Πώς προέκυψε η γνωριμία και η συνεργασία σας με την Εταιρεία Ψυχοκοινωνικών Μελετών και ποια τα συναισθήματα σας που είστε σήμερα μαζί μας;

Η γνωριμία μας προέκυψε μέσω του εκπαιδευτή σας, του Χαράλαμπου Δεπάστα. Εκείνος επικοινώνησε μαζί μου, ήξερα βέβαια το χώρο αυτόν αν και δεν είχα καμία επαφή μέχρι σήμερα, μου είπε τη δουλειά που κάνετε και έτσι είμαι σήμερα εδώ μαζί σας.

 

Πώς αποφασίσατε να γίνετε δημοσιογράφος και συγγραφέας;

Στην περίπτωσή μου δεν ήταν προϊόν συνειδητής απόφασης, ήταν εντελώς τυχαίο. Βέβαια, τίποτα δεν είναι τυχαίο τελικά. Από παιδί θυμάμαι να έχω εξαιρετικό ενδιαφέρον για κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα. Από όσο θυμάμαι τον εαυτό μου ήμουν πάντα πολιτικοποιημένος, συμμετείχα και συμμετέχω σε πολιτικές οργανώσεις. Όταν ασχολήθηκα και εντάχθηκα στον χώρο της δημοσιογραφίας, αυτό θα έλεγα ήταν μια προέκταση πολιτικής δράσης. Αισθάνομαι ότι ο δημοσιογράφος δεν είναι ένας παπαγάλος που κάτι ακούει και έτσι το μεταφέρει, δεν είναι δηλαδή ένας άψυχος διαμεσολαβητής. Θεωρώ ότι ο δημοσιογράφος είναι ο άνθρωπος ο οποίος  εντοπίζει το θέμα, το αναδεικνύει, το παρουσιάζει αλλά όλα αυτά μέσα να έχουν το στοιχείο της δικής του αλήθειας. Ένα γεγονός είναι πάντα ένα γεγονός. Ο τρόπος με τον οποίο θα μεταφέρεις αυτό το γεγονός δεν είναι ποτέ ο ίδιος από άνθρωπο σε άνθρωπο. Ένα παράδειγμα, πριν από 20 χρόνια περίπου, κοντά στη χώρα μας έγινε ένας μεγάλος πόλεμος, ο πόλεμος της Γιουγκοσλαβίας. Ένας δημοσιογράφος θα μπορούσε να μεταφέρει με πολλούς τρόπους αυτό που γινότανε. Τι γινόταν; Αεροπλάνα βομβάρδιζαν. Ένας τρόπος είναι να πεις «αεροπλάνα βομβαρδίζουν». Ένας άλλος τρόπος είναι  να πεις «αεροπλάνα δολοφονούν». Άλλο ρήμα το «βομβαρδίζω» άλλο το «δολοφονώ». Το βομβαρδίζω μπορεί να είναι και κάτι ουδέτερο. Αν όμως πεις «δολοφονεί» ήδη έχεις πάρει θέση. Ανάλογα με την δική σου προσέγγιση θα μεταφέρεις και το γεγονός, αυτό περιέχει μια πολιτική ματιά για τα πράγματα, για αυτό μην ακούτε που σας λένε «η αντικειμενική δημοσιογραφία», δεν υπάρχει τίποτα αντικειμενικό σε αυτή τη ζωή, αντικειμενικά είναι μόνο τα γεγονότα, ο τρόπος που θα τα παρουσιάσεις είναι υποκειμενικός. Έχει να κάνει με τη ματιά σου, την άποψη, την ιδεολογία. Ο λόγος που εγώ έγινα δημοσιογράφος είναι γιατί ο άνθρωπος είναι πολιτικό ον και μπορούσα να βρω τον εαυτό μου μέσα από αυτή την επαγγελματική δραστηριότητα. Δεν ανήκω στην κατηγορία των ανθρώπων που λένε ότι από μικρός ήθελα να γίνω δημοσιογράφος ή ηθοποιός. Εμένα μου προέκυψε στην πορεία. Τώρα δε θα το άλλαζα με τίποτα, είναι η δουλειά μου. Η συγγραφή και τα βιβλία είναι μέρος αυτής της δημοσιογραφικής δουλειάς. Το να πει κάποιος ότι είναι συγγραφέας είναι μεγάλη λέξη. Εμείς είμαστε απλώς γραφιάδες. Συγγραφέας ήταν ο Ντοστογιέφσκι, ο Καζαντζάκης. Την ίδια δουλειά κάνουμε;;; Δεν νομίζω.

 

Ξέρετε τι είναι ο αυτισμός;

Δε θα έλεγα ότι έχω απόλυτη εικόνα, ότι ξέρω καλά. Ξέρω ότι πρόκειται για μία κατάσταση όπου άνθρωποι με υψηλό δείκτη ευφυΐας, εκφράζεται σε ορισμένες περιπτώσεις ή υπό περιπτώσεις του φαινομένου αυτού. Η αλήθεια είναι ότι πρώτη φορά έρχομαι σε επαφή, τόσο κοντά. Άρα θα έλεγα ότι μαθαίνω σήμερα, από τη δική μας επαφή.

 

Πείτε μας κάποια πράγματα για εσάς. Πότε και πού γεννηθήκατε;

Γεννήθηκα στην Αθήνα το 1967. Η καταγωγή μου είναι από την Αμαλιάδα, μεγάλωσα και έζησα στην Αθήνα.

