Τι ξέρετε για την Ομάδα Δημοσιογραφίας και πως βρεθήκατε σήμερα εδώ μαζί μας;

Λοιπόν, τι ξέρω για την Ομάδα Δημοσιογραφίας; Τίποτα μέχρι σήμερα! Τώρα σας μαθαίνω. Η πρόσκληση ήρθε από τον εκπαιδευτή σας, τον Χαράλαμπο, μου είχε στείλει ένα μήνυμα, με ρώτησε αν ήθελα κάποια στιγμή να έρθω να σας μιλήσω και του απάντησα «ναι». Έτσι σήμερα ήρθα από κοντά και να σας γνωρίσω.

 

Πείτε μας για τη ζωή σας. Πότε και που γεννηθήκατε; Μιλήστε μας λίγο για εσάς, τα όνειρά σας, τα παιδικά, τα νεανικά σας χρόνια και την οικογένειά σας.

Γεννήθηκα το 1962, είμαι 60 χρονών δηλαδή. Γεννήθηκα στον Βύρωνα, κοντά στο Παγκράτι, στο κέντρο της Αθήνας. Εγώ έχω εικόνες ως παιδί στο Παγκράτι που μεγαλώνω. Εκεί ήταν το μέρος που θυμάμαι, εκεί γνώρισα και πολύ κόσμο μεταξύ των οποίων και τον Γιώργο Θαναηλάκη. Πήγα σε ιδιωτικό σχολείο το οποίο ήταν ειλικρινά σαν πανεπιστήμιο, η Ιόνιος σχολή στην Φιλοθέη, τόσο καλό σχολείο ήταν. Έμεινα εκεί 13 χρόνια, από το νηπιαγωγείο μέχρι να τελειώσω το σχολείο. Θεωρώ ότι σε αυτό το σχολείο μάθαμε πράγματα που σήμερα δε τα μαθαίνουν ούτε στο πανεπιστήμιο. Είχαμε πάρα πολύ καλούς καθηγητές και μάθαμε πάρα πολλά πράγματα. Φίλοι μου από εκείνη την εποχή φτάσανε σε πολύ υψηλές θέσεις στην ελληνική κοινωνία.

Έχω δύο παιδιά, ο γιος μου ο Ρόμπερτ είναι 32 χρονών, δουλεύει στην UEFA και στην ΕΠΟ οργανώνοντας τους αγώνες των εθνικών ομάδων, από το πώς φτιάχνουνε ένα γήπεδο, πώς φτιάχνουν γύρω-γύρω όλες τις πινακίδες, πώς τσεκάρουν τα δοκάρια, πώς τσεκάρουν τα αποδυτήρια για να μπορέσει να οργανωθεί ένας αγώνας, αυτό το πράγμα κάνει και για την UEFA. Φέτος ήταν υπεύθυνος για διάφορα ματς της Ανόρθωσης στην Κύπρο, της Παρτιζάν στο Βελιγράδι κ.τ.λ.. Η κόρη μου είναι 27 χρονών, μένει στον Λονδίνο μόνιμα, δουλεύει σε μία μεγάλη ενεργειακή εταιρεία, τώρα έχουν μεγάλα προβλήματα λόγω του πολέμου στην Ουκρανία, όπως όλες αυτές οι εταιρείες. Για την ηλικία της έχει πάρα πολύ καλή θέση. Και τα δύο παιδιά έχουν υπηκοότητα και αγγλική και ελληνική.

Η σύζυγος μου ήταν από την Αγγλία, δυστυχώς πέθανε πριν από τρία χρόνια, πήγε να κάνει μια απλή επέμβαση στο νοσοκομείο, πήρε ένα μικρόβιο και πέθανε. Αυτό ήταν δύσκολο πολύ και για εμένα και για τα παιδιά. Το διαχειριστήκαμε, όσο μπορείς να το διαχειριστείς. Ευτυχώς είχε κάνει πάρα πολύ καλή δουλειά με τα παιδιά, τα είχε μεγαλώσει πολύ σωστά, δεν ήταν μικρά αλλά για τα παιδιά η μητέρα πάντα θα είναι μεγάλη απώλεια, όπως και ο πατέρας αλλά εγώ θεωρώ ότι η μητέρα είναι πολύ μεγάλη απώλεια.

