Τι ξέρετε για την Ομάδα Δημοσιογραφίας και πώς βρεθήκατε σήμερα εδώ μαζί μας;

Επικοινώνησε μαζί μου ο εκπαιδευτής σας και θεώρησα ότι αυτή την πρόταση θα πρέπει να την σκεφτώ σοβαρά, μου εξήγησε ποιοί είστε και τι κάνετε. Εγώ αγαπάω τόσο πάρα πολύ την δουλειά μου, που σκέφτηκα ότι σε όποιον άλλον και αν αρέσει και με όποιο τρόπο και με όποια πλευρά της, θέλω να πάω να τον γνωρίσω και έτσι ήρθα να σας γνωρίσω.

 

Πείτε μας για την ζωή σας, πότε και που γεννηθήκατε, μιλήστε μας λίγο για εσάς, τα όνειρα σας, τα παιδικά, τα νεανικά σας χρόνια και την οικογένεια σας.

Είμαι 43 χρονών, γεννήθηκα στην Θεσσαλονίκη, δεν έχω αδέρφια, δυστυχώς δεν έχω την μαμά μου εδώ και πολλά χρόνια, ο μπαμπάς μου ζει εκεί, τελείωσα εκεί το σχολείο και το πανεπιστήμιο (Αριστοτέλειο – Τμήμα Δημοσιογραφίας). Μετά έφυγα για λίγο, πήγα και σπούδασα στο Λονδίνο να κάνω μεταπτυχιακά σχετικά με την δημοσιογραφία και την πολιτική, μετά δεν ήθελα να γυρίσω από εκεί, μου άρεσε πάρα πολύ. Μου άρεσε που ήταν τόσο μεγάλη πόλη, που θα μπορούσα να εξαφανιστώ και μην με αναγνωρίζει κανένας. Τότε οι γονείς μου όμως με πίεζαν να γυρίσω. Δεν ήξερα κανέναν στην δημοσιογραφία, δεν είχαμε κανέναν άλλο δημοσιογράφο στην οικογένεια, οπότε έπρεπε να βρω τον δρόμο μου τελείως μόνη μου. Το μόνο που είχαμε, μια οικογενειακή φίλη δημοσιογράφο κι έτσι ξεκίνησα χωρίς να πληρώνομαι να δουλεύω στην ΕΡΤ3. Μετά από μερικούς μήνες μου είπαν ότι μπορούν να με προσλάβουν για μερικούς μήνες και με πολύ λίγα χρήματα. Εγώ ήμουν όμως πολύ χαρούμενη, γιατί έστω κι αυτά τα λίγα χρήματα θα τα έβγαζα από την δημοσιογραφία. Αυτά ήταν τα πρώτα μου βήματα. Μετά από λίγο καιρό μου ζήτησε ο ΣΚΑΙ να φτιάξω ένα γραφείο για εκείνους στην Θεσσαλονίκη, έτσι έφυγα από την ΕΡΤ και έκανα το πρώτο βήμα σε ένα ιδιωτικό κανάλι. Πράγματι, το έφτιαξα από το μηδέν, βρήκαμε το γραφείο, βρήκαμε τα μηχανήματα, δεν ήταν απλό. Με ενθουσίαζε όλη αυτή η πρόκληση. Μετά μου είπαν να έρθω να δουλέψω στην Αθήνα. Το σκεφτόμουν γιατί δεν ήμουν σίγουρη ότι θέλω να έρθω γιατί στην Θεσσαλονίκη είχα το σπίτι μου, τον πατέρα μου, τους παιδικούς μου φίλους ενώ στην Αθήνα έπρεπε να αρχίσω από το μηδέν, να βρω σπίτι, να κάνω καινούριους φίλους, να μάθω να κυκλοφορώ. Τις πρώτες μέρες θυμάμαι χανόμουν όταν έφευγα από το σπίτι. Έμεινα σχεδόν 7 χρόνια στο ΣΚΑΙ, μετά πήγα στο παλιό MEGA, μετά έκλεισε. Κάπου εκεί γνώρισα τον άντρα μου, παντρευτήκαμε, έχω μια κόρη την Ελένη, η οποία είναι 7,5 χρονών, δεν μου μοιάζει καθόλου, είναι ολόιδια ο πατέρας της, δεν της αρέσει καθόλου η δουλειά που κάνω, κάθε βράδυ μου λέει «πότε θα αφήσεις αυτή την παλιοδουλειά που κάνεις, είναι απαίσια, γυρνάς αργά το βράδυ στο σπίτι, να είμαστε οι δυο μας, να καθόμαστε μαζί, να πηγαίνουμε εκδρομές, να μιλάμε…». Δεν της αρέσει και στο γραφείο όταν την παίρνω δεν της αρέσει καθόλου, γενικώς προσπαθεί να με πείσει να αφήσω την δημοσιογραφία. Μετά ήρθαν τα δελτία ειδήσεων, δεν είχα σκεφτεί ποτέ ότι θα έκανα δελτία ειδήσεων. Πολλοί λένε ότι το κάνω καλά, εγώ δεν είμαι σίγουρη ακόμα γιατί νομίζω ότι λέω περισσότερο την γνώμη μου από ότι θα έπρεπε και καμιά φορά εκνευρίζομαι περισσότερο από ότι θα έπρεπε… Τα όνειρα μου…, όσο μεγαλώνουμε, το βασικό που σκέφτομαι είναι να είμαστε καλά. Θέλω πολύ να συνεχίσω να κάνω την δουλειά και να είμαι όσο μπορώ περισσότερο ελεύθερη. Να είμαστε καλά, να είναι οι δικοί μας άνθρωποι καλά και να κοιμάμαι τα βράδια ξέροντας πως έκανα ό,τι καλύτερο μπορούσα.

