Πως προέκυψε η γνωριμία και η συνεργασία σας με την Εταιρεία Ψυχοκοινωνικών Μελετών και ποια τα συναισθήματά σας που είστε σήμερα μαζί μας;

Πρώτα από όλα είμαι πολύ υπερήφανος που είμαι εδώ γιατί έχω κι εγώ δύο παιδιά και καταλαβαίνω ότι υπάρχουν αγωνίες και ιδιαίτερα με ενδιαφέρουν οι προσεγγίσεις και τα συναισθήματα των παιδιών που προσπαθούν να κάνουν καλύτερη τη ζωή τους. Όταν εντάσσεται ένα παιδί σε μία ομάδα είτε δημοσιογραφίας είτε μαγειρικής ή οποιαδήποτε άλλης δραστηριότητας σημαίνει ότι έχει ενδιαφέρον να μπορέσει να βελτιωθεί. Αν λοιπόν ο άνθρωπος βελτιώνεται σίγουρα θα γίνει καλύτερος και για τον εαυτό του και για την κοινωνία μας. Με την Εταιρεία Ψυχοκοινωνικών Μελετών γνωριζόμαστε μέσω της γνωριμίας μου με τον Κύριο Δεπάστα εδώ και μερικά χρόνια, ως εκπρόσωπος τύπου του Πανελλήνιου Συνδέσμου Αμοιβομένων Ποδοσφαιριστών, ιδιότητα την οποία είχα τα προηγούμενα χρόνια. Έχω τη δυνατότητα να εκτιμήσω ότι είναι μία δραστηριότητα πολύ σημαντική και κυρίως είναι σοβαρή.

Πως ήταν τα παιδικά σας χρόνια;

Ήταν καλά και άνετα όμως με την έλλειψη του πατέρα μου. Γιατί ο πατέρας μου ήταν ναυτικός. Τα παλιότερα χρόνια οι ναυτικοί ταξίδευαν για μεγάλο χρονικό διάστημα, ειδικά όταν ήταν σε άλλες θέσεις και όχι πλοίαρχοι, ο πατέρας μου δεν ήταν πλοίαρχος, για να μπορούμε να έχουμε ένα καλό εισόδημα και να μπορούμε να ζούμε με αξιοπρέπεια. Συνεπώς, μεγάλωσα σε ένα περιβάλλον που ήταν το καλύτερο δυνατό για εμένα σε ότι αφορά τη φροντίδα που μου έδειξε αλλά για πολλά χρόνια βλέποντας περιστασιακά τον πατέρα μου. Αυτό δεν ήταν και ότι καλύτερο. Μου έλειψε πάρα πολύ, όπως μου έλειψαν και κάποια απλά πράγματα που πάντα θέλει να κάνει ένας γιος με έναν πατέρα. Ήταν χρόνια που είχαν λιγότερους κινδύνους και λιγότερες διαφοροποιήσεις. Δηλαδή ήταν ποιο απλά για ένα παιδί να περπατήσει, να τρέξει, να κινηθεί και νιώθαμε και όλοι ότι ήμασταν μαζί. Σιγά, σιγά, όταν η κοινωνία άρχιζε να έχει διαφορετικά επίπεδα, βιοτικά και οικονομικά, άρχιζαν να ξεχωρίζουν και οι άνθρωποι μεταξύ τους, από εκείνον που ντυνόταν καλύτερα, από εκείνον που είχε αυτοκίνητο, από εκείνον που μένει σε ένα παλιό σπίτι, ή σε ένα νέο, με εκείνον που ο πατέρας του είχε καλύτερη δουλειά, ή χειρότερη. Αυτό δημιούργησε αποστάσεις που σήμερα που τις βλέπω δεν μου αρέσουν καθόλου. Θα προτιμούσα να ήταν τα πράγματα όπως όταν ήμουν εγώ παιδί και ας είχαμε λιγότερα αγαθά.

Ποια θεωρείτε την κορυφαία στιγμή στην καριέρα σας;

Η κορυφαία στιγμή είναι όταν πριν σχεδόν τέσσερα χρόνια ήμουνα στη Βραζιλία για το παγκόσμιο κύπελλο απεσταλμένος του ΑΝΤ1 για την παρουσία της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου της χώρας μας. Κάνοντας πολύ μεγάλες θυσίες λόγω της μεγάλης διαφοράς της ώρας και των απαιτήσεων της δουλειάς, ουσιαστικά για περισσότερο από ένα μήνα κοιμόμουνα για περίπου μία με δύο ώρες την ημέρα. Όλο αυτό μου άρεσε πάρα πολύ έστω και αν γύρισα άρρωστος διότι από την πίεση και από τις αλλαγές στις κλιματολογικές συνθήκες απέκτησα ένα αυτοάνοσο το οποίο ευτυχώς μετά από ένα χρονικό διάστημα με άφησε και ελπίζω να μην με ξαναθυμηθεί. Η ευχαρίστηση της δουλειάς ήταν τόσο μεγάλη γνωρίζοντας πολλούς και διαφορετικούς ανθρώπους και μια χώρα σαν την Βραζιλία που δεν θα την ξαναδώ ποτέ. Είναι ένα ας το πούμε παράσημο για την δουλειά μου ως δημοσιογράφος για την οποία και αναγνωρίστηκα κιόλας γιατί πολλοί κατάλαβαν ότι εκεί οι συνθήκες ήταν δύσκολες και η δουλειά απαιτητική.

