Η ομάδα δημοσιογραφίας της Ε.ΨΥ.ΜΕ θέλοντας να τιμήσει τη μεγάλη επέτειο για τα 200 χρόνια από την επανάσταση του 1821, κάνει ένα αφιέρωμα στη μνήμη των μεγάλων αγωνιστών και πρωταγωνιστών αυτής.

Θεόδωρος Κολοκοτρώνης

Ήταν Έλληνας αρχιστράτηγος και συμμετείχε στην Επανάσταση του 1821. Τον έλεγαν και γέρο του Μοριά. Πήρε μέρος στον ρωσοτουρκικό πόλεμο με τον ρωσικό στόλο. Οι Τούρκοι τον κυνηγούσαν να τον σκωτόσουν σε ολόκληρη την Πελοπόννησο. Το 1810 υπηρέτησε στο ελληνικό σώμα του αγγλικού στρατού με μεγάλη ανδρεία. Το 1818 μπήκε στη Φιλική Εταιρεία και το 1821 ξαναγύρισε στη Μάνη όπου άρχισε να προετοιμάζει την Επανάσταση στην Πελοπόννησο. Πήρε μέρος σε πολλές στρατιωτικές επιχειρήσεις όπως στη μάχη στο Βαλτέτσι, στην άλωση της Τριπολιτσάς, στην καταστροφή του Δράμαλη στα Δερβενάκια. Στην διάρκεια του εμφυλίου πολέμου φυλακίστηκε μαζί με τον γιο του στο Ναύπλιο. Όταν όμως ο Σουλτάνος ζήτησε τη βοήθεια της Αιγύπτου για να σταματήσει την Επανάσταση ο Κολοκοτρώνης αποφυλακίστηκε και μαζί με τον Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη έκαναν κλεφτοπόλεμο με τον Αιγύπτιο Ιμπραήμ. Ήταν γενναίος, έξυπνος με μεγάλες γνώσεις του πολέμου. Υποστήριξε τον Καποδίστρια και τον βασιλιά Όθωνα. Μετά από διαφωνίες με τον Αντιβασιλέα φυλακίστηκε μαζί με άλλους αγωνιστές στο Ναύπλιο όμως ο Όθωνας του έδωσε χάρη και τον ονόμασε Στρατηγό και Σύμβουλο της Επικρατείας. Υπαγόρευσε τα απομνημονεύματα του στο Γεώργιο Τερτσέτη που έχουν μεγάλη αξία για την ελληνική Επανάσταση. Πέθανε το 1843 από εγκεφαλικό επεισόδιο και κηδεύτηκε με μεγάλες τιμές.

 

Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης

Ο Πέτρο Μπέης Μαυρομιχάλης ήταν πολιτικός κι έλληνας οπλαρχηγός. Γεννήθηκε 6 Αύγουστου 1765 στην Αρεόπολη της Μάνης κι απεβίωσε στις 17 Ιανουαρίου 1848 στην Αθηνά. Ήταν γόνος της Ιστορικής μανιάτικης οικογένειας των Μαυρομιχαλαιων και τελευταίος Μπέης της Μανής. Στην Εθνοσυνέλευση της Τροιζήνας αποδέχτηκε την εκλογή του Καποδίστρια ως κυβερνήτη της Ελλάδος. Μετά όμως είχαν κόντρα. Το Πάσχα του 1830 ο αδελφός του Τζανής, ξεσηκώνει όλη τη Μάνη σε στάση κατά του Καποδίστρια. Ο Πετρόμπεης προσπάθησε να διαφύγει στη Ζάκυνθο, αλλά συνελήφθη και φυλακίστηκε για 9 μήνες στην Ακροναυπλία. Το 1831 ο γιος του και ο αδελφός του δολοφόνησαν τον Καποδίστρια. Τον επόμενο χρόνο, ύστερα από διαταγή του Αυγουστίνου Καποδίστρια, ο Πετρόμπεης αποφυλακίστηκε. Διορίστηκε αντιπρόεδρος του νεοσύστατου Συμβουλίου της Επικρατείας και μετά την αντιπολίτευση, γερουσιαστής. Επίσης, τιμήθηκε με τον βαθμό του Αντιστρατήγου.