Δουλεύω από όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, πριν καν τελειώσω το σχολείο ξεκίνησα να συνεργάζομαι με κάποιες εφημερίδες της εποχής, σήμερα οι περισσότερες δεν υπάρχουν, σήμερα οι εφημερίδες άλλωστε δε πουλάνε, είναι ένα περιορισμένης κυκλοφορίας έντυπο. Οι εφημερίδες όμως όταν ήμουν εγώ μικρός, πουλάγανε 200.000 φύλλα την ημέρα. Αυτό σημαίνει ότι εκείνη την εποχή χρειάζονταν πολύ κόσμο για να πηγαίνει σε μικρά γήπεδα και να γράφει. Κάποια στιγμή μαζί με τον Βασίλη Σκουντή, ήμασταν 17 χρονών παιδιά και πηγαίναμε σε μικρές κατηγορίες ή παίρναμε καμία δήλωση από κάποιον πιο γνωστό και μετά πηγαίναμε και τα δίναμε σε εφημερίδες. Έτσι ξεκινήσαμε.

Σπούδασα στην Ιταλία, δεν την ολοκλήρωσα ποτέ τη σχολή μου, πολιτικές επιστήμες έκανα, όχι δημοσιογραφία και ξεκίνησα από πάρα πολύ νωρίς να δουλεύω. Έχω δουλέψει παντού, έχω ξεκινήσει την τηλεόραση πάρα πολύ νωρίς, το 1984 παρουσίασα την «Αθλητική Κυριακή» που σήμερα δεν έχει την ίδια δυναμική σαν εκπομπή που είχε τότε που την έβλεπε όλη η Ελλάδα. Ήμουν 22 χρονών, ήταν πολύ σπάνια για την εποχή μου να βάλουν έναν τόσο νέο άνθρωπο να κάνει τηλεόραση. Μετά πήγα στο Mega, από το Mega κάποια στιγμή έφυγα πριν από 10 χρόνια, έκανα έναν κύκλο 20 χρόνια. Έχω δουλέψει στη NOVA και τώρα είμαι στον ΟΤΕ και το καλοκαίρι τελειώνει το συμβόλαιό μου και δε ξέρω που θα πάω, μπορεί και να μη πάω και πουθενά, δεν έχω αποφασίσει τι θα κάνω, αν θα συνεχίσω να ασχολούμαι με τη τηλεόραση.

Κατά καιρούς έφτιαξα διάφορα πράγματα, δημιούργησα μία σχολή δημοσιογραφίας, το «Κέντρο Αθλητικού Ρεπορτάζ» το 1994. Όλοι μου λέγανε ότι θα αποτύχει, ότι δε θα έχει κόσμο και όχι μόνο είχε κόσμο αλλά ερχόντουσαν 300 παιδιά κάθε χρόνο. Όλους τους αθλητικούς δημοσιογράφους που βλέπετε σήμερα, το 90% έχει περάσει από τη δική μας σχολή. Μετά φτιάξαμε τον Sport–FM πάλι από το μηδέν, πάλι μας έλεγαν ότι θα χάσουμε τα λεφτά μας, πάλι μας λέγανε ότι θα κλείσει σε έναν χρόνο και ότι δε θα έχουμε να πληρώνουμε. Το Sport–FM συμπλήρωσε 27 χρόνια. Εδώ και μερικά χρόνια έχω πουλήσει τη συμμετοχή μου και την έχει αγοράσει ο όμιλος ΣΚΑΪ, ο κύριος Αλαφούζος που έχει τον Παναθηναϊκό. Είχαμε φτιάξει μια εφημερίδα, την Sportday μαζί με τον κύριο Δημήτρη Κοντομηνά που δυστυχώς έφυγε από τη ζωή πριν λίγο καιρό. Η εφημερίδα είχε φτάσει να πουλάει 80.000 φύλλα, ήταν η πρώτη εφημερίδα στην Ελλάδα πριν από 13-14 χρόνια. Ήρθαν η κρίση, το μνημόνιο κι όλα τα σχετικά και ήταν από τα πράγματα που επηρεάστηκαν, μαζί με την άνοδο του internet, επηρεάστηκαν και οι εφημερίδες. Όποτε οι εφημερίδες έπεσαν σε κυκλοφορία. Και τη συμμετοχή μου στη Sportday την πούλησα κάποια στιγμή το 2015 όλη στον κύριο Κοντομηνά, οπότε έχω απεμπλακεί από πολλές δουλειές που είχα συμμετοχή αλλά δε προλάβαινα. Έχω κρατήσει κάποια πράγματα που μου αρέσει να ασχολούμαι. Πιθανόν το καλοκαίρι μόλις τελειώσει η σύμβασή μου με τον ΟΤΕ να κάτσουμε να συζητήσουμε, θέλει και η NOVA να πάω εκεί. Θα δω τι θα κάνω, θα αποφασίσω και ίσως συμφωνήσω για 3-4-5 χρόνια, ακόμα όσο νιώθω ότι είμαι καλά και μπορώ να δουλεύω, θα το κάνω. Η τηλεόραση απαιτεί πολύ χρόνο και πολύ καθημερινότητα. Είμαι σε μία φάση πλέον που θέλω να κάνω πράγματα που αρέσουν σε μένα. Μου είναι δύσκολο να κάθομαι σπίτι και να μη δουλεύω, αλλά θέλω να κάνω πράγματα που μου αρέσουν και δόξα τον Θεό το καταφέρνω, κάνω πράγματα που μου αρέσουν.