Πως πήρατε την απόφαση να γίνετε δημοσιογράφος και ειδικά αθλητικός;

Όταν ήμουν μικρός μου έλειψε το να μπορώ να παίξω, ήμουνα σε μία γειτονιά που δεν είχε πολλά παιδιά, δεν υπήρχε πατέρας στο σπίτι γιατί ταξίδευε, όμως από πολύ νωρίς είχαμε τηλεόραση. Όταν ακόμα είχανε λίγες οικογένειες τηλεόραση στον Πειραιά, έβλεπα στη τηλεόραση τους αγώνες ποδοσφαίρου, έβλεπα τον Ολυμπιακό που ήταν και είναι η ομάδα μου, παρακολουθούσα τα αθλητικά και μου άρεσαν και ξέρεις κάτι Διαμαντή μου; Όταν κάτι δεν κάνεις, αυτό που θέλει να κάνει, δηλαδή εγώ δεν έπαιζα, καμιά φορά είναι το ένστικτο, τι σου αρέσει. Μπορεί ένας άνθρωπος να μπει στην κουζίνα και να μην ξαναβγεί και μπορεί ένας άνθρωπος να μπει στη κουζίνα και να μην θέλει να ξαναβγεί. Εμένα έτσι ήταν, πήγα στο γήπεδο και δεν ξαναβγήκα. Την δημοσιογραφία την ήθελα για το αθλητικό κομμάτι. Αν ήταν κάτι άλλο μπορεί να μην ήθελα να ξανασχοληθώ. Μου κάλυψε μία εσωτερική ανάγκη, ήταν κάτι που μου έλειπε. Ήμουν 15 χρονών, δεν ήταν εύκολο. Το σπίτι μου έλεγε να μην ασχοληθώ γιατί όσοι πάνε στα γήπεδα είναι αλήτες. Τους πρώτους μήνες και τα πρώτα χρόνια ήταν δύσκολο γιατί απειλές δέχτηκα και πιέσεις και χρήματα δεν υπήρχαν, αλλά άμα σου αρέσει πάρα πολύ και έχεις στήριξη τους δικούς σου ανθρώπους, αντέχεις.  

Ποια η άποψή σας για το doping στον αθλητισμό;

Το doping  υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει γιατί είναι μία έκφραση προσπάθειας να πάμε πιο μακριά, πιο ψηλά, πιο δυνατά, πιο γρήγορα. Άρα τι θέλει ο άνθρωπος να κάνει; Θέλει να πετύχει καλά αποτελέσματα μέσα από την αθλητική δοκιμασία με αυτόν τον τρόπο είτε με μία ένεση, είτε με τις ουσίες, είτε με το να πιεί κάτι. Αυτά όμως είναι καταστροφικά. Όλοι αυτοί που ντοπάρονται αργά ή γρήγορα πεθαίνουν πιο νωρίς από το ότι ήταν, γιατί οι ουσίες αυτές μεταβολίζονται στο συκώτι τους, μεταβολίζονται σε άλλα σημεία του οργανισμού, περνάνε από το έντερο τους. Δεν υπάρχει περίπτωση όλο αυτό το υλικό που μπαίνει στον οργανισμό να μην κάνει ζημιά. Πιο παλιά μία κοπέλα ντοπαριζόταν είχε βαριά φωνή ή έβγαζε πολλές τρίχες. Τώρα αυτά τα πράγματα δεν υπάρχουν γιατί όλα αυτά έχουν εξελιχθεί και το doping γίνεται από το αίμα. Πέρα το γεγονός ότι είναι ζαβολιά και εμένα δεν μου αρέσουν οι ζαβολιές, είναι καταστροφικό για τον οργανισμό και αργά ή γρήγορα αυτός που ντοπάρεται αποκαλύπτεται. Είναι μεγάλη ντροπή για τον αθλητή, γιατί αυτοί που ντοπάρονται είναι συνήθως αυτοί που κάτι μπορούν να κάνουν. Ένας που δεν μπορεί να κάτι τίποτα, δεν έχει ανάγκη να ντοπαριστεί, δεν μπορεί να τρέξει τόσο γρήγορα ή να αντέξει τόσο παραπάνω από έναν άλλον. Είναι μία πολύ κακή συνήθεια, όταν τα καταφέρνεις αρχίζει να σου αρέσει αλλά καταστρέφεσαι και είναι άδικο, δεν είναι αυτό αθλητισμός.  

Είστε δημοσιογράφος. Επειδή θα ήθελα κι εγώ να ακολουθήσω αυτό το επάγγελμα τι θα με συμβουλεύατε; Έχει μέλλον;

Όταν ξεκινούσα αυτή τη δουλειά πριν από 40 χρόνια μου έλεγαν να μην ασχοληθώ. Όποιο και να ρωτήσετε για το επάγγελμα του θα σας πει να μην το ακολουθήσετε. Αυτό δεν γίνεται γιατί όλα τα επαγγέλματα είναι κακά ούτε γιατί οι άνθρωποι θέλουν να σας πουν κάτι κακό. Επειδή είμαστε λίγο γκρινιάρης λαός κοιτάμε μόνο το αρνητικό κι όχι το θετικό. Εγώ δεν θα βάλω το αρνητικό, θα σας πω ότι είναι δύσκολος καιρός, ότι υπάρχουν πολλοί δημοσιογράφοι, ότι δεν υπάρχουν λεφτά. Ο καθένας έχει το δικαίωμα να ασχοληθεί και μετά απλώς να πάρει την απόφαση γρήγορα κι αν θέλει να μείνει μέσα στον ίδιο χώρο ή όχι. Το δικαίωμα να δοκιμάσεις δεν μπορεί να στο αφαιρέσει κανένας.