 

Κωνσταντίνος Κανάρης

Ο Κωνσταντίνος Κανάρης που αρχικά το όνομά του ήταν «Κανάριος», γεννήθηκε το 1793 στα Ψαρά όπου και μεγάλωσε εκεί. Όταν  πέθανε ο πατέρας του, δούλευε σε πλοία συγγενών του, ειδικά στου θείου του Μπουρέκα. Μετά τον θάνατο του Μπουρέκα, ο Κανάρης έγινε καπετάνιος στο εμπορικό του πλοίο το 1813. Παρόλο που ήξερε για τη Φιλική Εταιρεία δεν έγινε μέλος, όμως πήρε μέρος στον πρώτο πολεμικό στόλο των Ψαριανών υπό τον Νικολή Αποστόλη, όταν έμαθε ότι ο Αλέξανδρος Υψηλάντης ξεκίνησε την επανάσταση κατά των Τούρκων στη Μολδαβία. Όταν ο Όθωνας Α’ στέφθηκε βασιλιάς, διορίστηκε πλοίαρχος γ’ τάξεως κι έπειτα ναύαρχος. Το 1854 έγινε υπουργός ναυτικών στη κυβέρνηση του Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου. Μετά από 8 χρόνια ο Όθωνας του ανέθεσε τον σχηματισμό κυβέρνησης. Ο Κανάρης είχε μια ιδέα για τη σωτηρία της τάξεως της χώρας, αλλά ο Όθωνας δε τη δέχτηκε. Το 1877 τέθηκε επικεφαλής οικουμενικής κυβέρνησης για τις δύσκολες περιστάσεις στη χώρα από τον Ρωσο-τουρκικό πόλεμο. Πέθανε στις 2 Σεπτεμβρίου 1877 από ανακοπή καρδιάς.

 

Ιωάννης Καποδίστριας

Ο Ιωάννης Καποδίστριας γεννήθηκε στις 10 Φεβρουαρίου 1776 στην Κέρκυρα. Ήταν υπουργός εξωτερικών της Ρώσικης Αυτοκρατορίας και κυβερνήτης της Ελλάδας. Είχε σπουδάσει στο μοναστήρι της Αγίας Ιουστίνης της Γαρίτσας λατινικά, ιταλικά και γαλλικά και μετά έμεινε στη Βενετία. Από το 1795-1797, σπούδασε γιατρός στο πανεπιστήμιο της Παντόβας και μετά από δύο χρόνια ένας ναύαρχος ο Καντίρ τον έκανε διευθυντή του οθωμανικού νοσοκομείου. Ξεκίνησε τη πολιτική του καριέρα τον Απρίλιο του 1801 με την Ιόνιο Πολιτεία και κατατάχτηκε υπουργός εξωτερικών της Ρωσίας το 1815. Την ίδια χρονιά ίδρυσε τη Φιλόμουσο εταιρεία μαζί με άλλους με σκοπό να βοηθήσει νεαρούς έλληνες να σπουδάσουν. Το 1822 παρετήθηκε όταν ο Δημήτριος Υψηλάντης του έστειλε επιστολή για να έρθει στην Ελλάδα. Μετά από έξι χρόνια διορίστηκε κυβερνήτης της Ελλάδας για τρία χρόνια, για την ακρίβεια μέχρι την ημέρα της δολοφονίας του στις 27 Σεπτεμβρίου 1831.