 

 

Τι hobbies και ενδιαφέροντα έχετε;

Τώρα είμαι 50 χρονών, μέχρι να μεγαλώσω έπαιζα ποδόσφαιρο, αυτό ήταν πάντα το πάθος μου. Από εκεί και πέρα μου αρέσει ο κινηματογράφος, το διάβασμα (κυρίως τα ιστορικά βιβλία – όποιος δεν ξέρει ιστορία δεν μπορεί να προσδιορίσει ούτε το παρόν, ούτε το μέλλον του), μου αρέσει η παρέα με τους φίλους μου, οι οποίοι είναι λίγοι, αλλά είναι αυτοί που αγαπάω. Βασικά αυτά. Μου λείπει το ποδόσφαιρο γιατί δεν αντέχει το σώμα μου να παίξω και όταν μεγαλώσω θα γίνω ποδοσφαιριστής, δεν παραιτούμαι από αυτό.

 

Πιστεύετε η Ελλάδα πρέπει να παραμείνει στο Ευρώ; Αν ναι, γιατί;

Πιστεύω ότι το πρόβλημα της Ελλάδας δεν είναι ένα νόμισμα. Υπάρχει άποψη που λέει ότι το ευρώ κάνει καλό, ή υπάρχει άποψη που λέει να γυρίσουμε πάλι στη δραχμή γιατί το ευρώ μας έχει δημιουργήσει προβλήματα. Αν εξετάσει κανείς τις απόψεις που κατατίθενται θα δει ότι καμία από αυτές δεν είναι στέρεες. Αν το ευρώ είναι καλό όπως λένε κάποιοι τότε θα πρέπει να μας εξηγήσουν γιατί με ευρώ η Ελλάδα περνάει όλη αυτή την καχεξία. Αν ήταν καλό το ευρώ και έλυνε τα προβλήματα, δεν θα είχαμε ούτε τους ενάμιση εκατομμύριο ανέργους, ούτε 500.000 νέους μετανάστες, δεν θα είχαμε όλα αυτά τα προβλήματα που έχουμε στην οικονομία τώρα. Άρα αυτοί που λένε ότι το ευρώ είναι το ιδανικό νόμισμα που λύνει τα προβλήματα, αυτός τους ο ισχυρισμός δεν επιβεβαιώνεται από την πραγματικότητα. Υπάρχουν τώρα οι άλλοι που λένε να φύγουμε από το ευρώ αφού δεν είναι καλό και να πάμε στην δραχμή, σε ένα εθνικό νόμισμα. Ούτε αυτοί έχουν δίκιο. Λέγαμε προηγουμένως για την ιστορία, αν δει κάποιος την ιστορία πίσω και την πρόσφατη και την παλιότερη θα δει ότι πριν από τη σημερινή χρεοκοπία που έχει γίνει με ευρώ, έχουν γίνει άλλες 4 – 5 χρεοκοπίες στην Ελλάδα. Η χρεοκοπία του 1932, του 1893 και αυτές οι χρεοκοπίες δεν έγιναν με ευρώ, έγιναν με δραχμή, ή με φράγκο. Άρα, αν η δραχμή έλυνε τα προβλήματα τότε δε θα είχαμε την χρεοκοπία του 1932, ή δεν θα είχαμε συνεχείς υποτιμήσεις όπως το 1986. Αν λοιπόν το νόμισμα έλυνε τα προβλήματα θα ήταν απλό. Όχι ότι δεν έχει σημασία το νόμισμα, έχει μεγάλη σημασία. Σε κάθε χώρα και σε κάθε οικονομία το θέμα είναι τι παραγωγική βάση έχεις. Αν είναι ισχυρή η οικονομία σου θα είναι ισχυρό και το νόμισμά σου. Δεν πάει πρώτα το νόμισμα και μετά η οικονομία. Η άποψή μου είναι ότι η συζήτηση που γίνεται μεταξύ ευρώ ή δραχμής δεν απαντάει στο πρόβλημα και η ουσία του προβλήματος είναι το τι οικονομία έχεις, τι παραγωγικές δυνατότητες έχεις ως χώρα και μέσα σε ποιο πλαίσιο διεθνών συμφωνιών εξελίσσεται ο τρόπος με τον οποίο λειτουργεί η οικονομία σου. Κατά την άποψή μου η Ελλάδα έχει παραγωγικές δυνατότητες. Καταρχάς έχει ένα πολύ έξυπνο και μορφωμένο εργατικό δυναμικό σήμερα πια, έχει υψηλού βαθμού επιστημονική και τεχνολογική δυνατότητα, έχει ισχυρή βάση σε μία σειρά από τομείς της οικονομίας όπως ενέργεια, επικοινωνίες, ορυκτό πλούτο. Όλα αυτά θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν όχι όμως μέσα στο πλαίσιο της Ε.Ε. γιατί μέσα σε αυτήν όλα αυτά τα πλεονεκτήματα της Ελληνικής οικονομίας χάνονται.

 

Πώς κρίνετε τις πολιτικές Ευρώπης, Ρωσίας και Αμερικής;