Ποια η γνώμη σας για την οικονομική κρίση στην Ελλάδα;

Η οικονομική κρίση έχει επηρεάσει τη ζωή όλων μας. Δυστυχώς  έκανε ζημιά σε πολύ κόσμο αλλά έκανε και ένα καλό. Έδειξε σε όλο τον κόσμο ποιος είναι αυτός που έχεις απέναντι σου ή δίπλα σου ή κοντά σου. Όταν υπάρχει χρήμα, όταν υπάρχει άνεση και δεν υπάρχουν προβλήματα βλέπουμε συνέχεια ένα χαμόγελο το οποίο τις περισσότερες φορές είναι ψεύτικο. Στο πρόβλημα φαίνεται τι κουλτούρα έχει ένας άνθρωπος, πόσο καλά είναι εκπαιδευμένος από το σπίτι του, από τους δασκάλους τους, αν είναι καλός άνθρωπος ή έχει κόμπλεξ και ζήλεια για τους άλλους, αν έχει σεβασμό, μίσος. Όλοι μας τώρα δείξαμε άσχημα σημεία του εαυτού μας. Εγώ βλέπω από την πίεση ότι εκνευρίζομαι περισσότερο. Δεν έχω βέβαια την υπομονή που είχα πριν 10 χρόνια αλλά βλέπω ότι η κρίση με έχει επηρεάσει. Παρόλα αυτά δεν προσπαθώ να κάνω κακό σε άλλους ανθρώπους ούτε προσπάθησα να πω «γιατί αυτός έχει κάτι και όχι εγώ». Δυστυχώς η κρίση έδειξε πως είναι κάποιοι χαρακτήρες πραγματικά και έδειξε ποιοι είναι να δώσουν χέρι στον άλλον και ποιοι θέλουν να χτυπήσουν το χέρι του άλλου. Η ζωή είναι μία μάχη αλλά πρέπει να δείχνουμε σεβασμό με αρχές και με αξίες. Δεν μας φταίει ο διπλανός μας αν μας χρωστάνε λεφτά ή δεν έχουμε να πάρουμε ένα καφέ. Πρέπει να έχουμε σε όλα σεβασμό και αξιοπρέπεια και υπομονή. Αυτό μας δίδαξε η κρίση. Τώρα το γιατί δημιουργήθηκε, όταν σε μία χώρα όπως η Ελλάδα δεν υπάρχει παραγωγή αλλά θέλω να βρίσκω πάντα να φάω κάποια στιγμή δυστυχώς θα γινόταν και αυτό.

Ξέρετε τι είναι ο αυτισμός;

Αυτισμός είναι μία διαφορετική δεξιότητα των ανθρώπων. Δεν υπάρχουν άνθρωποι με ειδικές ανάγκες και προβλήματα. Όλοι έχουν προβλήματα. Εγώ σας είπα πριν έχω ένα αυτοάνοσο. Κάθε άνθρωπος είναι ξεχωριστός. Ο αυτισμός δεν είναι τίποτα διαφορετικό από ότι είμαστε όλοι. Είναι μία διαφορετική δεξιότητα. Καθένας από εμάς έχει δεξιότητες. Οι άνθρωποι που έχουν μία μορφή αυτισμού συνήθως είναι πολύ πιο έξυπνοι από εκείνους που δεν έχουν. Με την κατάλληλη εκπαίδευση αυτή την εξυπνάδα μπορεί να την κάνουν εργαλείο για τη ζωή τους. Μπορεί να έχουν κάποιες άλλες δυσκολίες. Ξέρω ανθρώπους που έχουν βαριά μορφή δυσλεξίας και είναι πιο πολύ δύσκολη για αυτούς η ζωή από εκείνους που έχουν αυτισμό. Αν αναγνωρίσουμε τη δεξιότητα μας γίνεται όπλο. Ένας άνθρωπος με κατάθλιψη είναι πολύ πιο δύσκολη η περίπτωση του από έναν με αυτισμό γιατί η κατάθλιψη δεν έχει όρια. Ο αυτισμός έχει κάποια όρια, κάποια στάδια, έχει ταυτότητα. Η κατάθλιψη δεν έχει. Με την κρίση και τα προβλήματα έχουν πάθει πολλοί κατάθλιψη. Για εμένα ο αυτισμός δεν είναι τίποτα παραπάνω από μία δεξιότητα πολλών ανθρώπων.        

Τι προβλήματα θεωρείτε ότι αντιμετωπίζει ο αθλητισμός στην Ελλάδα;