Ξέρετε τι είναι ο αυτισμός;

Όχι, δεν ξέρω. Δεν ξέρω, με την έννοια που θα έπρεπε να ξέρω.  Ξέρω τα βασικά πράγματα, έχω διαβάσει τα βασικά πράγματα και ξέρω επίσης ότι γίνεται πάρα πολύ καλή δουλεία από πολλά κέντρα όπως εσείς, προσπαθώντας να διευκολύνουν την ένταξη και την προσαρμογή αυτών  των ατόμων στην κοινωνία.                   

 

Μιλήστε μας για το επάγγελμα του δημοσιογράφου. Τι χαρακτηριστικά πρέπει να έχει κάποιος για να γίνει καλός δημοσιογράφος;

Ωραία ερώτηση ! Πρώτον, το ίδιο πράγμα ισχύει για οποιαδήποτε δουλειά, να σου αρέσει πάρα πολύ αυτό το πράγμα. Αν δεν σου αρέσει αυτό, αυτήν την «τρέλα», αυτό το όνειρο. Μπορεί να μην το κάνεις ποτέ, αν δεν το έχεις όμως σαν «τρέλα», πρέπει να σου αρέσει, πρέπει να μιλάς καλά ελληνικά, καλό θα είναι να μιλάς και κάποια άλλη γλώσσα. Εγώ μιλάω Αγγλικά, Ιταλικά, μπορώ να συνεννοηθώ στα Ισπανικά και στα Πορτογαλικά. Και μόνο με Αγγλικά όμως νομίζω ότι αυτή τη δουλειά μπορείς να την κάνει. Πρέπει να μιλάς καλά Ελληνικά, να έχεις μια άνεση στο να γράψεις κάτι, δηλαδή δεν γίνεται να δεις κάτι και να μην μπορείς να το περιγράψεις, να έχεις μόνο 30 λέξεις λεξιλόγιο. Άρα, ένα πράγμα που πρέπει να έχεις είναι άνεση στο να το γράψεις, το κείμενο σου δηλαδή πρέπει να έχει γλαφυρότητα, περιγραφικότητα, να έχει ωραίες λέξεις, να τον τραβήξεις τον άλλον να το διαβάσει γιατί αλλιώς αν δεν τον τραβήξεις εσύ, θα τον τραβήξει ο απέναντι, είναι σαν τον πάγκο της λαϊκής. Ειδικά όπως είναι τα sites, δεν είναι όπως ήταν κάποτε οι εφημερίδες που πήγαινες στο περίπτερο κάποτε, πλήρωνες και την διάβαζες. Τώρα με τα sites κλικάρεις και διαβάζεις αυτό που θες. Αν δεν μου αρέσει αυτό που έχεις εσύ θα πάω να διαβάσω κάτι άλλο. Αυτό το πράγμα λοιπόν είναι βασικό. Ένα επίσης βασικό πράγμα που πρέπει να έχεις είναι η περιέργεια. Δεν μπορεί να γίνεται κάτι και να μην σε νοιάζει, δεν μπορεί δίπλα σου να συμβαίνει κάτι και να μην ασχοληθείς. Ένα άλλο επίσης, να έχεις μια αίσθηση ότι αυτό που θα δεις θα είναι και αυτό που θα μεταφέρεις και στον άλλον.