Κάθε χώρα λειτουργεί για τα δικά της συμφέροντα και ανάλογα με τις περιόδους η πολιτική που εφαρμόζει σήμερα μπορεί να διαφέρει από την πολιτική που εφάρμοζε παλιά ή διαμετρικά αντίθετη. Αυτό συμβαίνει γιατί κάθε χώρα ο τρόπος που υπερασπίζεται τα συμφέροντά της παραμένει τέτοιος αλλά με διαφορετικούς τρόπους. Η Αμερική είναι η μεγαλύτερη και ισχυρότερη χώρα του πλανήτη, είναι μία χώρα που όσον αφορά την εξωτερική της πολιτική εφαρμόζει την πολιτική του δυνατού απέναντι στους αδύναμους. Δεν νομίζω ότι η πολιτική της είναι επωφελής για την χώρα μας, ούτε για τον κόσμο. Αυτή τη στιγμή οι Αμερικάνοι ως μεγαλύτερη στρατιωτική δύναμη του κόσμου έχει στρατιωτική παρουσία σε 150 χώρες. Μία μεγάλη δυνατή χώρα που όμως στο εσωτερικό της έχει μεγάλα προβλήματα. Έχει μετρηθεί ότι πάνω από 50.000.000 Αμερικάνοι είναι πάμφτωχοι. Παρόλα αυτά, είναι η ισχυρότερη, σημαντικότερη και πλουσιότερη χώρα στον κόσμο. Αυτό σημαίνει ότι δεν αρκεί μία χώρα να είναι πλούσια, δεν αρκεί να είναι δυνατή για να είναι πλούσιος και ευτυχισμένος ο λαός της. Μπορεί να είναι η χώρα δυνατή και πλούσια αλλά αυτό να μην αφορά τον λαό της. Με τις πολιτικές της λοιπόν η Αμερική κάνει πολύ δυνατότερους τους είδη δυνατούς χωρίς να ενδιαφέρεται ούτε για το λαό της ούτε για τους λαούς των υπόλοιπων κρατών. Η Ρωσία είναι μία χώρα που τα τελευταία 25 χρόνια έχει αλλάξει σύστημα, υπήρχε άλλο καθεστώς στη Ρωσία, το σοβιετικό καθεστώς που ανατράπηκε. Αυτό που υπάρχει σήμερα στη Ρωσία είναι ένα σύστημα που λίγο-πολύ μοιάζει με το δικό μας. Και εκεί υπάρχει πολύ μεγάλη φτώχεια στο εσωτερικό τους. Είναι η ποιο δυνατή στρατιωτικά χώρα μετά τις Η.Π.Α., με πανομοιότυπο τρόπο επιδιώκει και η ίδια (όπως οι Η.Π.Α.) να εξυπηρετήσει τα συμφέροντά της. Αυτό την φέρνει σε αντιπαράθεση με τις Η.Π.Α. και με την Ε.Ε. Όπως και η Ε.Ε έρχεται σε αντιπαράθεση με τις Η.Π.Α. Ως συνέπεια, την ώρα που συνεργάζονται αυτοί οι τρεις μεγάλοι, ταυτόχρονα τσακώνονται κιόλας μεταξύ τους. Και όταν συνεργάζονται και όταν τσακώνονται την πληρώνουν οι αδύναμοι. Ανάμεσα στους αδύναμους είναι και η χώρα μας. Τι συμβαίνει όταν τσακώνονται; Αυτή τη στιγμή στον κόσμο οι πολεμικές συγκρούσεις σε διάφορες γωνιές του πλανήτη είναι οι περισσότερες που έχει γνωρίσει ποτέ η ανθρωπότητα χωρίς να είναι γενικευμένος πόλεμος. Θα έλεγα λοιπόν ότι οι πολιτικές τους είναι εξίσου κακές για εμάς τελικά και για όλους τους υπόλοιπους λαούς του κόσμου αλλά και για τους ίδιους τους λαούς τους.

 

Πώς και επιλέξατε να είστε στο Κ.Κ.Ε;

Κατ’ αρχάς, ο πατέρας μου ήταν κομμουνιστής. Δεν μου είπε ποτέ «γίνε κομμουνιστής» αλλά πέραν το γεγονός ότι τον αγαπούσα και τον θαύμαζα για τα χαρακτηριστικά του, τη στάση του, τη συμπεριφορά του, πάντα θεωρούσα όταν ήμουν παιδί, χωρίς να μπορώ να καταλάβω, να εξηγήσω, ότι όλο αυτό που θαύμαζα στον πατέρα μου ήταν τελικά αντανάκλαση ότι ήταν κομμουνιστής. Αυτό ήταν που με έκανε, σε πρώτη παιδική φάση, να προσεγγίσω αυτό το χώρο. Αυτό ήταν ένα γενικό αίσθημα. Στη πορεία ήταν αυτό που με επιβεβαίωσε. Ο πατέρας μου ήταν αυτό που ήτανε γιατί από ότι σήμερα μπορώ να καταλάβω και να υπερασπιστώ, ο κομμουνιστής είναι ένας λεβέντης άνθρωπος, ντόμπρος, το «ναι» που λέει είναι «ναι», το «όχι» που λέει είναι «όχι» όμως δεν είναι μόνο αυτό. Υπάρχουν τίμιοι άνθρωποι που δεν είναι κομμουνιστές, υπάρχουν δίκαιοι άνθρωποι που δεν είναι κομμουνιστές, υπάρχουν καλοί άνθρωποι που δεν είναι κομμουνιστές. Αυτό δεν σημαίνει ότι είναι λιγότερο τίμιοι ή δίκαιοι επειδή δεν είναι κομμουνιστές. Η διαφορά είναι η εξής, ένας κομμουνιστής δεν αρκεί να είναι τίμιος, δίκαιος, αλληλέγγυος, ένας κομμουνιστής τα μετατρέπει και σε δράση ώστε να βασιλεύσει και στον κόσμο τελικά η τιμιότητα και η δικαιοσύνη. Δεν του αρκεί να είναι τίμιος μόνο ο ίδιος, θέλει την τιμιότητα, την δικαιοσύνη, την ισότητα, την δημοκρατία για όλους. Αυτή είναι η διαφορά με τον άλλο τίμιο, με τον άλλον δίκαιο. Το ότι δεν είναι κομμουνιστής δεν σημαίνει ότι δεν είναι δίκαιος. Και κάτι ακόμη. Ο κομμουνιστής δεν είναι κομμουνιστής επειδή είναι καλός άνθρωπος ή επειδή γενικά είναι τίμιος άνθρωπος. Ο κομμουνιστής κατ’ εμέ είναι ένας άνθρωπος που πρέπει να είναι μορφωμένος όχι με την έννοια των πτυχίων αλλά με την έννοια της γνώσης, που σημαίνει να μπορεί να αντιληφθεί τους νόμους με τους οποίους κινείται η ιστορία, η ιστορία έχει νόμους. Κομμουνιστής σημαίνει λοιπόν ότι είναι ένας άνθρωπος που πρέπει να έχει επιστημονικό υπόβαθρο, προσπαθεί με τα εργαλεία που διαθέτει να εξηγήσει γιατί γίνεται ότι γίνεται. Εγώ έγινα κομμουνιστής γιατί πείστηκα ότι τα εργαλεία για να εξηγήσεις και να αλλάξεις τον κόσμο είναι τα εργαλεία του μαρξισμού. Γι’ αυτούς τους λόγους είμαι ενταγμένος στο Κ.Κ.Ε.. Ειδικά στην Ελλάδα που έχει μια τεράστια ιστορία αν δει κανείς τα τελευταία εκατό χρόνια θα δει ότι δεν υπάρχει στιγμή στην ιστορία μας που με θετικό τρόπο, κατά την γνώμη μου, να μην έχει παρέμβει το Κ.Κ.Ε. Θα μπορούσα να μιλάω μια ζωή για αυτό γιατί αυτό είναι η ζωή μου. Νομίζω ότι κάθε προσπάθειά μου συνειδητά ή ασυνείδητα προσδιορίζεται από αυτό.