 

Γεώργιος Καραϊσκάκης

Γεννήθηκε στην Σκουληκάρια Άρτας ή στο Μαυρομμάτι  Καρδίτσας το 1782 κι απεβίωσε στο Φάληρο στις 23 Απριλίου 1827. Στην αρχή ήταν κλέφτης αλλά στην συνέχεια ήταν σπουδαίος αρματολός και στρατάρχης της Ελληνικής Επανάστασης του 1821. Αγωνίστηκε στη μάχη στο Κερατσίνι, στην πολιορκία της Αρκόπολης και στη Μάχη της Αράχοβας και σε άλλες. Ο ενταφιασμός του έγινε στην Σαλαμίνα.

 

Αδαμάντιος Κοραής

Γεννήθηκε στη Σμύρνη στις 27 Απριλίου 1748, είχε εφτά αδέρφια από τα οποία μόνο το ένα επέζησε, ο Ανδρέας. Σπούδασε στην Ευαγγελική Σχολή της Σμύρνης. Στην εφηβική του ηλικία είχε μάθει γαλλικά, ιταλικά, εβραϊκά και λατινικά. Ασχολήθηκε με το εμπόριο, σύμφωνα με επιθυμία του πατέρα του, με σκοπό να μεταβεί στο Άμστερνταμ. Στις 24 Ιουνίου 1788 φτάνει στο Παρίσι, παίρνει μέρος στη Γαλλική Επανάσταση με πτυχίο γιατρού από το Μονπελιέ που είχε ξεκινήσει τον Οκτώμβριο του 1782 τις σπουδές του εκεί. Έστελνε επιστολές στην Ελλάδα από το 1814 σχετικά με την Ελληνική Επανάσταση. Στις 6 Απριλίου 1833 σε ηλικία 84 χρονών, ο Αδαμάντιος Κοραής πεθαίνει από κακή ισορροπία του σώματός του από ατύχημα στις 18 Μαρτίου 1833 με αποτέλεσμα να αποκτήσει κάταγμα στο μηριαίο οστού και μυϊκή κάκωση.

 

Ιωάννης Μακρυγιάννης

Ο Ιωάννης Τριανταφύλλου γνωστός κι ως Ιωάννης Μακρυγιάννης γεννήθηκε στο Κροκύλειο Φωκίδας το 1797 κι απεβίωσε στην Αθήνα στις 27 Απριλίου 1864. Ήταν Έλληνας συγγραφέας, πολιτικός, στρατιωτικός κι οπλαρχηγός της Ελληνικής Επανάστασης του 1821. Διορίστηκε από την διοίκηση του Καποδίστρια Γενικός Αρχηγός της Εκτελεστικής δύναμης της Πελοποννήσου και της Σπάρτης.

 

 

Μαντώ Μαυρογένους

Η Μαντώ Μαυρογένους ήταν Ελληνίδα αγωνίστρια  της Ελληνικής Επανάστασης του 1821. Γεννήθηκε στην Τεργέστη το 1796 κι απεβίωσε στην Πάρο τον Ιούλιο του 1848. Για την συνολική της προσφορά στον αγώνα τιμήθηκε μετά θάνατον από την Ελληνική Πολιτεία με τον βαθμό της Αντιστράτηγου. Ήταν γόνος πλούσιας οικογενείας, γνώριζε γαλλικά και συνέταξε συγκινητική έκκληση προς τις γυναίκες της Γαλλίας ζητώντας την συμπαράστασή τους στον πληθυσμό της Ελλάδας. Για τον Αγώνα διέθεσε όλη της την περιουσία.