 

Σκεφτήκατε ποτέ να τα παρατήσετε;

Πολλές φορές! Είναι έτσι η ανθρώπινη φύση και την ίδια στιγμή που το σκεφτόμουν έλεγα «αποκλείεται να τα παρατήσεις», πρέπει να συνεχίσεις! Φορές που μπορεί να νιώθεις ότι αυτό που κάνεις δεν βγαίνει, πολλές φορές που νιώθεις ότι αυτό που κάνεις δεν βγαίνει, ότι δεν μπορείς να πας παρακάτω, φορές που έλειπα ταξίδια και μετέδιδα αγώνες και τα παιδιά μου ήταν άρρωστα κι έλεγα «τι κάνω εγώ εδώ, είναι τα παιδιά μου στο νοσοκομείο κι εγώ κάθομαι εδώ πέρα και λέω ποιος έχει τη μπάλα; Αλλά την ίδια στιγμή μια που το σκέφτεσαι και μια που λες «προχωράμε». Έτσι είναι και η ίδια η ζωή. Δεν έχει να κάνει με τη δημοσιογραφία αυτό, είναι νοοτροπία ζωής. Δεν υπάρχει περίπτωση να παρατήσω κάτι που έχω αποφασίσει να κάνω.

 

Περιγράψτε μας τον εαυτό σας με πέντε λέξεις.

Θα έλεγα ότι είμαι πολύ επίμονος, θα έλεγα ότι είμαι ξεροκέφαλος γιατί αν δεν ήμουν όταν όλοι μου έλεγαν ότι αποκλείεται η σχολή να πετύχει και ότι θα χάσεις τα λεφτά σου, το κάνω χωρίς πάντα να μου βγαίνει σε καλό. Με τα χρόνια έμαθα να ακούω περισσότερο τι έχει να μου πει ο άλλος, παλιά έκανα αυτό που πίστευα εγώ. Είμαι ρομαντικός με την έννοια ότι μου αρέσουν πράγματα του παρελθόντος πολύ αλλά είμαι εντελώς κάθετος, ανάποδα, είμαι πλήρως πραγματιστής όταν χρειάζεται να κάνω κάτι. Μου αρέσει να κοιτάω το παρελθόν για να βλέπω τα ωραία πράγματα που προϋπήρχαν αλλά και να διδάσκομαι και από τα πολλά λάθη που γίνανε. Υπάρχει κόσμος που λέει  π.χ. «τι ωραία που ήταν η Αθήνα το 1960 κ.τ.λ». Η Αθήνα το 1960 δεν είχε δρόμους, η Αθήνα το 1960 δεν είχε συγκοινωνίες, μπορούσες να κάνεις δυο ώρες να πας από τον Πειραιά στην Αγία Παρασκευή. Έίχε λιγότερο κόσμο, ήταν πιο ήσυχα, πιθανόν είχε λίγο περισσότερη ασφάλεια. Το 1987 λένε «τι ωραία που είχαμε περάσει που η Ελλάδα πήρε το Eurobasket», ταυτόχρονα εγώ λέω ότι είχαμε και έναν καύσωνα αμέσως μετά που πέθαναν 2.000 άνθρωποι. Άνοιγαν οι τράπεζες το απόγευμα για να μπαίνουν μεγάλης ηλικίας άνθρωποι λόγω του καύσωνα επειδή είχαν air–condition. Τα σπίτια δεν είχαν τότε air–condition. Σύμφωνα με τη λογική του πατέρα μου, που έφυγε 95 χρονών, κάθε ηλικία είναι ωραία φτάνει να είσαι καλά, να έχεις το μυαλό σου, φτάνει να χεις τα πόδια σου. Απλώς, το «τι ωραία που ήταν τότε» έχει να κάνει με ένα βασικό πράγμα, είμαστε νεότεροι. Το κάθε σήμερα από τη φύση του είναι φτιαγμένο για να είναι ωραίο. Όλα τα πράγματα στη ζωή έχουν το σήμερα, έχουν το αύριο κι έχουν και το χθες. Είμαι ρομαντικός αλλά είμαι και πραγματιστής, δηλαδή θεωρώ ότι πάντα το σήμερα έρχεται με δύναμη για να μπορέσει να μας πάει στην επομένη μέρα.