 

 

Πείτε μου ονόματα δημοσιογράφων που εκτιμάτε.

Κατά βάση εκτιμώ δημοσιογράφους που έχω δουλέψει μαζί τους. Δυστυχώς η τηλεόραση και το ραδιόφωνο κάνει γνωστούς ανθρώπους που δεν σημαίνει ότι είναι και καλοί. Θεωρώ σπουδαίο δημοσιογράφο τον Δάνη Παπαβασιλείου, δουλεύαμε μαζί χρόνια στον Ριζοσπάστη. Ο Λάμπρος Στόκας, τον θεωρώ από τους μεγαλύτερους δημοσιογράφους της χώρας. Ακόμα ο Σταύρος Λυγερός κι άλλοι πολλοί. Υπάρχουν και παλαιότεροι δημοσιογράφοι οι οποίοι είχαν σπουδαία «πένα» και γενναιότητα, γιατί το να αποκαλύπτεις πράγματα δεν είναι πάντα εύκολο άμα η εξουσία δεν θέλει να το αποκαλύψεις. Για παράδειγμα, ο Βούλτεψης πριν από περίπου 50 χρόνια έγραψε για τη δολοφονία του Λαμπράκη που κάποιοι προσπαθούσαν να κουκουλώσουν. Ήταν κι άλλοι βέβαια αλλά κυρίως εκείνος. Και σήμερα υπάρχουν καλοί δημοσιογράφοι αλλά ο καθένας στο χώρο του. Για παράδειγμα στην τηλεόραση ο καλύτερος είναι ο Χατζηνικολάου. Υπάρχουν εξαιρετικοί αναλυτές όπως ο Γιώργος Δελαστίκ. Θα μπορούσα να πω πολλά ονόματα ακόμα αλλά δεν έχει νόημα.

 

Θα μπορούσε το Κ.Κ.Ε να γίνει κυβέρνηση;

Ναι θα μπορούσε υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις. Θα μπορούσε όταν θα έπειθε την πλειοψηφία του ελληνικού λαού.

Πείτε μας μια χώρα-πρότυπο για εσάς.

Δε νομίζω ότι υπάρχει, η Ελλάδα θα ήθελα να είναι χώρα πρότυπο. Δε νομίζω ότι υπάρχουν παράδεισοι ούτε στη γη ούτε επάνω. Μια χώρα πρότυπο θα ήταν μια χώρα που όλοι οι άνθρωποι θα είχαν δουλειά, θα υπήρχε υγεία για τους κατοίκους της, θα παρείχε ασφάλεια, ψυχική υγεία, αυτοσεβασμό, στέγη. Υπάρχει μία χώρα στον κόσμο  που να τα παρέχει αυτά; Σε κάθε χώρα υπάρχουν ισχυροί και αδύναμοι, πλούσιοι και φτωχοί. Η Γερμανία για παράδειγμα που πολλοί την θεωρούν χώρα πρότυπο έχει 80.000.000 κατοίκους και 16.000.000 ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας. Άρα, για την Γερμανία δεν είναι τα πράγματα έτσι όπως μας τα λένε. Είναι μια δυνατή χώρα, ισχυρή, πλούσια χώρα, όμως αυτό δεν σημαίνει ότι κάνει ευτυχισμένο το λαό της γιατί υπάρχουν και τόσα εκατομμύρια Γερμανοί που δεν έχουν καμία σχέση με αυτόν τον πλούτο. Εμείς θέλουμε μια χώρα που όλοι να είναι ευτυχισμένοι, να έχουν δουλειά, να μπορούν να πάνε στο γιατρό, όχι οι μισοί. Στην Γερμανία λοιπόν δεν τα έχουν όλοι. Άλλο λοιπόν να είναι πλούσια η χώρα κι άλλο ο λαός της. Στην Αμερική, που και αυτή τη θεωρούν πρότυπο, σκεφτείτε ότι από τα 320.000.000 κάτοικοι τα 50.000.000 δεν έχουν να φάνε, είναι άστεγοι. Αυτό δεν σημαίνει ότι η Αμερική δεν είναι μεγάλη και ισχυρή χώρα, αλλά όλος ο λαός της δεν είναι ευτυχισμένος. Για  αυτό δεν πιστεύω ότι υπάρχει χώρα πρότυπο κι ούτε θα υπάρξει χώρα πρότυπο, όλες οι χώρες έχουν προβλήματα. Το θέμα είναι πως τα λύνουν αυτά  τα προβλήματα.