Την επιθυμία των ανθρώπων συνέχεια στην Ελλάδα να νικάμε, τη δυσκολία του Έλληνα να δεχτεί ότι πρέπει να προσπαθήσει πάρα πολύ για να φτάσει σε ένα αποτέλεσμα και το γεγονός ότι όλοι οι Έλληνες περιστρέφονται γύρω από μεγάλες ομάδες μέσα από τις οποίες θέλουν να μεγαλώσουν και εκείνοι. Ντρέπεται ένας άνθρωπος να πει ότι είναι για παράδειγμα με τους Νέους Ευγενείας, ή με τη Δραπετσώνα, ενώ αντίστοιχα σε άλλες χώρες δεν ντρέπονται να πούνε ότι είναι με την ομάδα της γειτονιάς τους. Ο Έλληνας θέλει να είναι συνέχεια Ολυμπιακός, ή Παναθηναϊκός, ή ΑΕΚ, άμα βρεις κάποιον που είναι Εθνικός, ή Απόλλων τον κοιτάνε περίεργα, τα παιδιά τα κοροϊδεύουν στο σχολείο γιατί; Γιατί όλοι θέλουν να κερδίζουν. Από την οικογένεια ξεκινάνε πολλά. Αν οι οικογένειες πήγαιναν τα παιδιά τους σε πολλά και διαφορετικά γήπεδα και άφηναν τα παιδιά τους να αποφασίσουν μόνα τους, μπορεί να τους άρεσαν κάποιες άλλες ομάδες από αυτές που έγιναν τώρα. Μετά, πολλά κοινωνικά προβλήματα μεταφέρονται και στο γήπεδο. Έχουμε μεγάλο πρόβλημα με τα ναρκωτικά έχει πολλά παιδιά που πηγαίνουν στο γήπεδο και είναι εθισμένα από ουσίες. Πολλά δεν ξέρουν πως να συμπεριφερθούν με αποτέλεσμα να δημιουργηθούν πολλά προβλήματα. Πολλοί άνεργοι ξεσπάνε με το παραμικρό με μορφές βίας, δεν είναι σωστό και αυτό. Αν έχουμε εμείς ένα πρόβλημα για το οποίο είμαστε δυστυχισμένοι δεν μας φταίει το αμάξι του άλλου σε τίποτα. Δεν έχει σημασία ποιος θα νικήσει. Πάντα θα υπάρχουν προβλήματα βίας και στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να τους ενθαρρύνουμε, ή να λέμε δεν πειράζει. Η βία είναι πρόβλημα και πρέπει όσο γίνεται να περιοριστεί.

Πως και αναλάβατε ως πρόεδρος την γυναικεία ομάδα βόλεϊ του Πορφύρα και πως είναι η εμπειρία αυτή;

Είμαι πρόεδρος στη γυναικεία ομάδα βόλεϊ του Πορφύρα γιατί έπαιζε εκεί η κόρη μου. Έβλεπα ότι είμαστε μία ομάδα από γονείς που προσπαθούσαμε να βοηθήσουμε την ομάδα μας. Τον Πορφύρα τον παρακολουθώ εδώ και 40 χρόνια γιατί έπαιζε η αδερφή μου παλιότερα, πήγαινα και εγώ να παίξω λίγο ποδόσφαιρο και γενικώς ακολουθούσα τους αγώνες. Είναι η ομάδα της γειτονιάς, όχι η μεγάλη ομάδα, για να είναι με παιδιά από τη γειτονιά και για να δει πως είναι ο αθλητισμός σε ερασιτεχνικό επίπεδο. Στη συνέχεια είδαμε ότι η ομάδα έχει προβλήματα αποφάσισα να αναλάβω πρόεδρος. Είναι πάρα πολύ ωραία εμπειρία, αρκεί οι γυναίκες να μιλάνε λιγότερο. Επειδή μιλάνε πολύ και γκρινιάζουν περισσότερο, πέφτω το βραδύ και έχω ένα κεφάλι καζάνι. Την υπόλοιπη μέρα που δεν μιλάνε τόσο πολύ, καλά περνάμε. Έχουμε πολλά παιδιά, παίζουν καλά, προχωράνε, έχει επιτυχίες, είναι μία πολύ ωραία εμπειρία. Είναι και μία προσφορά στον αθλητισμό γιατί προσφέρεις στον αθλητισμό φτιάχνοντας μία ερασιτεχνική ομάδα.

Ποιο ρεπορτάζ που κάνατε έχετε ξεχωρίσει;

Ένα ρεπορτάζ που έχω ξεχωρίσει ήταν η αλλαγή στον Ολυμπιακό ανάμεσα στον Κόκκαλη και τον Μαρινάκη, όταν παρέδιδε ο Κόκκαλης στον Μαρινάκη τον Ολυμπιακό μετά από 17 χρόνια. Σε εκείνο το ρεπορτάζ που έγινε έξω από τα γραφεία του Ολυμπιακού, με την χειραψία μαζί τους, την κοινή φωτογράφηση. Με τις δηλώσεις Μαρινάκη και Κόκκαλη ήμουν εκεί εγώ όπως πάντα σε όλα τα ρεπορτάζ του Ολυμπιακού. Αυτό είναι ένα ρεπορτάζ που το θυμάμαι πολύ καλά γιατί έχει σφραγίσει μία εποχή που τελείωνε και μία άλλη εποχή που άρχιζε. Και για τον Ολυμπιακό ήταν ιδιαίτερο και για εμένα.

Ποια τα οφέλη του αθλητισμού στους νέους;

Αν θέλουμε να κάνουμε σωστό αθλητισμό πρώτα από όλα πρέπει να έχουμε πειθαρχία, οφείλουμε να έχουμε ένα πρόγραμμα. Ένα άλλο όφελος είναι η συγκέντρωση, να έχω ένα στόχο, να γυμνάζομαι, φτιάχνω το σώμα μου όπως πρέπει για να μπορώ να είμαι σε καλύτερη κατάσταση και πιο υγιής. Επίσης γνωρίζω νέους ανθρώπους, γίνομαι ένα μαζί τους, ομαδοποιούμαι. Όλα αυτά είναι οφέλη του αθλητισμού συν τις εμπειρίες που ζεις όταν αγωνίζεσαι. Είτε κλάψεις, είτε γελάσεις είναι χαρά, είναι ζωή. Κάθε στιγμή που ζούμε και τα συναισθήματά μας είναι δυνατά, είναι όλα καλά. Αρκεί να μην κλαίμε και να μην γελάμε συνέχεια γιατί αυτό θα είναι πρόβλημα. Στον αθλητισμό όπως πέφτεις έτσι σηκώνεσαι.