Υπάρχει κάποιος άνθρωπος που θαυμάζετε πολύ και γιατί;

Πάρα πολλούς ανθρώπους θαυμάζω που έχουν κάνει και έχουν πετύχει πάρα πολλά σημαντικά πράγματα. Από κάθε άνθρωπο λοιπόν που έχει πετύχει κάτι σημαντικό μπορείς να μάθεις, να πάρεις, να αφομοιώσεις πράγματα, αλλά δεν είναι ένας. Δεν είναι απαραίτητα ένας αθλητής, ένας επιχειρηματίας, ένας συγγραφέας. Μπορεί να είναι κι ένας απλός άνθρωπος που έχει καταφέρει με την δουλειά του και την καθημερινότητα του να τα καταφέρει. Είναι σημαντικό οι άνθρωποι να προσφέρουν στην κοινωνία, είναι μια πολύ βασική διαδικασία της κοινωνίας. Αυτός που μπορεί να προσφέρει. Κάναμε πρόσφατα μια καμπάνια στην τηλεόραση για την Novibet. Μου ζήτησαν να σπικάρω το slogan κι αυτό είχε μια αμοιβή. Την αμοιβή ζήτησαν να την δώσουν στο Σικιαρίδειο Ίδρυμα. Με τα χρήματα αυτά φτιάχτηκαν οι δύο σπασμένες μπασκέτες. Αυτό εμένα με γέμισε με πάρα πολύ μεγάλη χαρά. Πριν από μερικά χρονιά έπαιζε στον Παναθηναϊκό ένας μεγάλος ποδοσφαιριστής, ο Σισε. Τα Χριστούγεννα του 2011 κάναμε έναν μαραθώνιο στον Sport–FM για  να μαζέψουμε κάποια χρήματα. Του ζήτησα να έρθει και μου είπε «Θα έρθω αρκεί να μου πεις που θα πάνε τα χρήματα και θα πάμε μαζί να τους τα δώσουμε». Βοηθήσαμε το ίδρυμα Θεοτόκος, ο διευθυντής του ιδρύματος είναι παιδικός μου φίλος. Μαζεύτηκαν τότε 15.000 ευρώ που βοήθησαν πολύ το ίδρυμα. Νωρίτερα το είχα κάνει με την ΑΕΚ και τον Ριβάλντο, χρειάζονταν πάλι κάτι στο Θεοτόκος, μίλησα με τον τότε πρόεδρο της ΑΕΚ τον Ντέμη Νικολαΐδη και πήρε την ομάδα μαζί με τον προπονητή, με τον Ριβάλντο, με τον Λυμπερόπουλο και πήγαμε στο ίδρυμα, μιλήσαμε με τα παιδιά και οι ίδιοι οι παίκτες δώσανε προσωπικά χρήματα στο ίδρυμα. Αυτά τα πράγματα που κάναμε μερικές φορές για μένα ήταν πολύ σημαντικά. Είναι πολύ σημαντικό να μπορείς να επηρεάζεις προς αυτόν τον δρόμο. Ο Αντετοκούμπο με τα αδέλφια του βοηθά πάρα πολύ. Κι είναι παιδιά που πραγματικά καταλαβαίνουν επειδή ξεκίνησαν από πολύ χαμηλά και το καταλαβαίνω. Καταλαβαίνω και το καταλαβαίνουν επειδή ξεκίνησαν από πολύ χαμηλά κι οι ίδιοι.

 

Σε ποιον θα θέλατε να πάρετε συνέντευξη και δε τα έχετε καταφέρει;

Στον Μάικλ Τζόρνταν. Ξέρετε πόσο σημαντικό είναι να έχει σταματήσει κάποιος το μπάσκετ σχεδόν 20 χρόνια και να τον ξέρουνε μέχρι τα μικρά παιδιά; Νομίζω ότι είναι από τους πιο μεγάλους αθλητές που δεν έχω συναντήσει.

 

Ποια θεωρείτε την πιο δύσκολη στιγμή στην καριέρα σας και ποια την καλύτερη;

