοτώνονται, δε θα είχαμε πολέμους. Η ευχή μου λοιπόν είναι να μπορούσαμε να βλέπουμε τον κόσμο με τα μάτια του άλλου για να μπορούμε να καταλαβαίνουμε τι τραβάει ο καθένας.

 

Πείτε μας τις εντυπώσεις σας από τη σημερινή μας συνάντηση κι αυτή τη συνέντευξη.

Έχω πάθει πλάκα σήμερα μαζί σας! Δεν σας κρύβω ότι έχω ξανά βρεθεί σε αντίστοιχη δραστηριότητα. Έχετε κάνει τρομερή δουλειά, ανυπομονώ να δω το αποτέλεσμα! Να βάζετε πάντα φρέσκες ιδέες και την καρδιά σας. Εδώ είστε “επαγγελματίες”. Σας ευχαριστώ πάρα πολύ!

                                                                        

 

Ομάδα Δημοσιογραφίας Ε.ΨΥ.ΜΕ

Επικοινωνία: psihiomadas@gmail.com

ΠΛΟΗΓΗΣΗ ΑΡΘΡΩΝ

Χρησιμοποιώντας τη φόρμα αποδέχεστε την αποθήκευση και επεξεργασία των δεδομένων που πληκτρολογείτε.
Πολιτική Απορρήτου & Cookies    Όροι Χρήσης