Από ότι ξέρω από τον ΑΝΤ1 σας απέλυσαν. Ποια τα συναισθήματά σας;

Πολύ δυσάρεστα γιατί δεν περίμενα ότι θα γίνει αυτό που μου είχαν πει έξι μήνες νωρίτερα και δεν το πίστευα. Ήμουν εκεί 27 χρόνια και κάποια στιγμή με απέλυσαν γιατί έπρεπε να κρατήσουν τους μικρότερους. Βέβαια ήταν μια μικρή «παρηγοριά» ότι από τα δώδεκα άτομα έμειναν μόνο τέσσερις και φύγαμε οχτώ άτομα. Το αθλητικό τμήμα του ΑΝΤ1 είχε μικρύνει, είχαν αποφασίσει από τον σταθμό να δίνουν μικρή σημασία στα αθλητικά και έτσι όλο αυτό ήταν φυσιολογικό. Για όλα υπάρχει και ένα ωραίο τέλος κάποια στιγμή. Εδώ όμως το τέλος δεν ήταν ωραίο. Μου φέρθηκαν με αξιοπρέπεια αλλά πίστευα ότι θα μπορούσαν αν ήθελαν να με είχαν κρατήσει έστω σε ένα άλλο πόστο ή έστω με λιγότερα χρήματα, ακόμα και τώρα μετά από σχεδόν τρία χρόνια δεν το έχω ξεπεράσει. Είμαι ένας άνθρωπος που δεν δούλεψε για να γίνει γνωστός αλλά πάντα δούλευα για να μπορώ να προσφέρω και να κάνω αυτό που ήθελα. Δεν πήγα στην δημοσιογραφία ούτε για να γίνω γνωστός ούτε για να βγάλω χρήματα. Κέρδισα χρήματα και έγινα γνωστός αλλά αυτό έγινε μέσα από την δουλειά. Όλα γίνονται για κάποιο λόγο. Τουλάχιστον τώρα βλέπω περισσότερο την γυναίκα μου, η οποία δεν μιλάει τόσο πολύ όσο οι περισσότερες γυναίκες.

Γιατί πιστεύετε ότι κάποια παιδιά παίρνουν το λάθος δρόμο;

Γιατί δεν τους έχουμε δώσει σωστή προσοχή γιατί τα παιδιά κάνουν το λάθος αφού πρώτα το κάνουν οι μεγάλοι. Αν ένας μεγάλος βλέπει ότι το παιδί του έχει κάνει λάθος ή δε θέλει να το δει, ή δε θέλει να ασχοληθεί μαζί του, ή δε θέλει να στεναχωρηθεί, ή είναι ανεύθυνος. Κανένα παιδί δεν κάνει λάθος χωρίς να υπάρχει κάποιος λόγος. Κάποιος μεγάλος φταίει που άφησε το παιδί να μάθει στο λάθος. Παράδειγμα, έρχεται το παιδί στο σπίτι που είναι άνεργο και σου βγάζει από το πορτοφόλι μέσα 500 ευρώ. Εσύ δεν πρέπει να σκεφτείς που τα βρήκε αφού είναι άνεργο; Ποιος του τα έδωσε, τι έκανε; Τα προβλήματα ξεκινάνε πάντα από τους μεγάλους, από τους ανθρώπους που μένουν μαζί μας, από τους καθηγητές μας, από τους δασκάλους μας, από όσους μεγάλους είναι δίπλα μας. Τα παιδιά φταίνε όταν οι μεγάλοι τους συμβουλεύουν και τους εξηγούν το λάθος και εκείνο το κάνει. Χρειάζεται πολύ υπομονή. Υπάρχουν βέβαια και παιδιά αντιδραστικά, παιδιά που θέλουν να είναι στο προσκήνιο. Το πρόβλημα όμως ξεκινάει από τους μεγάλους.

Έχετε δεχτεί bulling όταν ήσασταν μικρός και ποια η άποψή σας για αυτό το φαινόμενο;

Φυσικά και έχω δεχτεί bulling στο σχολείο επειδή είχα κάποια κιλά παραπάνω με φώναζαν λουκουμά. Για πολλά χρόνια με κοροϊδεύανε στο σχολείο επειδή φόραγα γυαλιά. Υπήρχε παιδί που ήθελε να μου κάνει ζημιά. Κάποια στιγμή που είχα βγάλει τα γυαλιά για να πλύνω το πρόσωπό μου, μου τα πήρε και μου τα έσπασε για να δει πως θα βλέπω χωρίς τα γυαλιά. Υπάρχουν παιδιά που δεν έχουν καλά αισθήματα, εκεί πρέπει να δούμε γιατί δεν έχουν. Το bulling με τα γυαλιά και τα κιλά το έχω ζήσει μικρός αρκετές φορές. Δυστυχώς όμως το έζησα κυρίως από άλλα παιδιά. Να ξέρετε ότι τα παιδιά με τα παιδιά είναι πολύ σκληρά, οι μεγάλοι με τα παιδιά δεν είναι τόσο σκληροί. Bulling υπάρχει πολύ και στις μέρες μας. Όποιος διαβάζει πολύ τον λένε φυτό, όποιος είναι πολύ σοβαρός τον λέμε ξενέρωτο. Ας δεχόμαστε τον κάθε άνθρωπο όπως είναι, δεν χρειάζεται να ψάξουμε να βρούμε το ίδιο πράγμα που έχουμε εμείς και σε εκείνον.