 

Ποια η άποψή σας για την υπόθεση Novartis;

Η ιστορία με τη Novartis είναι ένα μεγάλο σκάνδαλο. Είναι μία εταιρεία όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και σε όλο τον κόσμο που έχει κάνει εγκλήματα. Ανάμεσα στα εγκλήματα που έχει κάνει είναι το οικονομικό. Τι κάνει δηλαδή; Λαδώνει, δίνει μίζες για να προωθεί τα προϊόντα της. Το έκανε και στην Ελλάδα. Το ερώτημα είναι, λάδωνε μόνο γιατρούς, λάδωνε μόνο κρατικούς αξιωματούχους ή λάδωνε και πολιτικούς; Εγώ σας απαντώ ότι δεν ξέρω όμως ότι ακόμα και αν δεν λάδωνε πολιτικούς το γεγονός ότι λειτουργούσε στην Ελλάδα έτσι όπως λειτουργούσε (λαδώνοντας) οι πολιτικοί έχουν πολιτική ευθύνη για αυτό που συμβαίνει ακόμα και αν οι ίδιοι δεν έχουν πάρει χρήματα. Όμως η Novartis δεν είναι η μόνη εταιρεία που τα κάνει αυτά, όλες οι φαρμακευτικές εταιρείες το κάνουν για ένα απλό λόγο. Τι είναι το φάρμακο; Ανάγκη. Πότε παίρνουμε το φάρμακο; Όταν είμαστε άρρωστοι. Γιατί το παίρνουμε; Για να γίνουμε καλά. Ένα προϊόν όπως το φάρμακο θα έπρεπε να πουλιέται και να αγοράζεται; Θα πρέπει να έχεις λεφτά για να το πάρεις; Κι άμα δεν έχεις λεφτά και είσαι άρρωστος τι θα κάνεις, θα πεθάνεις; Άρα από πού ξεκινάει το σκάνδαλο, από πού ξεκινάει το έγκλημα; Ξεκινάει από ότι το φάρμακο που θα έπρεπε να το έχουμε όλοι, γίνεται εμπόρευμα από το οποίο κερδίζουν κάποιοι, βγάζουν λεφτά από τον πόνο του άλλου. Δεν είναι όμως μόνο η Novartis, όλες οι φαρμακευτικές το ίδιο κάνουν. Εδώ είναι λοιπόν το μεγάλο σκάνδαλο. Βεβαίως όταν κάποιος κερδίζει από κάτι που πουλιέται και αγοράζεται, θέλει να το πουλάει όλο και περισσότερο ακριβότερα και τότε λαδώνει. Τώρα που τσακώνονται ο Τσίπρας με τον Σαμαρά, τσακώνονται ενώ κάνουν το ίδιο. Έχουν την πολιτική ευθύνη επειδή  η Novartis συνεχίζει να πουλάει φάρμακα.

 

Ποια η άποψή σας για τους ομοφυλόφιλους; Πιστεύετε πρέπει να έχουν δικαιώματα; Να παντρεύονται να υιοθετούν παιδιά κτλ;

Πιστεύω ότι είναι άνθρωποι όπως όλοι μας, έχουν δύο χεράκια, δύο ποδαράκια, μια μυτούλα, δύο ματάκια, πεινάνε, διψάνε. Το λέω αυτό γιατί η ανθρωπότητα έχει περάσει πολλά και για εκατοντάδες χρόνια αυτοί μας οι συνάνθρωποι είχαν πολλά προβλήματα και συνεχίζουν να έχουν. Έχουν όλα τα δικαιώματα που έχουν όλοι οι άνθρωποι. Το ποια είναι η σεξουαλική τους προτίμηση είναι δική τους επιλογή αρκεί να μην το κάνει με εκβιαστικό τρόπο. Πρέπει να υπάρχει σεβασμός. Αν εγώ θέλω να είμαι με έναν άνδρα και συναινούμε και οι δύο δε θα δώσουμε λογαριασμό σε κανένα. Το ίδιο και δύο γυναίκες κτλ. Έχουν όλα τα δικαιώματα που απορρέουν από την ανθρώπινη υπόστασή τους και μπορούν και να παντρεύονται και να κάνουν ότι θέλουν με τα σύμφωνα συμβίωσης κτλ.

 

Ποια είναι η άποψή σας για τα ΑμεΑ;

Είναι όπως όλοι οι άνθρωποι, με τις ιδιαίτερες ικανότητες τους, με τις μη δυνατότητες τους όπως όλοι μας. Το θέμα δεν είναι τι γίνεται με τα ΑμεΑ αλλά τι γίνεται με την πολιτεία και πως η πολιτεία αντιλαμβάνεται τις ιδιαιτερότητες και τον ιδιαίτερο τρόπο που πρέπει να σκύψει πάνω σε αυτή τη ιδιαίτερη κατηγορία ανθρώπων. Η κοινωνία δεν έχει εκείνες τις τομές που θα εξασφαλίσει την ισότιμη παρουσία εκείνων των ανθρώπων στο κοινωνικό γίγνεσθαι για αυτό πρέπει να παλέψουμε κι εγώ και εσείς και όλοι μας. Το θέμα δεν είναι τι κάνουν τα ΑμεΑ αλλά τι κάνει η πολιτεία, πως εξασφαλίζει για τις ειδικές αυτές συνθήκες, τους ειδικούς όρους που απαιτούνται για να εξασφαλιστεί η ισονομία διότι όλοι οι άνθρωποι δεν είναι ίδιοι και όλοι οι άνθρωποι δεν είναι ίσοι. Κανένας δεν είναι όμοιος με τον άλλον. Ανάμεσα σε διαφορετικούς ανθρώπους δεν υπάρχει ίσο δίκαιο. Άρα, για να εξασφαλιστεί η ισονομία θα πρέπει να ληφθεί υπόψη η διαφορετικότητα, τότε εξασφαλίζεις δημοκρατία και ισονομία.  