Τι είναι η μητρότητα για εσάς;

Μέχρι να γνωρίσω τον άνδρα μου δεν ήθελα καθόλου να κάνω παιδιά και δεν ήθελα καθόλου και να παντρευτώ. Το είχα σκεφτεί και το είχα αποφασίσει. Ο Γαβριήλ ήταν εκείνος που με έκανε να το σκεφτώ. Μετά άνοιξε ο πιο συναρπαστικός κόσμος. Γιατί ανακαλύπτεις δυνάμεις που δεν ήξερες ότι έχεις, ανακαλύπτεις συναισθήματα που ήμουν σίγουρη ότι δε μπορούσα να τα νιώσω, ήμουνα σίγουρη, έκανα πράγματα που ήμουν σίγουρη ότι δε μπορούσα να τα κάνω. Η Ελένη μου μαθαίνει πάρα πολλά πράγματα, μου δίνει πολλά περισσότερα από αυτά που της δίνω εγώ, με συγχωρεί συνέχεια και κάθε φορά που με συγχωρεί μου μαθαίνει πώς να συγχωρώ. Η μητρότητα είναι μεγάλο ταξίδι, ίσως το πιο μεγάλο ταξίδι, είναι ίσως το πιο σημαντικό ταξίδι, είναι ίσως μια βουτιά σε ένα βάθος συναισθημάτων απερίγραπτο. Επίσης σου μαθαίνει πώς να προβλέπεις δυο βήματα παρακάτω κάτι που όταν ήσουν μόνος σου δε χρειαζόταν να το κάνεις. Γίνεσαι καλύτερος άνθρωπος τελικά, ούτε εγώ το ήξερα, αλλά αυτό καταλαβαίνω τώρα.

 

Με 5 λέξεις πως θα περιγράφατε τη ζωή σας και πως τον εαυτό σας;

Η ζωή μου δεν ήταν εύκολη, ήταν δύσκολη, ήταν διδακτική, ήταν πολύ συναισθηματική, ήταν σίγουρα απρόβλεπτη και μου διδάσκει συνεχώς καινούργια όνειρα. Ως άνθρωπος είμαι πολύ παρορμητική, είμαι πολύ επίμονη, νομίζω ότι είμαι καλός και ευαίσθητος άνθρωπος και επίσης δεν φαίνεται, αλλά έχω πλάκα. Όταν είμαι έξω από τη δουλειά, τουλάχιστον αυτά μου λένε οι άλλοι.

 

Πως σας κέρδισε η δημοσιογραφία από τη δικηγορία;