Οι ναρκωτικές ουσίες μαστίζουν την κοινωνία. Ποια η άποψή σας;

Την μαστίζουν την κοινωνία οι ναρκωτικές ουσίες και οπωσδήποτε μονό ζημιά κάνουν. Δεν μπορείς να βρεις ευχαρίστηση στις ναρκωτικές ουσίες. Το μόνο που μπορείς να βρεις είναι μία προσωρινή ανάσα στο πρόβλημά σου. Του πατέρα μου όταν του είχαν κόψει και τα δύο πόδια λίγο πριν πεθάνει έπαιρνε μορφίνη. Η μορφίνη είναι για τον πόνο και είναι μία μορφή ναρκωτικής ουσίας. Στους πολέμους έδιναν μορφίνη για να σταματήσει ο πόνος, κυρίως για να σταματήσει το μυαλό να αισθάνεται τον πόνο. Και εκεί που δεν μπορούσε του είχαν δημιουργηθεί παραισθήσεις και έψαχνε να βρεις τα πόδια του και ήταν κομμένα. Εγώ αυτό το παράδειγμα έχω στο σπίτι μου, τι θέλετε να ζούμε σε έναν άλλο κόσμο; Ο κόσμος αυτός είναι. Την ψυχή μας πρέπει να φτιάξουμε. Αν φτιάξουμε την ψυχή μας μετά όλα μπορούμε να τα διαχειριστούμε. Το να μη σκεφτόμαστε δε λέει τίποτα. Ο θεός μας έδωσε το μυαλό για να σκεφτόμαστε και για να ζούμε. Να πάρω ναρκωτικά γιατί; Για να γελάω συνέχεια, ή για να έχουμε το κεφάλι σκυμμένο, ή για να γεμίσω τρύπες; Είναι μεγάλη αδυναμία. Η ζωή είναι για δυνατούς. Η ζωή είναι το πιο ωραίο πράγμα στον κόσμο. Άλλοι άνθρωποι πεθαίνουνε από καρκίνο και εμείς να παίρνουμε ναρκωτικά για να πεθάνουμε ποιο γρήγορα η για να μας μιλάνε και να μην καταλαβαίνουμε τι μας λένε επειδή έχουμε κάψει τα εγκεφαλικά μας κύτταρα; Δεν είναι ωραίο και δεν προσφέρει τίποτα. Προσφέρει μόνο σε αυτούς που κερδίζουν χρήματα. Με τα ναρκωτικά ξεκινάς για να δοκιμάσεις, να είσαι «μάγκας» και σιγά σιγά παραπάνω και σιγά σιγά παραπάνω και σε κάποια φάση τελειώνεις. Η ζωή δεν είναι να δοκιμάζω ότι περνάει. Άμα θέλεις να δοκιμάσεις κάτι πήγαινε στο φούρνο να πάρεις ένα κοκ.

 

Πως προέκυψε η συνεργασία με τον Π.Σ.Α.Π;

Πριν από πολλά χρόνια ένας κύριος που δούλευε σε μια εταιρεία που συνεργαζόταν τότε με τον Π.Σ.Α.Π τους είχε πει για εμένα, είχαμε συναντηθεί σε μία εκδήλωση, χρειάζονταν ένα άνθρωπο για το γραφείο τύπου, με ήξεραν πολλά χρόνια που δούλευα στην εφημερίδα Αθλητική Ηχώ, με κάλεσαν, έμεινα κοντά τους σχεδόν 30 χρόνια, έμεινα πολύ ευχαριστημένος από αυτή τη συνεργασία που είχαμε, όλα τα ωραία όμως κάποτε σταματάνε, μου ζήτησαν να σταματήσουμε τη συνεργασία γιατί ήθελαν κάποιον πιο νέο σε ηλικία, έχω κάνει μία μεγάλη διαδρομή στη ζωή μου και τα χρόνια που έχω να δουλέψω από εδώ και μπρος είναι λίγα. Ευτυχώς δούλεψα καλά τα προηγούμενα χρόνια και έκανα όσα έπρεπε να κάνω, όμως δεν έχω παράπονο. Κάποιες συνεργασίες σταματάνε, τώρα είμαι σε μία εφημερίδα την Live Sport. Κάποια άλλη θα αρχίσει, όσο θέλεις να δουλέψεις μία δουλειά θα την βρεις. Αν θέλεις να τα παρατήσεις και αυτό γίνεται. Με τους ποδοσφαιριστές ήταν ωραία 30 χρόνια, μπορείς να τους δεις και να καταλάβεις πολλά για το πως σκέφτονται, πως λειτουργούν, μετά μπορείς να τους κρίνεις καλύτερα, να τους καταλάβεις καλύτερα. Ήταν ωραία κι αυτή η συνεργασία. Όλες οι δουλειές ήταν ωραίες αλλά αυτή ήταν ιδιαίτερη.