 

Μάρκος Μπότσαρης

Γεννήθηκε το 1790 στο Καρπενήσι Ευρυτανίας κι απεβίωσε στις 9 Αυγούστου 1823. Ήταν ο πέμπτος γιος του Κίτσου Μπότσαρη και παππούς του ήταν ο Γιώργης Μπότσαρης που αποτέλεσαν από τις επιφανέστερες μορφές της περιοχής του Σουλίου στην Ήπειρο. Ηταν Έλληνας οπλαρχηγός στην Ελληνική Επανάσταση του 1821 και καπετάνιος των Σουλιωτών. Για τη μεγάλη συνεισφορά που είχε στον αγώνα μετά θάνατον έλαβε τιμητικά το βαθμό του Στρατηγού. Ο ενταφιασμός του έγινε στο Μεσολόγγι. Έμεινε στην ιστορία τόσο για την ανδρεία του όσο και τη συμαντική συμβολή στον Αγώνα για την ανεξαρτησία των Ελλήνων και δίκαια θεωρείται μεγάλος εθνικός ήρωας.

 

Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα

Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη 11 Μάιου 1771 και πέθανε στις Σπέτσες 22 Μάιου 1825. ‘Ηταν Ελληνίδα ηρωίδα της Ελληνικής επανάστασης του 1821. Πιθανότητα υπήρξε η πιο σπουδαία γυναίκα που έλαβε μέρος στην επανάσταση πολεμόντας ηρωικά. Τιμήθηκε από την ελληνική πολιτεία το βαθμό της υποναύαρχου.

 

 

Αλέξανδρος Υψηλάντης

Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1792 και ήταν γιος του ηγεμόνα της Μολδοβλαχίας. Το 1810 κατατάχτηκε στο σώμα των εφίππων σωματοφυλάκων του Τσάρου Αλέξανδρου της Ρωσίας. Στον πόλεμο κατά του Ναπολέοντα έχασε το δεξί του χέρι σε ηλικία 21 ετών. Η Φιλική Εταιρεία ήθελε έναν αρχηγό. Ο Καποδίστριας είχε αρνηθεί τη θέση και ο Εμμανουήλ Ξάνθος γνώριζε τα πατριωτικά ασθήματα του Υψηλάντη. Συναντήθηκε μαζί του και τον έπεισε να αναλάβει την αρχηγία της Φιλικής Εταιρείας. Ασχολήθηκε με την επιλογή και επιτήρηση των μελών της Εταιρείας, τη βοήθεια των αδυνάτων. Απαγόρευσε τη χρήση των δημοσίων χρημάτων και έστελνε επιστολές σε ομογενείς Έλληνες για συγκέντρωση εισφορών. Κατά το σχέδιο του η επανάσταση θα άρχιζε από την Πελοπόννησο. Ο ίδιος υψώνει τη σημαία της επανάστασης στη Μολδοβλαχία όπου οι Τούρκοι δεν μπορούσαν να φέρουν στρατό χωρίς την άδεια της Ρωσίας. Στις 30 Απριλίου 1821 η Ρωσία όμως επέτρεψε τα οθωμανικά στρατεύματα στη Μολδοβλαχία. Ο Υψηλάντης φτιάχνει στρατό από εθελοντές της Ευρώπης και τον Ιερό Λόχο από 500 σπουδαστές. Οι Έλληνες ναυτικοί εξοπλίζουν 15 πλοία. Ο στρατός του Υψηλάντη όμως καταστράφηκε στη μάχη του Δραγατσανίου το Ιούνιο του 1821. Πολλοί στρατιώτες εγκατέλειψαν τη μάχη, πολλοί σκοτώθηκαν ή αιχμαλωτίστηκαν. Ο Υψηλάντης πιάστηκε και φυλακίστηκε από τους αυστριακούς. Ελευθερώθηκε το 1827 άρρωστος και φτωχός πήγε στη Βιέννη όπου και πέθανε. Η τελευταία του επιθυμία ήταν η καρδιά του να βγει και να σταλεί στην Ελλάδα κάτι το οποίο έγινε.