Έλα ντε; Αυτό είναι ένα άλυτο μυστήριο που δεν το έχω απαντήσει ακόμα μετά από τόσα χρόνια. Εγώ όταν έδινα εξετάσεις για το πανεπιστήμιο ήμουν σίγουρη ότι θα γίνω δικηγόρος. Τότε συμπληρώναμε κάτι χαρτιά που έπρεπε να δηλώνουμε τις σχολές, τα μηχανογραφικά. Δεν ξέρω πώς έγινε, έγινε μαγικά. Όταν ήμουν παιδάκι έλεγα ότι θέλω να γίνω δικηγόρος. Κι έρχεται η στιγμή να συμπληρώσω το κουτάκι και συμπληρώνω άλλο κουτάκι! Στο σπίτι παραξενεύτηκαν και κανένας δεν ήθελε να γίνει αυτό. Ούτε όταν σπούδαζα, ούτε όταν τελείωσα, ούτε όταν έκανα τις πρώτες μου δουλειές, ποτέ δεν αγάπησαν αυτήν την δουλειά, μέχρι τώρα που την κάνω 19 χρόνια, ο πατέρας μου λέει ότι είναι μία κακή δουλειά, που δεν είναι σοβαρή και που πρέπει να την αφήσω. Δεν ξέρω να σου το πω, ήταν ένα μαγικό πράγμα, σαν να πήγε το χέρι μου από μόνο του και συμπλήρωσε άλλο κουτάκι! Δεν το μετάνιωσα όμως ποτέ, δεν ξέρω αν αργότερα το μετανιώσω, αλλά για να το κάνω 19 χρόνια…καλά έκανα.

Τι χαρακτηριστικά πρέπει να έχει ένας καλός δημοσιογράφος και τι ένας καλός παρουσιαστής; Εσάς τι σας αρέσει περισσότερο;

Ένας καλός δημοσιογράφος πρέπει να διαβάζει, αν δεν του αρέσει το διάβασμα δεν μπορεί να κάνει αυτή τη δουλειά. Ένας δημοσιογράφος πρέπει να έχει συνέχεια απορίες, να θέλει να μαθαίνει συνέχεια πράγματα. Ένας καλός δημοσιογράφος πρέπει να έχει υπομονή και επιμονή πάνω σε αυτό που αποφασίζει, να ψάχνει και πρέπει να έχουν και κάποιες αρχές αλλιώς δεν θα γίνουν ποτέ πολύ καλοί δημοσιογράφοι. Είναι κάποια όρια που βάζουμε εμείς στον εαυτό μας, κάποιες φορές τα περνάμε κι εμείς τα δικά μας όρια αλλά να το καταλαβαίνουμε και να προσπαθούμε να επανέλθουμε πάλι σε αυτά! Δεν μου αρέσει να διακρίνω τον παρουσιαστή από τον δημοσιογράφο, αυτό γινόταν παλιά. Παλιά αυτοί που έλεγαν τις ειδήσεις δεν ήταν απαραιτήτως δημοσιογράφοι, κυρίως έλεγαν τις ειδήσεις αυτοί που μιλούσαν καθαρά, ίσως επειδή είχαν ωραία εικόνα, επειδή φαινόντουσαν σοβαροί – μπορεί βέβαια να μην ήταν καθόλου… Για μένα παρουσιαστής και δημοσιογράφος είναι το ίδιο πράγμα. Εμένα για παράδειγμα μου αρέσει ο Σρόιτερ επειδή είναι το αντίθετο από μένα, δεν είναι πολύ εκφραστικός, είναι ψύχραιμος, δεν είναι καθόλου νευρικός όπως είμαι εγώ. Όπως και να είναι ο παρουσιαστής πρέπει να έχει σεβασμό προς αυτούς που μιλάει και πρέπει να ζητά τον σεβασμό και από εκείνους γιατί πολλοί δεν φέρονται καλά.

 

Αν δεν ήσασταν δημοσιογράφος, με τι θα θέλατε να ασχοληθείτε;

Θα ήθελα να είμαι διερμηνέας, μου αρέσουν πάρα πολύ οι ξένες γλώσσες, μου αρέσουν πάρα πολύ τα ταξίδια, μου αρέσει πάρα πολύ η επικοινωνία με τους ανθρώπους και με διαφορετικούς ανθρώπους. Ο διερμηνέας έχει μεγάλη διαφορά με τον μεταφραστή, ο μεταφραστής μεταφράζει κείμενα αλλά ζει αρκετά μόνος του, δηλαδή κλείνεται σε ένα δωμάτιο για ώρες και μεταφράζει από τη μία γλώσσα στην άλλη. Ο διερμηνέας δεν ζει μόνος του, ταξιδεύει πάρα πολύ, γνωρίζει πολλούς διαφορετικούς ανθρώπους, εμένα αυτό μου φαίνεται πάρα πολύ συναρπαστικό, αυτούς τους ζηλεύω πολύ.