Ποια είναι η άποψή σας για τα ΑμεΑ και τον τρόπο που τα αντιμετωπίζει η ελληνική κοινωνία;

Η ελληνική κοινωνία αντιμετωπίζει χωρίς σεβασμό τα ΑμεΑ και αυτό είναι ένα μεγάλο πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας. Σας είπα και πριν ότι έζησα τον πατέρα μου με δύο κομμένα πόδια, τον πήγαινα βόλτα με το αυτοκίνητο και είχαμε αναπηρικό καροτσάκι, ενώ υπήρχε ανάγκη να περιμένει ο καθένας που ήταν από πίσω, όταν σταματούσαμε και βγαίναμε έξω από το αυτοκίνητο, υπήρχαν άτομα που ενώ έβλεπαν ότι σηκώνω έναν άνθρωπο χωρίς πόδια, κόρναραν για να ξεκινήσουμε να φύγουνε γρήγορα. Αυτό φέρνει τον άνθρωπο στην ίδια θέση με αυτό που είναι στη ζούγκλα, με τα ζώα, αυτό λέγεται ζώο. Αυτό είναι ένα ζώο που όπως ο ουρακοτάγκος βαδίζει στα δύο. Τέτοια ζώα υπάρχουν πολλά, που έχουν φυσιογνωμία ανθρώπου.

Υπάρχουν πάρα πολλοί άνθρωποι με ειδικές ανάγκες, άμα δεν σέβεσαι αυτούς τους ανθρώπους σημαίνει δεν σέβεσαι τον εαυτό σου. Αν κοιτάξουμε στο περιβάλλον μας δεν υπάρχει οικογένεια που να μην έχει ένα άτομο με ειδικές ανάγκες. Εγώ έχω μία μάνα που είναι τυφλή από το ζάχαρο κι έναν πατέρα που πέθανε με δύο κομμένα πόδια και με το εγκεφαλικό ήταν παραλυμένος για 7 χρόνια. Είχα συγγενή που είχε πολύ βαριάς μορφής νοητική αναπηρία. Το τι έχει τραβήξει αυτός ο συγγενής δεν λέγεται. Υπάρχουν και άνθρωποι που σέβονται τα άτομα με ειδικές ανάγκες. Συνολικά όμως η Ελληνική κοινωνία δεν έχει αυτό το σεβασμό που έπρεπε να έχει και δείχνει ότι δεν έχει τον πολιτισμό που χρειάζεται για να αντιμετωπίσει τα άτομα με ειδικές ανάγκες. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη προσβολή και το έχω κάνει κι εγώ μία φορά από βλακεία μου και με πολύ μεγάλη ευχαρίστηση πλήρωσα το πρόστιμο των εκατό ευρώ. Μπορούσα να πληρώσω 50 ευρώ, γιατί πήγα και το πλήρωσα στην τράπεζα μέσα σε 10 ημέρες από την ημέρα που δίνουνε την κλήση, αλλά τους παρακάλεσα να κρατήσουν 100 ευρώ γιατί είμαι βλάκας κι ενώ το έχω ζήσει το πρόβλημα έκλεισα μία ράμπα από την οποία θα κατέβαινε ένα καροτσάκι με άτομο με αναπηρία. Αυτές οι ράμπες όμως σχεδόν συνέχεια όπως βλέπετε είναι κλεισμένες. Αυτό δείχνει έλλειψη πολιτισμού.

Μπορεί όμως να μην είναι μόνο ΑμεΑ, μπορεί να είναι το καρότσι της γιαγιάς που μεταφέρει πράγματα ή μία μαμά με το μωρό της στο καρότσι. Είναι πολύ πίσω η Ελληνική κοινωνία σε αυτό το θέμα, κάποια βήματα έχει κάνει τα τελευταία χρόνια. Δεν μπορεί να υπάρχουν δημόσια κτίρια χωρίς ράμπες. Εξοργίζομαι με αυτούς που προσπαθούν να κοροϊδέψουν τους ανθρώπους με ειδικές ανάγκες και δεν κοιτάνε τον εαυτό τους και δεν αναγνωρίζουν τα δικά τους προβλήματα. Δεν δέχεται ότι δεν έχει κάνει το σωστό. Δεν γίνεται στα σχολεία σήμερα να μην υπάρχουν ασανσέρ για να μπορούν να ανεβαίνουν τα παιδιά πάνω να κάνουν μάθημα. Δεν γίνεται στα πανεπιστήμια και τα νοσοκομεία να μην υπάρχουν ράμπες. Και δεν είναι μόνο τα κινητικά προβλήματα, υπάρχουν κι  άλλες αναπηρίες και θα έπρεπε να υπάρχει το περιβάλλον έτσι ώστε να αντιμετωπιστούν. Δεν γίνεται οι τυφλοί να ακολουθούν τις σειρές που έχουν βάλει στα πεζοδρόμια και να οδηγούν σε ντουβάρι. Δεν μπορεί να μην υπάρχει μέθοδος Braille σε όλες τις δημόσιες υπηρεσίες. Δυστυχώς υπάρχει πολύ μικρός σεβασμός. Η Ελληνική κοινωνία σε αυτό είναι πάρα πολύ πίσω.

Μπορεί να υπάρξει αντικειμενικότητα στη δημοσιογραφία;

Όχι, δεν μπορεί να υπάρξει αντικειμενικότητα στη δημοσιογραφία γιατί ο κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός, γιατί ο κάθε άνθρωπος προσεγγίζει ένα φαινόμενο ή ένα θέμα είτε αθλητικό είτε πολιτικό είτε κοινωνικό είτε καλλιτεχνικό με τη δική του οπτική δηλαδή αυτό για μένα που είναι δημιουργικό για σένα δεν είναι γιατί έχεις άλλη προσέγγιση απλώς όλοι πρέπει να δεχόμαστε αυτό που φαίνεται. Η αντικειμενικότητα επηρεάζεται σε μεγάλο βαθμό από τις προτιμήσεις από τα βιώματα  και πως έχουμε μεγαλώσει και πως ζούμε. Νομίζω ότι δεν υπάρχει αντικειμενικότητα. Αυτό που πρέπει να υπάρχει είναι τιμιότητα.