 

Γνώμη σας για το Μακεδονικό ζήτημα;

Αυτό είναι ένα θέμα που επίσης μπορεί να μιλάμε για τρεις μέρες. Η ελληνική Μακεδονία είναι μία και ελληνική. Ο Μέγας Αλέξανδρος έφτασε μέχρι τα πέρατα του κόσμου. Αυτό σημαίνει ότι η Μακεδονία φτάνει μέχρι τα πέρατα του κόσμου; Ως Μακεδονία οριζόταν και καταγράφεται από τα μισά του 19^ου αιώνα και μετά ως ένας γεωγραφικός χώρος που νότια ξεκινάει από την Πίνδο και τον Όλυμπο, την Ελλάδα δηλαδή, βόρεια φτάνει μέχρι την οροσειρά του Αίμου, δυτικά ορίζεται από την λίμνη Οχρίδα, ανατολικά μέχρι την οροσειρά της Ροδόπη. Αυτό οριζόταν γεωγραφικά ως Μακεδονία μετά τα μισά του 19^ου αιώνα όταν ο κόσμος μας συγκροτήθηκε όπως τον ζούμε σήμερα, με βάση διεθνούς και διπλωματικούς κανόνες. Όταν λέμε σήμερα τη λέξη «κράτος» στο μυαλό μας έρχονται οι χώρες όπως Γερμανία, Αμερική, Ελλάδα κ.α. Δε μας έρχεται στο μυαλό η αρχαία Αθήνα. Άρα, όταν μιλάμε σήμερα για την Μακεδονία δεν μπορεί να μιλάμε για τον Μέγα Αλέξανδρο! Το λαμβάνουμε υπόψη μας βέβαια. Η Μακεδονία είναι ένας γεωγραφικός χώρος όπως η Πελοπόννησος, η Ήπειρος, η Θεσσαλία κ.α. Η Ήπειρος είναι όλη στην Ελλάδα; Όχι! Ένα μέρος της πού βρίσκεται; Στην Αλβανία! Η Θράκη ανήκει όλη στην Ελλάδα; Η Ανατολική Θράκη ανήκει στην Τουρκία! Το ίδιο ισχύει με τη Μακεδονία. Ένα κομμάτι της ανήκει στην Βουλγαρία και ένα κομμάτι της στα Σκόπια. Άρα δεν μπορούμε να λέμε ότι η Μακεδονία είναι μία και ελληνική. Πώς θα τους πούνε τώρα αυτούς εκεί; Η γνώμη μου βασικά δεν είναι πώς θα τους λένε, το πρόβλημα είναι ότι όπως εμείς δεν πρέπει να λέμε ότι το δικό τους κομμάτι είναι δικό μας (δηλαδή να λέμε ότι η Μακεδονία είναι μία και ελληνική) έτσι και αυτοί δεν πρέπει να λένε ότι το δικό μας είναι δικό τους. Άρα λοιπόν να χωρίσουμε τι είναι δικό μας και δικό τους. Πώς να γίνει αυτό; Θα πρέπει να συνεννοηθούμε και να κάνουμε μια συμφωνία, να την υπογράψουμε και να την επικυρώσουμε και μετά να βρούμε ένα όνομα που θα είναι ξεκάθαρο ότι η δική τους Μακεδονία δεν έχει σχέση με την δίκη μας Μακεδονία. Ας το πούνε βόρεια ή πέρα ή κείθε.

 

Πώς βλέπετε τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα και την κυβέρνησή του;

Διαφωνώ απολύτως με τον Τσίπρα και την πολιτική που ακολουθεί. Θεωρώ ότι λέει ψέματα όταν ότι κάνει το βαφτίζει αριστερό, η πολιτική του δεν είναι αριστερή, δεν είναι αριστερό να ψηφίζεις μνημόνια, δεν είναι αριστερό να βάζεις ΕΝ.Φ.Ι.Α, δεν υπάρχουν αριστερά μνημόνια, ποτέ τα ψέματα δεν ήταν αριστερά. Ο κύριος Τσίπρας υποδύεται τον αριστερό, εφαρμόζει την ίδια πολιτική που εφάρμοζαν κι οι προηγούμενοι. Όσο κακοί ήταν οι προηγούμενοι που εφάρμοζαν μνημόνια, άλλο τόσο κακοί είναι κι αυτοί τώρα. Έτσι όπως έχουν καταντήσει σήμερα την πολιτική, η κυβέρνηση του κυρίου Τσίπρα κυβερνάει με ένα 20% διότι τόσοι πήγαν να ψηφίσουν. Θα μου πεις, έτσι παίζεται το παιχνίδι της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, σύμφωνοι! Μόνο που αυτό την κάνει περισσότερο κοινοβουλευτική και λιγότερο δημοκρατία. Για να το πω κομψά, ο Τσίπρας  είναι ένας απατεώνας και μισός, ψεύτης όπως και οι άλλοι.

 

Ποια η άποψή σας για την προστασία του περιβάλλοντος;