Για καλύτερα θα έλεγα το Euro2004,  το Eurobasket του 87,το χρυσό της Πατουλίδου το 92,σε όλα αυτά ήμουν μέσα στο γήπεδο. Το πιο δύσκολο ήταν το 1989 στην Αγγλία, σε έναν ημιτελικό αγώνα Κυπέλλου Αγγλίας μεταξύ της Λίβερπουλ και της Νότινγχαμ. Πριν αρχίσει το παιχνίδι επειδή είχαν αφήσει ανοιχτές τις πόρτες και δεν τσεκάρανε εισιτήρια, στριμώχτηκαν και χάσανε την ζωή τους 97 άνθρωποι, είναι η τραγωδία του Χίλσμπορο. Αυτό το έζησα, ήμουν στην Αγγλία, ήξερα κι ένα παιδί που ήταν ανάμεσα στους νεκρούς, το οποίο παιδάκι επειδή είχε τα γενέθλια του ο παππούς του του έδωσε εισιτήριο πρώτη θέση με το τρένο κι έτσι μπήκε από τους πρώτους στο γήπεδο, υπό άλλες συνθήκες θα είχε φτάσει αργά και μπορεί να μην είχε μπει ποτέ στο γήπεδο. Επειδή είχε πάει νωρίς, είχε πιάσει θέση μπροστά-μπροστά. Τότε υπήρχαν κάγκελα στα γήπεδα στην Αγγλία. Όταν ξεκίνησε το σπρώξιμο ήταν από τους πρώτους που δυστυχώς έχασαν την ζωή του. Ο παππούς του στενοχωρήθηκε πάρα πολύ, πέθανε μετά από λίγο καιρό πιθανώς πάντα κουβαλώντας στο μυαλό του ότι πήγε να κάνει ένα καλό στο εγγόνι του και έκανε κακό αλλά μπαίνουν στο πλαίσιο του «τι μπορούσε να είχε συμβεί αν…». Δεν είναι κάτι που θα μπορούσε να είχε προβλέψει ο καθένας. Τότε δεν είναι όπως σήμερα, μαθαίναμε πληροφορίες με μεγάλη καθυστέρηση, αρχικά λέγανε για 15 νεκρούς, μετά 50,70 κτλ.  

Ποια η μεγαλύτερη ποδοσφαιρική προσωπικότητα που συναντήσατε;

Ο Γιόχαν Κρόιφ! Μία τεράστια ποδοσφαιρική προσωπικότητα, το όνομα του μπήκε στο γήπεδο του Άγιαξ. Τεράστιος ποδοσφαιριστής, τεράστιος προπονητής και τεράστια φυσιογνωμία, με πολύ ωραίες ατάκες σχετικά με το ποδόσφαιρο, πολύ ωραίες απόψεις για το ποδόσφαιρο, ένας άνθρωπος γενικά πάρα πολύ φιλοσοφημένος και σημαντικός. Είναι ουσιαστικά ο δάσκαλος όλως των μεγάλων προπονητών που υπάρχουν σήμερα όπως ο Πεπ Γκουαρδιόλα κι ο άνθρωπος που άλλαξε και την νοοτροπία της Μπαρτσελόνα και την έκανε να κερδίζει. Η Μπαρτσελόνα πριν τον Κρόιφ ως παίκτη και πριν τον Κρόιφ ως προπονητή κέρδιζε ένα πρωτάθλημα κάθε 15 χρόνια, δεν ήταν κάποια δύναμη μεγάλη. Αυτός άλλαξε όλη την νοοτροπία και όλη τη φυσιογνωμία της.

 

Ποιος είναι για εσάς ο μεγαλύτερος ποδοσφαιριστής στην ιστορία και τι κάνει έναν ποδοσφαιριστή κορυφαίο;

Δεν θα απαντήσω. Θεωρώ ότι δεν υπάρχει μέτρο σύγκρισης. Κάθε εποχή είναι διαφορετική. Δεν θα απαντήσω σε αυτό, γιατί δεν έχει κανένα απολύτως νόημα.    

 

Γιατί έχετε ξεχωρίσει το αγγλικό ποδόσφαιρο;

Γιατί μου αρέσει πάρα πάρα πολύ. Τίποτα άλλο, δεν υπάρχει κάτι άλλο ιδιαίτερο. Το παρακολουθώ σχεδόν 50 χρόνια, είναι σαφέστατα πιο γρήγορο, είναι σαφέστατα πιο απρόβλεπτο, βάση αποτελεσμάτων, και τα τελευταία 15 χρόνια λόγω και των χρημάτων που υπάρχουν εκεί, παίζουν και οι καλύτεροι παίκτες. Είναι η ατμόσφαιρα, είναι τα γήπεδα τους, είναι τα πάντα. Ζουν κι αναπνέουν για το ποδόσφαιρο, όχι κατά ανάγκη για τις μεγάλες ομάδες. Ο Άγγλος θα πάει στην τοπική του ομάδα, στο χωριό του, βλέπουμε στην Δ’ κατηγορία κι έχουν χιλιάδες κόσμο. Εδώ στην Ελλάδα  δεν φροντίζαμε να βελτιώσουμε τις ομάδες και το προϊόν. Εδώ οι πρόεδροι κοιτάνε  πώς να πάρουν τα λεφτά από τα τηλεοπτικά και να τα βάλουν στην τσέπη, παίρνουν κάτι μετρίους παίκτες και μετα είμαστε στα ιδία.                                         