 

Πώς κρίνετε την ελληνική τηλεόραση γενικά;

Δεν μου αρέσει πάρα πολύ, θεωρώ ότι μπορούμε καλύτερα. Νομίζω ότι υπάρχουν 2-3 σίριαλ φέτος που γίνεται καλύτερη προσπάθεια γιατί για πολλά χρόνια βλέπαμε μόνο κάτι σαπουνόπερες που ήταν κάθε μέρα το ίδιο, διάλογοι πολύ βαρετοί. Στη δημοσιογραφία… μπορούμε καλύτερα!

 

Σας έχει βοηθήσει η δημοσιότητα ή σας έχει βλάψει;

Προσπαθώ να μην το σκέφτομαι καθόλου, ζω όπως ζούσα και πριν, κυκλοφορώ συνήθως με φόρμες κι αθλητικά, πηγαίνω τη κόρη μου στο σχολείο, πηγαίνω σούπερ μάρκετ, μαγειρεύω. Δεν τη σκέφτομαι τη δημοσιότητα και νομίζω αν δεν τη σκέφτεσαι δεν αλλάζει η ζωή σου. Έχει σημασία πως εσύ θέλεις να ζήσεις. Μου μιλάει ο κόσμος στο δρόμο κάτι που δεν γινόταν πριν αλλά αυτό είναι πολύ όμορφο, εμένα μου αρέσει πάρα πολύ γιατί συνήθως είναι γλυκοί κι ευγενικοί κι αυτό έχει μεγάλη αξία και παίρνεις δύναμη να συνεχίσεις. Κατά τα άλλα δεν έχει αλλάξει τίποτα, μένω στο ίδιο σπίτι που έμενα και πριν, έχω ακριβώς τους ίδιους φίλους που είχα πριν. Το μόνο που έχει αλλάξει είναι τους τελευταίους μήνες χρειάστηκε να είμαι πιο προσεκτική σε κάποια πράγματα, να προσέχω να είμαι λίγο πιο ασφαλής! Αυτό ήταν πρώτη φορά στα τόσα χρόνια δουλειάς που με δυσκόλεψε! Κατά τα άλλα δεν έχει αλλάξει τίποτα.

Στα κεντρικά δελτία είδήσεων υπάρχει σενάριο ή όλα είναι αυθόρμητα;

Υπάρχει σενάριο, ναι. Εμείς, όλη την ήμερα μαζεύουμε  ειδήσεις, ακόμα και τώρα που μιλάμε εγώ θα έπρεπε να μαζεύω ειδήσεις και πληροφορίες, είμαστε πολύ μεγάλη ομάδα, σχεδόν 40-50 άτομα που ο καθένας κάνει κι από μία δουλειά. Στις 14:00μ.μ μαζευόμαστε όλοι μαζί και κάνουμε αξιολόγηση για το ποιο είναι το σημαντικότερο από όσα έχουμε διαβάσει από το πρωί, ποιο είναι το  πρώτο θέμα της ημέρας, τι θα πούμε στον κόσμο που πρέπει να ξέρει σήμερα πρώτο. ‘Όταν βάζουμε κάτι πρώτο στο δελτίο ειδήσεων σημαίνει ότι αυτό είναι το πιο σημαντικό. Συζητάμε μεταξύ μας και λέμε ό,τι γνωρίζουμε για αυτό το θέμα. Οι ειδήσεις όμως δεν μπαίνουν σε κουτάκια όσο και να προσπαθούμε να κρατήσουμε μια σειρά. Μπορεί την ώρα που θα ξεκινήσει το δελτίο να συμβεί κάτι που θα είναι τόσο πολύ σημαντικό που θα τα τινάξει όλα στον αέρα κι αυτό έχει συμβεί πάρα πολλές φορές. Θυμάμαι για παράδειγμα όταν μπήκαν κάποιοι  άνθρωποι στο Καπιτώλιο, στην Ουάσινγκτον, εγώ βγήκα μετά από 8 ώρες από το δελτίο! Άρα τα δελτία έχουν σενάριο αλλά δεν το τηρούμε πάντα .

 

Ποιά είναι η άποψη σας για τον κιτρινισμό;

Δεν μου αρέσει, προσπαθώ να μην κιτρινίζω ούτε εγώ, ο κιτρινισμός είναι και στο κριτήριο του καθενός και μπορεί κάποιος κι εμένα να με θεωρήσει κίτρινη. Νομίζω ότι δεν είμαι αλλά προφανώς είναι κάτι που πρέπει να το αποφεύγουν οι δημοσιογράφοι. Δεν πρέπει να προσπαθούμε να παίξουμε με το μυαλό των ανθρώπων που μας βλέπουνε, πρέπει να τους δίνουμε την πληροφορία απλά και καθαρά άρα όχι κίτρινα ούτε κόκκινα ούτε πράσινα. Απλά και καθαρά για να μπορούν εκείνοι να σκεφτούν πάνω σε αυτήν την πληροφορία. Πάντως αυτό το κίτρινο στην δημοσιογραφία υπάρχει.                            