 

Ρήγας Φεραίος

Ήταν συγγραφέας πολιτικός κι επαναστάτης. Έφυγε στο Λιτόχωρο με τους αρματωλούς και μετά στο Άγιο Όρος στο μοναχό Νικόδημο. Ταξίδεψε στην Κωνσταντινούπολη όπου διδάχθηκε τη Γαλλική, Ιταλική και Γερμανική γλώσσα. Όταν ο Υψηλάντης πήγε στη Μολδαβία τον ακολούθησε. Μετά πήγε στη Βιέννη όπου συνεργάστηκε με εμπόρους κι σπουδαστές και με τους αδελφούς Πούλιου που στο τυπογραφείο τους τύπωσε τον Θούριο, που μοιράστηκε στους Έλληνες των ελεύθερων περιοχών των Βαλκανίων κι άλλα έργα του. Ο Ρήγας ονειρευόταν την απελευθέρωση κι ενότητα όλων των Ελλήνων στα Βαλκάνια και στην Ευρώπη. Έφτιαξε άλλες δύο επαναστατικές προκηρύξεις με σκοπό να τις προωθήσει στην Ελλάδα. Έπεσαν όμως σε λάθος χέρια κι οι Αυστριακοί συνέλαβαν το Ρήγα Φεραίο με τους επτά συνεργάτες του. Παραδόθηκαν στους Τούρκους του Βελιγραδίου φυλακίστηκαν, βασανίστηκαν, στραγγαλίστηκαν και τα σώματά τους ρίχτηκαν στον Δούναβη. Ο Θούριος του Ρήγα Φεραίου συντρόφευε όλους τους Έλληνες επαναστάτες και μέχρι σήμερα έχει μεγάλη αξία για όλους τους Έλληνες.

 

Γεώργιος Φλέσσας (Παπαφλέσσας)

Ο Γρηγόριος  Δίκαιος γνωστός κι ως Γεώργιος Φλέσσας αλλά περισσότερο γνωστός ως Παπαφλέσσας ήταν ένας Έλληνας κληρικός, πολιτικός  κι οπλαρχηγός  της Ελληνικής Επανάστασης του 1821. Γεννήθηκε στην Πολιανή Μεσσηνίας το 1788 και ήταν υστερότοκος γιος από δεύτερο γάμο του Δημητρίου Δικαίου ο οποίος είχε συνολικά 28 παιδιά. Το επίθετο Δικαίος είναι το πραγματικό της εν λόγω οικογένειας κι απαντάται ακόμη και σήμερα στο χωριό του την Πολιανή Μεσσηνίας. Η σύγκρουσή του με Τούρκο αξιωματούχο για τα περιουσιακά της μονής τον ανάγκασε να αφήσει την Πελοπόννησο  και να περάσει στη Ζάκυνθο όπου γνώρισε τον Κολοκοτρώνη κι αργότερα πήγε στην Κωνσταντινούπολη. Εκεί χειροτονήθηκε  αρχιμανδρίτης από τον  πατριάρχη Γρηγόριο Ε’. Ήταν μέλος της Φιλικής Εταιρείας και βοήθησε πολύ στην οργάνωση της επανάστασης και τον ξεσηκωμό των Ελλήνων. Η Β΄ Εθνοσυνέλευση στο Άστρος της Κυνουρίας τον εκλέγει Υπουργό των Εσωτερικών, όπου θα παραμείνει μέχρι τον θάνατό του. Στη διάρκεια της υπουργείας του εντέλλεται από την κυβέρνηση να συντάξει. Ως Υπουργός των εσωτερικών καθορίζει τις υποχρεώσεις και τα καθήκοντα των πολιτών προς το Έθνος. Σκοτώθηκε στη Μάχη στο Μανιάκι στις 20 Μαΐου 1825.

 

Ομάδα Δημοσιογραφίας Ε.ΨΥ.ΜΕ

Επικοινωνία: psihiomadas@gmail.com

 

ΠΛΟΗΓΗΣΗ ΑΡΘΡΩΝ

Χρησιμοποιώντας τη φόρμα αποδέχεστε την αποθήκευση και επεξεργασία των δεδομένων που πληκτρολογείτε.
Πολιτική Απορρήτου & Cookies    Όροι Χρήσης