Η φύση είναι ίδια με τη ζωή, δεν θα υπήρχαμε αν δεν υπήρχε η γη. Ή θα την προστατεύσουμε και θα ζήσουμε ή θα τη καταστρέψουμε και θα πεθάνουμε. Πολύ μιλάνε για την προστασία του περιβάλλοντος και δείχνουνε ευαισθησίες γύρω από αυτό το ζήτημα αλλά ακόμα και αυτό έχει μετατραπεί σε μπίζνα, είναι πολύ υποκριτικό. Βάλανε λέει 0,04 λεπτά τη πλαστική σακούλα. Τι καταστρέφει περισσότερο όμως; Η πλαστική σακούλα ή οι βόμβες που ρίχνουν οι Αμερικάνοι στη Συρία; Μάλλον οι βόμβες. Αν με τις πλαστικές σακούλες πρέπει να φωνάξουμε, για τις βόμβες τι πρέπει να κάνουμε; Ακούτε κανένα να φωνάζει για τις βόμβες; Αυτοί που φωνάζουν για τις σακούλες δεν φωνάζουν για τις βόμβες. Χρειάζεται παιδεία σε ότι αφορά το περιβάλλον, είναι το κοινό μας σπίτι, χρειάζεται αντίληψη, όσο προστατεύουμε το περιβάλλον τόσο προστατεύουμε τον εαυτό μας. Ωστόσο για να μην είμαστε υποκριτές, θα πρέπει για τη προστασία του περιβάλλοντος να αναφέρεται σε όλα εκείνα που καταστρέφουν το περιβάλλον και να στρέφεται η προσοχή μας και κατά εκείνον που κατ’ εξοχήν το καταστρέφουνε. Παράδειγμα, αυτοί που κατ’ εξοχήν καταστρέφουν τον πλανήτη είναι οι μεγάλες οικονομικές δυνάμεις όπως οι 7 πετρελαϊκές εταιρείες. Με τον τρόπο που γίνεται η χρήση του καταστρέφουν τον πλανήτη. Κανένας όμως δεν μιλάει για αυτές τις εταιρείες και τον τρόπο που καταστρέφουν τον πλανήτη. Τι κάνουν κιόλας; Τους δίνουν τη δυνατότητα να πληρώνουν επειδή δημιουργούν ρύπανση, έχουν κάνει τέτοιες συμφωνίες τα κράτη μεταξύ τους. Αν νοιάζονταν τόσο πολύ λοιπόν για την προστασία του περιβάλλοντος δεν θα νοιάζονταν μόνο για τις πλαστικές σακούλες, θα βλέπανε και τα πλοία των εφοπλιστών που ρυπαίνουν τις θάλασσες όλου του κόσμου, θα βλέπανε και τις βόμβες τους, θα βλέπανε όλα αυτά. Να έχουμε υπόψη μας κάθε φορά ποιος μας μιλάει για την προστασία του πλανήτη γιατί μπορεί να είναι ο μεγαλύτερος ρυπαντής.  

 

 

Ποια η γνώμη σας για το Μίκη Θεοδωράκη κι όσα είπε πριν λίγες μέρες στο Σύνταγμα;

Καταρχήν, ήτανε απαράδεκτο και άθλιο που πέταξαν μπογιές στο σπίτι του Θεοδωράκη και ήτανε απαράδεκτα επίσης όσα είπε ο Θεοδώρακης στην ομιλία που έκανε. Ο Θεοδωράκης δεν έπρεπε να πάει σε αυτή τη συγκέντρωση, οι θέσεις που διατύπωσε ήταν λάθος και το χειρότερο ήταν ότι προσφέρθηκε σε ένα ακροατήριο φασιστών, ναζιστών, χρυσαυγιτών, ακροδεξιών οι οποίοι τον χρησιμοποίησαν και τον χρησιμοποιούν ως άλλοθι. Δεν υπάρχει χειρότερο σε αυτή τη ζωή από τον ναζισμό, είναι η μέγιστη κτηνωδία που μπορεί να υπάρξει, δεν έχει συναντήσει η ανθρωπότητα μεγαλύτερη θηριωδία και κτηνωδία από το ναζισμό. Οι ναζί είναι εκείνοι που δημιούργησαν στρατόπεδα συγκέντρωσης, οι ναζί ήταν αυτοί οι οποίοι έκαναν ανθρώπους σαπούνια, οι ναζί ήταν εκείνοι που εκτελούσαν ανθρώπους επειδή θεωρούσαν ότι ήταν κατώτεροι. Με αυτούς δεν πας πουθενά, δεν πας σε συγκεντρώσεις. Ο κύριος Θεοδωράκης θα έπρεπε να το λάβει σοβαρά υπόψη του αυτό και δεν θα έπρεπε να πάει σε μια συγκέντρωση που ήταν η Χ.Α. οι οποίοι είναι ναζί. Με αυτούς λοιπόν παρέα δεν κάνεις κι ο κύριος Θεοδωράκης έκανε παρέα μαζί τους και αυτό είναι λάθος ασυγχώρητο.

 

Ποια θετικά και ποια αρνητικά βρίσκετε στο επάγγελμα του δημοσιογράφου;

Καταρχήν, ο κάθε δημοσιογράφος αντιλαμβάνεται διαφορετικά τη δουλειά του. Ένα μεγάλο ποσοστό του δημοσιογραφικού κόσμου δεν τους θεωρώ συναδέλφους μου, δεν τους εκτιμώ. Πολλές φορές η δημοσιογραφία εξαργυρώνεται, γίνεται υπηρέτρια του εκάστοστε πολιτικού, της εκάστοστε εξουσίας, δεν έχει δηλαδή έντιμη συμπεριφορά. Μιλώντας συνολικά για τη δημοσιογραφία ένα αρνητικό είναι ότι δεν είναι ένα ελεύθερο επάγγελμα γιατί πάντα είσαι υπό επίβλεψη. Ένας δημοσιογράφος δεν έχει δική του εφημερίδα, ραδιόφωνο, τηλεόραση. Αν για παράδειγμα ήσουν δημοσιογράφος και μάθαινες ότι το αφεντικό σου ήταν κλέφτης θα μπορούσες να το γράψεις στην εφημερίδα του; Άρα λοιπόν αντικειμενικά, το επάγγελμα του δημοσιογράφου έχει πολλές δυσκολίες. Έχει τη δυσκολία να βρεις την αλήθεια αλλά έχει τη δυσκολία και να πεις την αλήθεια. Μία ατιμία είναι ενώ ξέρεις την αλήθεια να λες ψέματα, νομίζω αυτό είναι χειρότερο ή να μην ενδιαφέρεται για τη αλήθεια και να λέει ψέματα. Αυτό τις περισσότερες φορές συμβαίνει γιατί ο δημοσιογράφος δεν είναι δημοσιογράφος στην πραγματικότητα αλλά ένα πιόνι, ένα εξάρτημα ή ένας καλοπληρωμένος υπηρέτης είτε του αφεντικού του είτε της εξουσίας, αυτό είναι το χειρότερο που υπάρχει. Το καλύτερο που μπορεί να υπάρξει είναι το ακριβώς αντίθετο με αυτό. 