 

Ξέρετε τι είναι αυτισμός;

Ναι, ξέρω τι είναι αυτισμός, έχουμε ανθρώπους στο φάσμα και στο ευρύτερο περιβάλλον μας και στο φιλικό και στο οικογενειακό. Η δική μου εμπειρία από τους ανθρώπους που είναι στο φάσμα του αυτισμού, αυτό που μου είχε κάνει περισσότερη εντύπωση ήταν ο τρόπος που κινείται το συναίσθημά τους και τουλάχιστον οι άνθρωποι που ξέρω εγώ είχαν πάντα μια σπάνια χαρά. Εμένα αυτό πάντα μου έκανε πολύ μεγάλη εντύπωση, υπήρχαν στιγμές που εγώ δεν είχα την δική τους χαρά κι έδιναν εκείνοι σε μένα. Ξέρω επίσης ότι ενώ βάζει κάποια όρια – και το καταλαβαίνω αυτό – δε βάζει όρια στα πάντα. Επίσης καταλαβαίνω ότι όσο περνάνε τα χρόνια τα όρια αυτά τα μετακινείτε και με την βοήθεια ανθρώπων και μόνοι σας.

 

Ποια είναι η άποψή σας για τα ΑμεΑ;

Έχω δει ανθρώπους – και το έχετε δει κι όλοι σας – και εσείς το έχετε δει – να κάνουν πράγματα που άνθρωποι χωρίς αναπηρία δεν θα μπορούσαν να κάνουν ποτέ. Αυτά που καταφέρνουν πολλά άτομα με αναπηρία εγώ δεν τα πλησιάζω ούτε στο 1%. Γεννιέται μια δύναμη που δεν φανταζόμασταν ποτέ ότι την έχουμε. Από αυτούς τους ανθρώπους μαθαίνουν όλοι! Έχω έναν φίλο στη Νέα Σμύρνη, είχε ένα τροχαίο ατύχημα με την μηχανή και δυστυχώς τώρα είναι σε αναπηρικό αμαξίδιο. Αυτό του έχει αλλάξει τελείως την ζωή. Πολλές φορές τον βλέπω και σκέφτομαι «δεν γίνεται να λέω ότι αυτό δεν μπορώ να το κάνω όταν αυτός ο άνθρωπος προχωράει μπροστά».

 

Ενημερωθήκαμε από τα sites για τη δυσκολία σχετικά με την ακοή σας. Θέλετε να μας πείτε τι έχει συμβεί;

Ναι, έχει πολλά χρόνια αυτό, πάνω από δεκαετία πια, η δημοσιογραφία είναι πάρα πολύ ωραία, το έχω πει πάρα πολλές φορές αυτό, είναι η πιο ωραία δουλειά στον πλανήτη, ας μη επαναλαμβάνομαι. Όμως έχει κι άγχος, έχει και δύσκολες συνθήκες. Μπορεί να περάσει ολόκληρη μέρα και να μην έχεις φάει τίποτα, μπορεί να περάσουν 2 και 3 μέρες και να μην έχεις φάει τίποτα. Σε μεγάλες φωτιές θυμάμαι δεν έβρισκα ούτε νερό να πιω, εννοείται να μην κοιμάσαι ή να κοιμάσαι 1-2 ώρες τη μέρα για πολλές μέρες αυτό. Θέλω να πω ότι έχει άγχος και καταπονείται ο οργανισμός πολλές φορές. Εγώ λοιπόν, ξύπνησα ένα πρωί τότε και δεν άκουγα τίποτα από το δεξί μου αφτί, δεν πονούσα όμως κιόλας οπότε δεν κατάλαβα ότι έπρεπε να πάω στο γιατρό, δεν έδωσα σημασία, πίστεψα ότι είναι κάτι παροδικό. Μου πήρε 15 μέρες να πάω στο γιατρό γιατί τότε είχαμε πάρα πολύ δουλειά. Ο γιατρός κατάλαβε ότι αυτό δεν ήταν κάτι απλό, με  έβαλαν στο νοσοκομείο. Είναι ένα αυτοάνοσο νόσημα, κάτι που το κάνει ο οργανισμός στον εαυτό του, επιτίθεται το σώμα μας στο σώμα μας, έτσι μου το έχουν περιγράψει. Καστράφηκε το ακουστικό νεύρο, οπότε δεν ξανάκουσα ποτέ μου από το δεξί αφτί, ούτε τώρα ακούω. Ακούω από το αριστερό κι αν χρειάζεται, έχω μάθει να διαβάζω και λίγο τα χείλη γιατί κάπως πρέπει να το αναπληρώσω. Οπότε είμαστε με το ένα αφτί τώρα! Αισθάνομαι τυχερή όμως γιατί μου εξήγησαν ότι θα μπορούσα να είχα πάθει το ίδιο πράγμα στα μάτια, οπότε θα μπορούσα να μη βλέπω. Οπότε είμαι πολύ χαρούμενη που μόνο δεν ακούω. Γιατί αν δεν έβλεπα, δεν ξέρω αν θα μπορούσα να κάνω αυτή τη δουλειά και γενικώς πώς θα ήταν τα πράγματα αν δεν έβλεπα…ακόμα μεγαλύτερη η δυσκολία. Έχω συμβιβαστεί με την ιδέα ότι δεν ακούω. Το ακουστικό που φοράμε στην τηλεόραση και μας μιλάνε οι αρχισυντάκτες, το φοράω μόνο από το δεξί αφτί. Τώρα αν κουφαθεί και το αριστερό θα έχουμε πρόβλημα, δεν ξέρω τι θα κάναμε μετά.