 

Ποια είναι η κορυφαία ομάδα που έχετε δει και ποιος ο κορυφαίος αγώνας ή στιγμή που θυμάστε;

Κορυφαίος αγώνας είναι ένας τελικός πριν από πολλά χρόνια, το 2005, Μίλαν εναντίον Λίβερπουλ στο Champions League. Το ματς ήταν 3-0 για την Μίλαν και σε 6 λεπτά η Λίβερπουλ το έκανε 3-3 και πήρε το Κύπελλο στα πέναλτις. Αυτός θεωρείται ο καλύτερος αγώνας όλως των εποχών έτσι και αλλιώς. Τον είχα περιγράψει για το MEGA μαζί με τον Αλέξη Σπυρόπουλο. Η διαφορά της εποχής ήταν ότι η Μίλαν ήταν η καλύτερη ομάδα στον κόσμο, η Λίβερπουλ δεν ήταν κάτι ιδιαίτερο ως ομάδα, για αυτό το έκανε ακόμα πιο μεγαλύτερη έκπληξη να είναι 3-0 και να το γυρίσει. Σήμερα αν παίξει η Μίλαν με την Λίβερπουλ, η Λίβερπουλ θα είναι το φαβορί. Τότε όμως η διαφορά των δύο ομάδων ήταν 10 με 4. Καλύτερη ομάδα όλων των εποχών πάλι σχετικό είναι, ισχύει το ίδιο που έλεγα και πριν για τους ποδοσφαιριστές. Αυτά αλλάζουν με τις εποχές, δεν μπορείς να κάνεις σύγκριση με κάτι του 1970 με κάτι του 2020, είναι  πολύ δύσκολο και οι ταχύτητες και άλλα. Το ποδόσφαιρο σήμερα παίζεται σε απίστευτες ταχύτητες και θεωρώ ότι είναι πάρα πολύ ωραίο. Κάθε πενταετία το ποδόσφαιρο βελτιώνεται.

 

Που πιστεύετε ότι οφείλεται η βία στα γήπεδα και τι πρέπει να γίνει για αυτό;

Αυτό είναι τεράστια συζήτηση…Η βία στα γήπεδα έχει να κάνει κυρίως με κοινωνικά θέματα. Αυτός που πλακώνεται στο γήπεδο θα πλακωθεί και έξω. Συνεπώς δεν είναι κάτι που μπορεί να το λύσει το ποδόσφαιρο, πρέπει να το λύσει η κοινωνία με πάρα πολύ σκληρά μέτρα.

 

Ποια η άποψή σας για τα Άτομα με Αναπηρία;

Τα Άτομα με Αναπηρία έχουν ένα συγκεκριμένο θέμα το οποίο το παλεύουν και νομίζω το παλεύουν με όλες τους τις ψυχικές δυνάμεις πάρα πολύ. Εγώ θαυμάζω τους ανθρώπους που προσπαθούν να ξεπεράσουν όποιο πρόβλημα έχουν στην ζωή τους γενικά, γιατί προσπαθούν αυτό το πράγμα να σταματήσει να είναι πρόβλημα και θέλουν να το μετατρέψουν σε δύναμη. Είναι δύναμη ψυχής να μπορείς να ξεπεράσεις οποιοδήποτε θέμα. Είναι πολύ σημαντικό να ξεπερνάς τα όριά σου σε οποιοδήποτε επίπεδο.

 

Θα δίνατε την ευκαιρία σε ένα Άτομο με Αναπηρία να σπουδάσει αθλητικός δημοσιογράφος ή να εργαστεί;

Το έχουμε κάνει! Ένα διάστημα μάλιστα δίναμε κάθε χρόνο και μια υποτροφία κι οποιοδήποτε παιδί έρχεται με οποιοδήποτε θέμα του κάνουμε μεγάλη μείωση στα δίδακτρα, τουλάχιστον 50%  έως και δωρεάν, αναλόγως τις εποχές. Επίσης τι μας επιτρέπει και το υπουργείο να κάνουμε, δυστυχώς στην Ελλάδα τα υπουργεία αντί να διευκολύνουν, περισσότερα προβλήματα φέρνουν και λιγότερες λύσεις μας δίνουν. Μια χρονιά είχα τρία παιδιά κι ήθελα και τα τρία να τα κάνω δωρεάν. Και μας απαντάνε από το υπουργείο ότι μονό έκπτωση  μπορούμε να κάνουμε αλλιώς θα εμφανίζεται ως φοροδιαφυγή.