 

Ποια η άποψή σας για τα ελληνοτουρκικά;

Αυτές τις μέρες είμαστε σε μια δύσκολη κατάσταση, υπάρχει μεγάλη ένταση. Από την πλευρά την δική μας πρέπει πάντα να υπάρχει νηφαλιότητα και ψυχραιμία. Δεν πρέπει να πέφτουμε στην παγίδα μιας έντασης όπως θέλουν αυτοί. Θα είναι μεγάλο το διάστημα της έντασης με την Τουρκία και πάντα θα είναι παρατεταμένο. Μεγάλη ευθύνη για αυτό έχει η Αμερική, το Ν.Α.Τ.Ο., η Ε.Ε. οι οποίοι παριστάνουν ότι είναι σύμμαχοι της Ελλάδας και ότι τους ενδιαφέρει το διεθνές δίκαιο, η δικαιοσύνη κτλ, παρόλα αυτά όμως ο τρόπος που αντιμετωπίζουν την Τουρκία στην πραγματικότητα ούτε ιδιαίτερα συμμαχικός είναι προς την Ελλάδα ούτε ιδιαίτερα φίλος προς το διεθνές δίκαιο.

 

Τι άποψη έχετε για το μεταναστευτικό;

Είναι από τα μεγαλύτερα προβλήματα της εποχής. Οι μετανάστες είναι άνθρωποι με προβλήματα, κανένας δεν φεύγει από την χώρα του για τουρισμό. Δεν μπαίνεις σε μια σχεδία ή βάρκα μέσα στην φουρτουνιασμένη θάλασσα για να πας βόλτα, μόνο αν κάποιος σε κυνηγάει, μόνο αν απειλείται η ζωή σου, μόνο αν δεν μπορείς να ζήσεις στην χώρα σου μπαίνεις σε τέτοιο κίνδυνο. Όπως εμείς έχουμε δικούς μας ανθρώπους που έφυγαν για το εξωτερικό γιατί δεν είχαν δουλειά ή γιατί τους κυνηγούσανε, έτσι πρέπει να αντιμετωπίζουμε κι εμείς αυτούς τους ανθρώπους. Χρειάζονται φροντίδα, χρειάζονται συμπαράσταση, χρειάζεται να τους προστατέψουμε και από τους δικούς μας ναζιστές και ρατσιστές.

 

Ποια η γνώμη σας για την οικονομική κρίση; Μπορεί να τελειώσει και πώς;

Η οικονομική κρίση που βιώνουμε είναι πολύ μεγάλη. Αυτό που βιώνει η Ελλάδα είναι η μεγαλύτερη κρίση της ιστορίας της. Θα πάρει πάρα πολλά χρόνια για να τελειώσει αυτή η ιστορία. Νομίζω πως αν σήμερα σταματούσε αυτό που συμβαίνει θα χρειαζόταν 20 με 25 χρόνια για να επιστρέψουμε σε αυτό που υπήρχε πριν μια δεκαετία. Για να αλλάξει αυτή η κατάσταση πρέπει να αλλάξουν οι πολιτικές που εφαρμόζονται. Θα πρέπει οι πλούσιοι να γίνουν λιγότερο πλούσιοι και οι φτωχοί να πάψουν να είναι τόσο φτωχοί. Για να γίνει αυτό πρέπει να πάρεις από τους πλούσιους και να δώσεις στους φτωχούς. Αν δεν γίνει αυτό η κατάσταση δεν πρόκειται να αλλάξει.

 

Τι προβλέπετε για το μέλλον της χώρας μας;

Η Ελλάδα έχει περάσει δύσκολες στιγμές και στο παρελθόν αλλά έχουμε έναν λαό ο οποίος είναι δυνατός και θα τα βγάλουν πέρα. Θέλει αντοχή όμως.

 

Τι θα συμβουλεύατε τους νέους;

Θα τους συμβούλευα να παραμείνουν νέοι και όταν μεγαλώσουν να είναι πάντα νέοι. Να είναι ανοιχτοί στο καινούργιο, χαρούμενοι, αισιόδοξοι, στέρεοι, να ξέρουν γιατί είναι αισιόδοξοι και να μη σταματάνε να αγωνίζονται, να διεκδικούν. Να μην σταματάνε να τους αρέσει η ζωή. Αυτό δεν είναι νιότη τελικά; Η μάθηση, η επαφή με τον κόσμο, η αγάπη του κόσμου. Το σώμα θα αρχίσει κάποια στιγμή να πονάει όμως η νιότη μπορεί να κρατιέται ζωντανή στο μυαλό. Άλλωστε εγώ είμαι νέος, πού να ξέρω;

 

Νίκο σε ευχαριστούμε…!

 

 

Ομάδα Δημοσιογραφίας Ε.ΨΥ.ΜΕ

Επικοινωνία: psihiomadas@gmail.com

info@ploes.org.gr

 

Συνεντευκτές: Γιάγκος Στράτος, Κοκολής Νικόλαος, Κύρης Γεώργιος, Λεμπέσης Μάριος, Τζαμπούλης Βασίλειος, Φωτάκης Αδαμάντιος.

 

Υπεύθυνος Ομάδας Δημοσιογραφίας Ε.ΨΥ.ΜΕ – Επιμέλεια συνέντευξης:

Χαράλαμπος Δεπάστας

Κοινωνικός Λειτουργός

MSc Επαγγελματικής και Περιβαλλοντικής Υγείας

Διαχείρισης και Οικονομικής Αποτίμησης

Επικοινωνία: charalamposdepastas@gmail.com

ΠΛΟΗΓΗΣΗ ΑΡΘΡΩΝ

Χρησιμοποιώντας τη φόρμα αποδέχεστε την αποθήκευση και επεξεργασία των δεδομένων που πληκτρολογείτε.
Πολιτική Απορρήτου & Cookies    Όροι Χρήσης