Περιγράψτε μας το κλίμα στο σταθμό του MEGA το 2016 όταν έκλεισε.

Δύσκολο! Το MEGA ήταν ένα πολύ μεγάλο μέσο, πολύ δυνατό, πολύ σημαντικό, πολύ επιδραστικό και σταθερό για τους εργαζόμενους του, δηλαδή άνθρωποι που δούλευαν εκεί δούλευαν για πάρα πολλά χρόνια. Πολλοί από αυτούς είχαν κάνει και οικογένειες μεταξύ τους. Όταν έκλεισε, ολόκληρες οικογένειες έμειναν στον δρόμο, χωρίς καθόλου χρήματα. Για πάρα πολλούς μήνες ο κόσμος μπορεί να σκεφτόταν ότι αυτοί δεν έχουν ανάγκη, όμως δεν ήταν καθόλου έτσι, υπήρχε συνάδελφος που εκείνη την περίοδο έχασε τον άνδρα της από καρκίνο και το παιδί της έδινε ταυτόχρονα εξετάσεις για το πανεπιστήμιο κι εκείνη έπρεπε να τα στηρίξει μόνη της όλα αυτά! Στο τηλεφωνικό κέντρο ο Βασίλης είχε κόρη και γυναίκα ΑμεΑ. Ο Βασίλης δούλευε μόνο βράδυ γιατί τα πρωινά φρόντιζε γυναίκα και παιδί. Δεν ήταν απλή ιστορία για όλους εμάς ήταν η δουλειά μας, το σπίτι μας. Όλο αυτό ήταν πολύ επώδυνο. Εγώ τότε ήμουν έγκυος στην κόρη μου κι επίσης ο άνδρας μου δεν είχε τότε δουλειά, οπότε ήμασταν και οι δύο άνεργοι με ένα παιδί που ερχόταν. Ήταν δύσκολο και πολλοί άνθρωποι δεν το ξεπέρασαν ποτέ. Κάποιοι δεν βρήκαν πότε δουλειά, κάποιοι έχασαν τα σπίτια τους γιατί είχαν δάνεια. Αυτά! Ήταν μια δύσκολη εποχή.

 

Πώς βιώσατε την πανδημία του κορωνοϊού;