Που οφείλεται η βία στα γήπεδα; Τι μέτρα πιστεύετε πρέπει να παρθούν για να σταματήσει αυτό το φαινόμενο και να επιστρέψουν οι οικογένειες και τα παιδιά στο γήπεδο;

Οι οικογένειες και τα παιδιά έχουν σταματήσει πολλά χρόνια να πηγαίνουν στο γήπεδο γιατί έχουν και άλλες προτεραιότητες πλέον, δηλαδή τα παιδιά κάθε Σαββατοκύριακο έχουν πάρα πολλές δραστηριότητες. Πέρασε η εποχή που το γήπεδο ήταν μία οικογενειακή δραστηριότητα, μία οικογενειακή εκδήλωση. Έχουν αλλάξει οι ώρες διεξαγωγής των αγώνων, τα εισιτήρια σε σχέση με το διαθέσιμο εισόδημα είναι ακριβά, ο κόσμος βλέπει στην τηλεόραση τα αθλητικά γεγονότα και νιώθει ότι καλύπτεται. Η βία υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει. Επίσης δεν είναι ανάγκη να πάρεις το παιδί σου να πας να δεις ένα derby. Τα αίτια της βίας έχουν να κάνουν με κοινωνικά φαινόμενα (ανεργία, ναρκωτικά, σχέσεις οπαδών – διοικήσεων). Επίσης από την αδιαφορία της κοινωνίας για να τιμωρήσει, ακόμα στο γήπεδο μπορεί να μπει όποιος θέλει, αλλά και από τη δυσκολία που έχουμε να πούμε στον διπλανό μας «μην το κάνεις αυτό». Το να καταστρέφουμε δεν είναι μαγκιά, το να χτυπάμε δεν είναι μαγκιά. Άμα βλέπουμε σκηνές βίας ακόμα και σε σχολικά πρωταθλήματα ή αγώνες ερασιτεχνικών ομάδων παρατηρείς μία ένταση. Ο Έλληνας έχει την ένταση μέσα του. Τώρα, κάτι συμβαίνει και ανεβαίνει αμέσως στο διαδίκτυο και εσύ νομίζεις ότι παντού σκοτώνονται όλοι. Δεν είναι ακριβώς έτσι. Υπήρχαν επεισόδια, απλά ήταν άλλος ο τρόπος προβολής και άλλη η αμεσότητα στην παρουσίασή τους. Για να περιοριστεί αυτό θέλει όχι να μείνουμε έξω από την Ευρώπη (ποδοσφαιρικό Grexit), να παίζουμε στην Ευρώπη, αλλά να σταματήσουν να το βλέπουν όλοι «ή νικάω ή πεθαίνεις». Αν περιοριστεί ο φανατισμός μπορεί να περιοριστεί.

Τι θα συμβουλεύατε τα νέα παιδιά;

Να ασχοληθούν με ότι τους αρέσει και να είναι έτοιμοι να το υποστηρίξουν και να αγωνιστούν για αυτό. Να μπορέσουν να μορφωθούν και να πάρουνε δεξιότητες, να συνεργάζονται και πάνω από όλα να έχουν υπομονή γιατί τα νέα παιδιά πολύ εύκολα με την πρώτη δυσκολία τα παρατάνε. Θέλει υπομονή μεγάλη γιατί η ζωή για κανέναν δεν είναι εύκολη ακόμα και για αυτόν που έχει λυμένα όλα τα προβλήματά του. Πρέπει πάλι μέσα από τις κοινωνικές σχέσεις, τις ανθρώπινες να αντιμετωπίσει άλλες δυσκολίες π.χ. Να συμβιώσει με κάποιους ανθρώπους. Χρειάζεται υπομονή, αγώνας και συνέχεια, κάθε μέρα να ξυπνάς και να είσαι έτοιμος να αγωνιστείς. Την ημέρα που ξυπνάς και λες δεν αγωνίζομαι άλλο, εκεί ειδικά για το νέο παιδί δεν υπάρχει επόμενη μέρα.

Ομάδα Δημοσιογραφίας Ε.ΨΥ.ΜΕ

Επικοινωνία: psihiomadas@gmail.com

info@ploes.org.gr

Συνεντευκτές: Γιάγκος Στράτος, Κοκολής Νικόλαος, Κύρης Γεώργιος, Λεμπέσης Μάριος, Τζαμπούλης Βασίλειος, Φωτάκης Αδαμάντιος.

Υπεύθυνος Ομάδας Δημοσιογραφίας Ε.ΨΥ.ΜΕ – Επιμέλεια συνέντευξης:

Χαράλαμπος Δεπάστας

Κοινωνικός Λειτουργός

MSc Επαγγελματικής και Περιβαλλοντικής Υγείας

Διαχείρισης και Οικονομικής Αποτίμησης

Επικοινωνία: charalamposdepastas@gmail.com

ΠΛΟΗΓΗΣΗ ΑΡΘΡΩΝ

Χρησιμοποιώντας τη φόρμα αποδέχεστε την αποθήκευση και επεξεργασία των δεδομένων που πληκτρολογείτε.
Πολιτική Απορρήτου & Cookies    Όροι Χρήσης