  

Ποια η άποψή σας για όλα όσα γίνονται με την πανδημία;

Η πανδημία είναι ένα θέμα που μας προέκυψε, δεν μπορούσαμε να κάνουμε κάτι άλλο. Στο ξεκίνημα το κάναμε πολύ καλά νομίζω, μετά λίγο το χάσαμε το έργο, τώρα από εκεί και πέρα τι πρέπει να γίνει και τι δεν πρέπει να γίνει δεν είμαι ειδικός οπότε… Έχω μάθει να μην λέω την γνώμη μου σε πράγματα που δεν ξέρω. Θεωρώ όμως ότι κάποια πράγματα γίνανε πάρα πολύ πρόχειρα.

 

Πείτε μας την άποψή σας για τον πόλεμο μεταξύ Ουκρανίας και Ρωσίας.

Για τον πόλεμο μεταξύ Ουκρανίας και Ρωσίας πάλι δεν έχω εκατό τις εκατό εικόνα τι ακριβώς μπορεί να είναι πίσω από αυτό το πράγμα. Πιστεύω ό,τι και να είναι, είναι μια εισβολή και ένας πόλεμος, ποτέ δεν έχει θετικό πρόσημο. Όλοι οι  πόλεμοι φέρνουν καταστροφή, φέρνουν ζημίες, φέρνουν νεκρούς. Ας πρυτανεύσει  η λογική, ας κάνουν  υποχωρήσεις εκατέρωθεν, γιατί δεν μπορεί μόνο ένας να κάνει υποχωρήσεις. Ο πόλεμος είναι στο πεδίο των μαχών άλλα πόλεμος είναι και στην διπλωματία. Αν συνεχιστεί θα μας φέρει κι άλλα προβλήματα.

                    

Πόλεμος και ποδόσφαιρο μπορούν να συνυπάρχουν;

Ανάλογα πώς το εννοείς.Την ώρα που υπάρχει πόλεμος δεν μπορεί να γίνει σοβαρή συζήτηση για ποδόσφαιρο. Το ποδόσφαιρο από την φύση του είναι ένα κοινωνικοποιημένο γεγονός, δεν μπορεί να λειτουργήσει αποστειρωμένα και να λειτουργήσει υπό καθεστώς «δεν με ενδιαφέρει τι συμβαίνει γύρω μου». Έχουν γίνει πόλεμοι κανονικοί για το ποδόσφαιρο. Κάποτε μεταξύ του Ελ Σαλβαδορ και της Ονδούρας κρίθηκε μια πρόκριση στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1970 και μετά οι μεν βομβάρδισαν τους δεν. Άρα δεν είναι δυο ξεχωριστά κομμάτια αποστειρωμένα, το ένα πολλές φορές επηρεάζει το άλλο.

 

Ποιες είναι οι εντυπώσεις σας από την σημερινή μας συνέντευξη;

Οι εντυπώσεις μου είναι ότι κάνατε πολύ ωραίες ερωτήσεις, οι εντυπώσεις μου είναι ότι είχατε ετοιμάσει παρά πολύ ωραία την δουλεία σας, οι εντυπώσεις μου είναι ότι γενικώς ήρθατε παρά πολύ ψαγμένοι και μπράβο σας! Μου κάνατε παρά πολύ ωραίες ερωτήσεις κι ελπίζω να σας κάλυψα με τις απαντήσεις. Δεν προσπάθησα να αποφύγω καμία απάντηση και ελπίζω να είστε κι εσείς ικανοποιημένοι από την κουβέντα μας. Σας εύχομαι ότι καλύτερο, σας εύχομαι καλή δύναμη, να ολοκληρώσετε και να κυνηγήσετε τα όνειρα σας. Σας  ευχαριστώ πολύ για τις ερωτήσεις σας, για τον χρόνο σας και θα τα ξαναπούμε.

 

Ομάδα Δημοσιογραφίας Ε.ΨΥ.ΜΕ

Επικοινωνία: psihiomadas@gmail.com

ΠΛΟΗΓΗΣΗ ΑΡΘΡΩΝ

Χρησιμοποιώντας τη φόρμα αποδέχεστε την αποθήκευση και επεξεργασία των δεδομένων που πληκτρολογείτε.
Πολιτική Απορρήτου & Cookies    Όροι Χρήσης