Όχι άσχημα γιατί εμείς δουλεύαμε στην πανδημία, δουλεύαμε περισσότερο από ότι τις άλλες εποχές γιατί ο κόσμος χρειαζότανε ακόμα περισσότερη πληροφόρηση για τα κρούσματα, για τα φάρμακα, για τα νοσοκομεία. Ο ρόλος μας ήταν ακόμα ποιο σημαντικός. Επίσης επειδή πολλοί άνθρωποι έμειναν στο σπίτι τους κάναμε ίσως λίγο παρέα οπότε αισθανόμασταν τον ρόλο και με αυτόν τον τρόπο. Άρα δεν με επηρέασαν και πολύ, εμένα μου αρέσει να είμαι και λίγο μόνη μου οπότε το γεγονός ότι μετά τη δουλειά πήγαινα να περπατήσω λίγο γύρω από το σπίτι αλλά ήμουν μόνη μου δεν με ενοχλούσε. Δεν ήταν τόσο άσχημα, το κακό ήταν ότι περιορίσαμε πολύ τις κινήσεις μας, εγώ όμως δεν έχω καμία ιδιαίτερη κοινωνική ζωή οπότε δεν με επηρέασε τόσο πολύ όσο άλλους ανθρώπους. Μάθαμε και πολλά πράματα από την πανδημία, ήρθαμε πιο κοντά με τις οικογένειες μας, αναγκαστήκαμε και μείναμε περισσότερο στο σπίτι, καταλάβαμε ξανά πόσο ευάλωτοι είμαστε οι άνθρωποι, ότι μπορεί ένας ιός να μας κοστίσει την ζωή μας, άρα πρέπει την κάθε στιγμή κάτι να την κάνουμε.

 

Τι γνώμη έχετε για τις γυναικοκτονίες, την ακρίβεια και τους πολέμους, τα τρία θέματα που απασχολούν σήμερα την επικαιρότητα;

Για τις γυναικοκτονίες έχω γράψει πολλές φορές, θεωρώ ότι πρέπει να υπάρξει ένας ειδικός νόμος. Θεωρώ ότι πρέπει να τις καταλάβουμε ως κάτι διαφορετικό από μία δολοφονία. Δεν εννοώ ότι είναι πιο σημαντικό να σκοτώσουν μία γυναίκα από έναν άντρα, αλλά από την στιγμή που καταλαβαίνουμε ότι αυτές οι γυναίκες σκοτώνονται γιατί είναι γυναίκες αυτό πρέπει να το αντιμετωπίσουμε διαφορετικά, πρέπει και ο νόμος να είναι διαφορετικός, πρέπει και η δικαιοσύνη να το δει διαφορετικά. Δεν αρκεί όμως αυτό, πρέπει να ξεκινήσουμε από τότε που τα παιδιά είναι μικρά. Χρειάζεται η λέξη, η γυναικοκτονία δεν είναι ανθρωποκτονία, είναι άλλο πράγμα. Για παράδειγμα, στο φονικό στη Σαλαμίνα αυτός την σκότωσε επειδή ήταν γυναίκα, επειδή θεωρούσε ότι έπρεπε να κάνει ό,τι της λέει. Για τους πολέμους…, έχουμε τώρα δύο ενεργούς πολέμους. Η αλήθεια είναι ότι ο πόλεμος στην Ουκρανία συνεχίζεται και δεν ασχολούμαστε όσο θα έπρεπε. Για τον πόλεμο στο Ισραήλ τι να πω… εύχομαι να σταματήσει άμεσα κι εκεί και παντού στον κόσμο! Για την ακρίβεια τι να πω; Την βλέπουμε όλοι. Με τις τιμές που βλέπω αλήθεια αναρωτιέμαι πώς τα βγάζει πέρα μία οικογένεια που αμείβεται με τον βασικό μισθό, μου είναι πολύ δύσκολο να το σκεφτώ. Είναι το βασικό πρόβλημα που οφείλει να αντιμετωπίσει η κυβέρνηση. Δεν πιστεύω καθόλου ότι έχει να κάνει με τις διεθνείς συνθήκες, ούτε με τους πολέμους, δεν το πιστεύω καθόλου. Δεν καταλαβαίνω γιατί οι ντομάτες στη λαϊκή μου αυξήθηκαν είκοσι λεπτά μέσα σε μία εβδομάδα, δεν έχει γίνει τίποτα για να συμβεί αυτό.

 

Ποια η άποψή σας για το γάμο των ομόφυλων και την τεκνοθεσία;

Ότι ήταν καιρός κι εμείς να κάνουμε αυτό που κάνουν πάρα πολλές χώρες και να δώσουμε το δικαίωμα στα ομόφυλα ζευγάρια να παντρεύονται. Για την τεκνοθεσία είμαι λίγο πιο επιφυλακτική. Ο τρόπος που έρχεται αυτό το νομοσχέδιο εμένα με βρίσκει σύμφωνη. Για τα παιδιά θα ήθελα λίγο χρόνο παραπάνω, νομίζω ότι δεν έχω ακούσει αρκετά, όσο θα ήθελα, τους ειδικούς ψυχικής υγείας για το τι θα σήμαινε για ένα παιδί να μεγαλώνει με δύο μαμάδες ή με δύο μπαμπάδες. Μπορεί και τίποτα, μπορεί και πολλά, δεν το ξέρω, δεν είμαι σίγουρη, λίγο πιο επιφυλακτική εκεί, χρειάζομαι λίγο περισσότερο χρόνο για αυτό, δεν έχω καθαρή εικόνα.

Έχετε δεχθεί ποτέ bulling και ποια η άποψη σας για αυτό το φαινόμενο;

Όταν ήμασταν μικροί μπορεί πολλά πράγματα να ήταν bulling, αλλά να μην τα ονομάζανε έτσι, γιατί δεν ήμασταν αρκετά ευαισθητοποιημένοι. Νομίζω δεν έχω δεχθεί, όμως θυμάμαι τους συμμαθητές μου να είναι πάρα πολύ σκληροί με άλλα παιδιά. Θυμάμαι συμμαθητές μου που ήταν μικροκαμωμένοι να τους παίρνουν και να τους πετάνε στα σκουπίδια, δραματικές ακρότητες. Πιστεύω ότι ένα παιδί δε μπορεί να φτάσει σε ένα τόσο οριακό σημείο συμπεριφοράς αν δε βιώνει το ίδιο, κάποιου τύπου βία, απλώς η βία έχει πάρα πολλές μορφές, που δεν τις ξέρουμε ή δεν τις αναγνωρίζουμε όλες. Αν ένα παιδί είναι μέσα σε ένα σπίτι όπου οι άνθρωποι μόνο φωνάζουνε ο ένας στον άλλον, ή προσβάλουν ο ένας τον άλλον, ή ακόμη και η σιωπηλή βία που επικρατεί από την σιωπή, ή το απόλυτο κενό επικοινωνίας, μία συναισθηματική βία, αυτό ένα παιδί θα το εκφράσει στο σχολείο. Πρέπει να σκεφτούμε πώς είμαστε στο σπίτι μας κι εκεί να προσπαθήσουμε περισσότερο.

 

Ποια η άποψή σας για την Τεχνητή Νοημοσύνη; Πιστεύετε ότι θα κάνει καλό στον κόσμο ή κακό κι αν πιστεύετε πως μπορεί να επηρεάσει με κάποιον τρόπο τη δημοσιογραφία.

Ναι, σίγουρα θα την επηρεάσει, είμαι σίγουρη σε λίγα χρόνια θα είμαι άνεργη, ήδη έχουνε βγει κάτι παρουσιαστές AI και καλοί μάλιστα! Εγώ δεν είμαι άνθρωπος της τεχνολογίας, μην παρεξηγηθώ, καλή η τεχνολογία, χαίρομαι τους ανθρώπους που τη χρησιμοποιούν και την απολαμβάνουν αλλά εγώ δεν είμαι μαθημένη έτσι. Θα βοηθήσει σίγουρα σε πολλά κομμάτια. Όμως πάντα χρειάζεται ηθική σε αυτά, η τεχνολογία πρέπει να πηγαίνει χέρι-χέρι με την ηθική, ελπίζω να μην το χάσουμε. Εγώ πάντως δεν θα είμαι μεγάλη fan, το ξέρω από τώρα!

 

Πείτε μας τις εντυπώσεις σας από τη σημερινή μας συνάντηση κι αυτή τη συνέντευξη.

Με βάλατε δυο-τρεις φορές να σκεφτώ, δεν την είχα έτοιμη την απάντηση, οπότε σημαίνει ότι κι εσείς το προσπαθήσατε και καθίσατε και το σκεφτήκατε κι αυτό φαίνεται! Διαβάσατε για εμένα κι αυτό φάνηκε οπότε έχετε κάνει ήδη πράγματα πολύ σημαντικά από αυτά που πρέπει να κάνει κάθε δημοσιογράφος. Πρέπει να ψάχνει για το πρόσωπο που έχει απέναντί του και να βάζει και λίγο κόπο στην δουλειά του, λίγο φροντίδα για αυτόν που έχουμε απέναντί μας και εσείς σήμερα βάλατε και κόπο και φροντίδα και μελέτη! Σας ευχαριστώ!

 

 

Ομάδα Δημοσιογραφίας Ε.ΨΥ.ΜΕ

Επικοινωνία: psihiomadas@gmail.com

ΠΛΟΗΓΗΣΗ ΑΡΘΡΩΝ

Χρησιμοποιώντας τη φόρμα αποδέχεστε την αποθήκευση και επεξεργασία των δεδομένων που πληκτρολογείτε.
Πολιτική Απορρήτου & Cookies    Όροι Χρήσης